We kregen een brief van de burgemeester. Een leegstaand, voormalig bejaardentehuis bij ons in de buurt zou onderdak gaan bieden aan asielzoekers. De burgemeester beloofde extra mankracht in te zetten om de boel in de gaten te houden, we hoefden ons geen zorgen te maken.
Ik had de brief koud gelezen, of de deurbel ging. Dochterlief stormde de trap af om open te doen (zij vindt dat nog leuk, net als het opnemen van de telefoon, terwijl ik denk: o god, wie is dat nou weer?)
‘Mama! Ze willen je handtekening!’
‘Ze’ bleek een overbuurman, die zodra ik in de deuropening verscheen, een monoloog afstak over procedurefouten bij de gemeente en andere redenen waarom we de asielzoekers moesten weren. Hij benadrukte dat hij echt geen racist was, maar een weldenkend mens dat gewoon PvdA stemde. Op de een of andere manier leek het me niet
handig om in discussie te gaan. Ik weigerde vriendelijk mijn handtekening te zetten, en sloot de deur.
Dochterlief vroeg met grote ogen wat er aan de hand was. Ik hurkte voor haar neer, pakte haar handen en legde uit dat er heel veel mensen op de wereld zijn die geen huis hebben. Dat het oorlog is, in de landen waar die mensen wonen. Dat die mensen naar ons land komen omdat het hier wel veilig is. Dat die mensen heel nare dingen hebben meegemaakt en niks meer hebben. Dat ik vind dat al die mensen hier welkom zijn, en delen leuker is dan alles voor jezelf te houden. Ik merkte dat ik steeds harder ging praten. Vermoedelijk liep ik er rood van aan. In elk geval vond dochterlief het genoeg; ze zette de televisie aan en vroeg of ze nog een kerstkransje mocht.
In de weken die volgden gingen de handtekeningenacties door. ‘Daar doen wij niet aan mee’, verkondigde dochterlief keer op keer aan de deur.
Maar toen de asielzoekers eenmaal in het bejaardentehuis waren neergestreken en ik voorstelde taartjes voor ze te bakken, vergat ze haar goeie gedrag per ongeluk even.
‘Maar ik wil zelf taartjes eten!’
Ik hurkte neer, pakte haar handen en vertelde opnieuw over al die mensen zonder thuis. Dochterlief knikte van o ja, dat was ook zo, en we bakten de mooiste taartjes ooit.
Eva deelt haar recept voor appelroosjes in bladerdeeg. Hoe je dat maakt, lees je in Kek Mama 13-2015. Klik hier om meer te lezen van columnist Eva.
Video
Drie kinderen, bomvolle agenda’s en af en toe een flinke woordenwisseling: ook bij Kim Kötter (44) en Jaap Reesema (42) is het echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch weet Kim na veertien jaar samen één ding heel zeker: zij en Jaap worden samen oud. Daar heeft ze zo haar redenen voor.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Je kind achterlaten bij opa en oma is voor veel ouders een vertrouwd gevoel. Toch kunnen er achter de schermen dingen gebeuren waar je als ouder geen weet van hebt. Soms kom je daar op een onverwachte manier achter.
Video
Johnny de Mol (47) vertelt in Vriendin openhartig over zijn huwelijk met Anouk. Een moeilijke periode zette hun relatie flink onder druk. Doordat hij zijn gevoelens lange tijd voor zichzelf hield, liet hij zijn vrouw steeds minder dichtbij.
Bij opa en oma gelden soms heel andere regels dan thuis. Geen tablet aan tafel, gewoon buiten spelen en netjes ‘dank je wel’ zeggen. Misschien vind je sommige gewoontes een tikje ouderwets, maar ze kunnen juist verrassend goed zijn voor je kind.
