Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Lees verder onder de advertentie
We kampen thuis met een chronisch magneettekort. Ik vermoed dat ik dit even moet uitleggen.
Ik heb geen aandelen, maar het is fantastisch speelgoed: magneettegels. Zeker ook voor de kinderen. Het blijkt bovendien heel breed inzetbaar. Van 3D-dieren tot ijskastelen. Van isolerende radiatorbekleding tot glijbanen voor kastanjes en Playmobil-poppetjes. Van tafelpootversiering tot doodskisten om zelf in te gaan liggen. Ook zijn ze zeer bruikbaar voor lesjes natuurkunde, als gekleurde zonnebril en om knutseltentoonstellingen op onze RVS prullenbak te bevestigen. We zijn de voorbeelden uit het bijgesloten boekje inmiddels ruimschoots ontgroeid.
Lees verder onder de advertentie
Blauw
Een goede vriendin tipte me. Avondenlang had ze zitten bouwen, ze stuurde me foto’s van de meest waanzinnige paleizen. Ik kon uiteraard niet achterblijven. Er kwam een basisset. Omdat de kinderen graag wilden meespelen, volgde een uitbreiding. Er bleken ook knikkerbanen te bestaan, die móesten we hebben. Wat wij, mijn broer én Sinterklaas alleen niet hadden voorzien, was de kleurverdeling. Met name blauw blijkt in trek.
Waarom specifiek blauw? Is het de kleur, schaarste, of puur omdat de ander het heeft? We hebben het niet kunnen ontrafelen. Er is rood, groen, paars, oranje, roze nota bene. Maar er is nooit genoeg blauw. Na een kwartiertje lief spelen volgt onvermijdelijk ijselijk gekrijs. Knutsels kletteren van de prullenbak, torens storten in, meisjes vliegen elkaar in de haren: ze hebben meer blauw nodig. Allebei. En wel nu.
En wel nu
Om het euvel te verhelpen hebben we diverse oplossingsrichtingen verkend. Meer kopen? Eerlijk delen? Allebei een eigen hoek? We hebben het allemaal geprobeerd. Maar meer is niet altijd beter. Eerlijk in theorie vóélt niet per se rechtvaardig. En fysieke grenzen worden zelden gerespecteerd.
Lees verder onder de advertentie
Om erger te voorkomen, berusten we ons in de conclusie dat er altijd een tekort aan blauw zal blijven. Althans: de Echtgenoot en ik, als geoefende conflictbemiddelaars. Want blauwe magneten zullen inwisselbaar zijn voor de vele begeerde objecten die in deze twee kinderlevens zullen volgen. Wij begrijpen dat. Nu onze dochters nog.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.