Beeld: Canva
Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging. Deze keer: een playdate blunder.
Abigail (33), moeder van James (9):
“Met een kind dat niet van zoet houdt en van nature liever rauwe wortels en komkommers knaagt dan aan een lolly likt, vergeet ik soms iets lekkers te kopen voor speeldates. ‘Mam, mogen we een snoepje?’ vraagt James dan voor de vorm, opgestookt door zijn naar huis meegebrachte vriendje. Zo stom als je dan alleen een droge rijstwafel hebt aan te bieden, dus heb ik nu standaard uitdeelzakjes in huis.
Toch gaat het nog weleens mis met de traktaties. Afgelopen december kwam klasgenootje Ivar spelen. Ik stond boven te strijken toen James van beneden riep of Ivar misschien een kerstchocolaatje mocht van de adventskalender. Welja, James lustte dat toch niet. Dom genoeg dacht ik aan één zo’n mini-kerstman en vergat een limiet door te geven.
Eenmaal beneden bleek dat Ivar achter elkaar vakjes had opengemaakt en tot en met 24 december te hebben opgesmikkeld. Oeps. Daarop heb ik zijn moeder maar even ingelicht dat hij wellicht een beetje hyper kon zijn als ze hem ophaalde, vanwege de grote hoeveelheid chocola en suiker. Gelukkig moest ze alleen maar lachen.
Je zou denken dat je je dan niet nog eens aan dezelfde steen stoot. Helaas. Ook nog bij hetzelfde kind. Vanwege Pasen heb ik een groot stenen kuiken op tafel staan, vol met likeureitjes. Juist vanwege de afkeer van James heb ik er geen tel bij nagedacht die paaseieren weg te halen bij minderjarig bezoek.
Afgelopen week kon ik wederom Ivars moeder bellen om mijn excuses aan te bieden en haar te waarschuwen voor wellicht iets te veel vrolijkheid. De jongens speelden buiten op de trampoline en Ivar had in de gauwigheid even drie eitjes meegesmokkeld. Hij vond ze wel een beetje raar smaken, zei hij toen hij ze op had. Dat kon kloppen; ze waren gevuld met bessenjenever en whisky.”
Om meer blunders lachen? In dit artikel delen mama’s ze: “Mijn kids, man en ik zaten een uur naar koude pannetjes te staren.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
