We kregen een brief van de burgemeester. Een leegstaand, voormalig bejaardentehuis bij ons in de buurt zou onderdak gaan bieden aan asielzoekers. De burgemeester beloofde extra mankracht in te zetten om de boel in de gaten te houden, we hoefden ons geen zorgen te maken.
Ik had de brief koud gelezen, of de deurbel ging. Dochterlief stormde de trap af om open te doen (zij vindt dat nog leuk, net als het opnemen van de telefoon, terwijl ik denk: o god, wie is dat nou weer?)
‘Mama! Ze willen je handtekening!’
‘Ze’ bleek een overbuurman, die zodra ik in de deuropening verscheen, een monoloog afstak over procedurefouten bij de gemeente en andere redenen waarom we de asielzoekers moesten weren. Hij benadrukte dat hij echt geen racist was, maar een weldenkend mens dat gewoon PvdA stemde. Op de een of andere manier leek het me niet
handig om in discussie te gaan. Ik weigerde vriendelijk mijn handtekening te zetten, en sloot de deur.
Dochterlief vroeg met grote ogen wat er aan de hand was. Ik hurkte voor haar neer, pakte haar handen en legde uit dat er heel veel mensen op de wereld zijn die geen huis hebben. Dat het oorlog is, in de landen waar die mensen wonen. Dat die mensen naar ons land komen omdat het hier wel veilig is. Dat die mensen heel nare dingen hebben meegemaakt en niks meer hebben. Dat ik vind dat al die mensen hier welkom zijn, en delen leuker is dan alles voor jezelf te houden. Ik merkte dat ik steeds harder ging praten. Vermoedelijk liep ik er rood van aan. In elk geval vond dochterlief het genoeg; ze zette de televisie aan en vroeg of ze nog een kerstkransje mocht.
In de weken die volgden gingen de handtekeningenacties door. ‘Daar doen wij niet aan mee’, verkondigde dochterlief keer op keer aan de deur.
Maar toen de asielzoekers eenmaal in het bejaardentehuis waren neergestreken en ik voorstelde taartjes voor ze te bakken, vergat ze haar goeie gedrag per ongeluk even.
‘Maar ik wil zelf taartjes eten!’
Ik hurkte neer, pakte haar handen en vertelde opnieuw over al die mensen zonder thuis. Dochterlief knikte van o ja, dat was ook zo, en we bakten de mooiste taartjes ooit.
Eva deelt haar recept voor appelroosjes in bladerdeeg. Hoe je dat maakt, lees je in Kek Mama 13-2015. Klik hier om meer te lezen van columnist Eva.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Verdrietig nieuws uit de familie van Snoop Dogg. Zijn jongste kleindochter is op slechts tien maanden leeftijd overleden. Het nieuws werd gedeeld door zijn dochter Cori Broadus, de moeder van het meisje.
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.
