We kregen een brief van de burgemeester. Een leegstaand, voormalig bejaardentehuis bij ons in de buurt zou onderdak gaan bieden aan asielzoekers. De burgemeester beloofde extra mankracht in te zetten om de boel in de gaten te houden, we hoefden ons geen zorgen te maken.
Ik had de brief koud gelezen, of de deurbel ging. Dochterlief stormde de trap af om open te doen (zij vindt dat nog leuk, net als het opnemen van de telefoon, terwijl ik denk: o god, wie is dat nou weer?)
‘Mama! Ze willen je handtekening!’
‘Ze’ bleek een overbuurman, die zodra ik in de deuropening verscheen, een monoloog afstak over procedurefouten bij de gemeente en andere redenen waarom we de asielzoekers moesten weren. Hij benadrukte dat hij echt geen racist was, maar een weldenkend mens dat gewoon PvdA stemde. Op de een of andere manier leek het me niet
handig om in discussie te gaan. Ik weigerde vriendelijk mijn handtekening te zetten, en sloot de deur.
Dochterlief vroeg met grote ogen wat er aan de hand was. Ik hurkte voor haar neer, pakte haar handen en legde uit dat er heel veel mensen op de wereld zijn die geen huis hebben. Dat het oorlog is, in de landen waar die mensen wonen. Dat die mensen naar ons land komen omdat het hier wel veilig is. Dat die mensen heel nare dingen hebben meegemaakt en niks meer hebben. Dat ik vind dat al die mensen hier welkom zijn, en delen leuker is dan alles voor jezelf te houden. Ik merkte dat ik steeds harder ging praten. Vermoedelijk liep ik er rood van aan. In elk geval vond dochterlief het genoeg; ze zette de televisie aan en vroeg of ze nog een kerstkransje mocht.
In de weken die volgden gingen de handtekeningenacties door. ‘Daar doen wij niet aan mee’, verkondigde dochterlief keer op keer aan de deur.
Maar toen de asielzoekers eenmaal in het bejaardentehuis waren neergestreken en ik voorstelde taartjes voor ze te bakken, vergat ze haar goeie gedrag per ongeluk even.
‘Maar ik wil zelf taartjes eten!’
Ik hurkte neer, pakte haar handen en vertelde opnieuw over al die mensen zonder thuis. Dochterlief knikte van o ja, dat was ook zo, en we bakten de mooiste taartjes ooit.
Eva deelt haar recept voor appelroosjes in bladerdeeg. Hoe je dat maakt, lees je in Kek Mama 13-2015. Klik hier om meer te lezen van columnist Eva.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
