Beeld: Canva
Je kinderen liefde bijbrengen voor de natuur, dat hoort gewoon bij de opvoeding. Jammer dat die natuur zich vaak niet zo keurig gedraagt als jij zou willen.
Danique (34): “Liv had het voor elkaar gekregen om een vlinder te vangen met haar blote handen en het leek haar een goed idee om ’m in haar jaszak te doen. Zo zou ie bij ons thuis rond kunnen fladderen. De ontdekking dat de fladderende vlinder in haar zak was veranderd in een opgekruld vlinderlijkje viel alleen niet goed. Helemaal niet goed.”
Femke (29): “Je kent het wel: van dat groene kroos op het slootwater waardoor honden niet kunnen zien dat het water is en er vol in rennen. Gebeurde mijn zoon ook. Met zijn gloednieuwe schoenen.”
Eline (40): “Een dagje aan de kust eindigde met een flinke wespensteek in de lip van mijn dochter. Het beestje had het op haar ijsje voorzien. Een aantal dagen leek het alsof mijn kind mislukte lipfillers had laten zetten.”
Maud (39): “Ik zocht er niks achter toen Mees een vergrootglas mee wilde nemen naar het bos. Om insecten van dichtbij te bekijken, vertelde hij. De waarheid is dat hij van een vriendje had gehoord dat je met een vergrootglas en zonlicht een fikkie kunt stoken. Toen ik ineens rook zag, wist ik genoeg. Hadden we bijna een complete bosbrand op ons geweten.”
Pauline (33): “Het leek mijn vriend een goed idee om met onze baby in de draagzak het ijs op te gaan. Het had flink gevroren en het ijs leek dik genoeg. Niet dus! Hij zakte er doorheen en stond plotseling tot zijn knieën in het water. Wat een geluk dat het water ondiep was. De baby heeft er zelfs niks van gemerkt, maar wij zijn ons rotgeschrokken.”
Nog meer van dit soort blunders lees je hier.
Deze verhalen las je eerder in Kek Mama The Next Generation.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
