playdates liever niet
Beeld: Unsplash

De een is doodsbang dat een vriendje van de trap valt, de ander vertrouwt haar kind niet toe aan een vreemde. Er zijn moeders die helemaal niks hebben met playdates.

Lisanne (34), zoon van 6, tweelingdochters van 5:
“Heeft een vriendje geen zwemdiploma, dan komt het niet bij ons spelen. Zo simpel is het. Verdrinking is doodsoorzaak nummer één onder kleine kinderen en hier in Lelystad is overal water. Onze tuin grenst aan een sloot, het pleintje voor de deur ligt aan open water. Mats heeft al zwemdiploma A, B en C, zijn vriendjes zijn hartstikke welkom als ze ook goed kunnen zwemmen. Anne­Sophie en Ties zitten nog steeds in het kikkerbadje, hun vriendinnetjes ook. Ik moet er niet aan denken dat ze op een onbewaakt moment over het hek klimmen en het water inlopen. Zelfs als ze binnen spelen, wil ik de verantwoording niet dragen. Stel dat een kind op een onbewaakt moment de buitendeur uitglipt en in de sloot kukelt. Ik zou het mezelf nooit vergeven.”
 

'Ik duik snel weg als ik ze weer zie aankomen'

Danie (30), zoon van 4:
“Het was de eerste schooldag van Levi. Toen ik hem ophaalde kwamen er twee kindjes op me af rennen: ‘Mogen wij bij Levi spelen?’ Eh… nee! Ik kende het fenomeen playdates niet, maar dat schijnt normaal te zijn. ’s Ochtends vroeg bedisselen de kinderen al met elkaar wie bij wie speelt. Levi is blijkbaar nogal populair, want iedere keer wordt hij te spelen gevraagd. Ik duik snel weg als ik weer een moeder op me af zie komen met een bakfiets vol kinderen. Ik vind Levi nog veel te klein om hem bij vreemde mensen achter te laten. Met al die verhalen over kinderlokkers en handtastelijke zwemleraren ben ik als de dood dat ik mijn kind toevertrouw aan de verkeerde.”
 

Het overzicht behouden

Nathaly (28), zoon van 5:
“Mijn vriend lacht me uit: ‘Eens moet Hidde de tuin uit, schat. Je kunt hem niet eeuwig zoet houden met een schommel, wip en zandbak.’ Hij heeft gelijk, maar ik durf het niet. Ik ben als de dood voor een ongeluk, of dat-­ie verdrinkt. Als ik buurtkinderen op straat zie spelen, hou ik mijn hart vast. In onze achtertuin heb ik het overzicht. Ik wroet wat in de aarde als Hidde in de zandbak speelt, ’s zomers zit ik met een boek op een tuinstoel terwijl ik hem met één oog in de gaten hou. Voorlopig taalt Hidde nog niet naar het leven achter de tuinpoort, wel zo rustig voor mij.”
 

Wildebras

Eefje (31), zoon van 3:
“Voor mij geen speelafspraakjes. Youssef is nog geen vier en een enorme wildebras. Op de crèche heeft­-ie al vele keren een ander kind omver gegooid of geduwd. In zijn enthousiasme maait hij iedereen omver en ik voorzie gruwelijke ongelukken als hij bij een vriendje speelt of andersom.”
 

Met spoed naar de tandarts

Ronja (34), dochter van 7:
“Mijn zus zat vorige week nog met een jankende zesjarige bij de tandarts. Een vriendinnetje van haar dochter. De meiden hadden wild geschommeld, het kind was er vanaf gevallen en het resultaat was twee tanden door de lip, waarvan er één de val niet had overleefd. Ze had net gewisseld, het was een grotemensentand. Een ramp. Moest mijn zus de moeder van dat vriendinnetje bellen met de mededeling dat haar dochter een voortand kwijt was. Ik heb tegen mijn eigen dochter gezegd dat er voorlopig niet aan playdates wordt gedaan. Samen spelen doet ze maar op het schoolplein, onder veilig toezicht van haar juffen.”
 

Lees ook
Playdates om van te griezelen >

 

'Hij krijste alles bij elkaar'

Joyce (37), zoon van 7:
“Tijdens het allereerste speelafspraakje ging het al mis. Imro en zijn vriendje Dirk sprongen in de tuin op de trampoline, Dirk maakte een vreemde manoeuvre en gleed met zijn been tussen de rand en de springmat. Hij krijste alles bij elkaar. Ik stond in de keuken, schonk net limonade in, schrok me rot en rende naar buiten. Het was slechts een knalrode schram, maar Dirk was niet meer tot bedaren te brengen. Schuldbewust zette ik het zielige hoopje kind af bij zijn moeder. Zij maakte mijn schuldgevoel nog groter door te snibben dat zij spelende kinderen nooit één seconde uit het oog verloor. Sindsdien ben ik genezen van speelafspraakjes.”
 

'Ze jutten elkaar op'

Letty (42), zoon van 11:
“Tot vorig jaar had ik niets tegen speelafspraken. Gezellig voor mijn kind, goed voor zijn sociale ontwikkeling en ik genoot van die kleine mannetjes om me heen. Maar nu Joey elf is en de speeltuin en het basketbalveld tegenover ons huis niet meer cool vindt, is alles veranderd. Na één slok thee verdwijnen ze naar het winkelcentrum. Daar hangen ze rond en eten chips. Nadat ik Joey met twee jongens met winkelkarretjes door de straat zag racen en van een vader hoorde dat ze fikkie hadden gestookt in de papierbak, was ik er klaar mee. Die jongens jutten elkaar op, waar eindigt dat? Na schooltijd wordt er niet meer afgesproken.”
 

Voorlopig niet

Babette (39), dochter van 8:
“Sinds Anna bij een vriendinnetje speelde waar ze alleen werden gelaten door die moeder, durf ik haar niet meer uit handen te geven. Ik heb één kind, ze is mijn alles, daar neem ik geen risico mee. Noem mij maar ouderwets, maar ik vind acht jaar niet oud genoeg om twee meiden alleen te laten met een oudere broer en zelf te gaan shoppen. Ik krijg nog steeds koude rillingen als ik denk aan wat had kunnen gebeuren. Anna wil graag weer bij haar vriendin spelen, maar ik zeg: voorlopig niet.”
 

'Ik ben doodsbang voor valpartijen'

Marissa (34), twee dochters van 6 en 5:
“Ik zal wel een vreselijke muts zijn, maar ik heb niets met dat stomme speelgedoe. Ik ben doodsbang voor valpartijen, ruzies, verstuikte enkels en erger. Ik wil de verantwoording voor andermans kind niet op me nemen. En mijn dochters al helemaal niet toevertrouwen aan een vreemde moeder. Lisa en Lois schelen maar elf maanden. Thuis hebben ze gelukkig altijd een maatje om mee te spelen.”
 

'Ik durf niet'

Linda (35), zoon van 5:
“Het klinkt afschuwelijk, maar de angst dat Liams vriendje Joep bij ons thuis in shock raakt omdat er ergens een pinda rondslingert, weerhoudt mij van speeldates. Joep is extreem allergisch voor pinda’s en noten. Aan het begin van het nieuwe schooljaar kregen alle ouders een lijst met verboden traktaties en broodbeleg: zelfs van de pindakaas op de boterham van een klasgenoot kan Joep een allergische reactie krijgen. Heel zielig natuurlijk. Joep heeft al een paar keer gevraagd of hij bij ons mag spelen, maar ik durf niet. Ik ben gewoon te schijterig. Is mijn huis wel pindavrij genoeg? Stel dat hem wat overkomt? Wat moet ik dan doen? Ik hou de boot daarom af. Omdat ik het jongetje geen rotgevoel wil geven, heb ik maar gezegd dat Liam bij niemand mag spelen en niemand bij ons.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kinderen-met-twee-moeders-of-vaders

Kinderen met homoseksuele ouders groeien even gelukkig, tevreden en goed functionerend op als kinderen uit een gezin met een vader en een moeder. Dat zegt hoogleraar homoseksueel ouderschap Henny Bos.

Door de kinderen te observeren, filmen en vragenlijsten in te laten vullen, zag Bos hoe ze zich gedroegen op school en binnen het gezin. En wat blijkt? Ze voelen zich niet minder gelukkig. Ook vertonen ze niet meer grensoverschrijdend gedrag.

 

'Begrensde acceptatie'

Maar toch kunnen ze volgens de wetenschapper van één ding wel last hebben: de 5 procent die uitgesproken negatief is over homoseksualiteit. Bos: "Er is sprake van een begrensde acceptatie vanuit de maatschappij: enerzijds heb je in Nederland als homo of lesbische vrouw veel vrijheid, maar tegelijkertijd vinden mensen het geregeld vies als twee mannen elkaar zoenen."

 

Lees ook
Vrolijke opvoedtantes Els en Do over opgroeien zonder mannen >

 

'Wie is nou je echte moeder?'

"De samenleving zendt tegenstrijdige boodschappen uit en dat zien we ook terug in ons onderzoek", vervolgt Bos. "Zo krijgt de helft van de kinderen met twee moeders of twee vaders weleens vragen als: wie is nou je echte moeder? Of: mis je dan geen vader?’" Het zou volgens de wetenschapper best kunnen dat kinderen het moeilijk hebben met zulke vragen, maar ouders kunnen hier een belangrijke rol in spelen: "Hoe bereiden zij hun kinderen voor op opmerkingen en reacties vanuit de maatschappij? Ook de zichtbaarheid van andere vergelijkbare gezinnen helpt. Dat kinderen om zich heen zien dat er meer zijn zoals zij."

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Annette (41) geeft les aan groep 7.

Dinsdagochtend elf uur, een binnenzwembad op de Veluwe. We zijn met de bovenbouw op kamp. Er zijn maar liefst 75 leerlingen mee. Vorig jaar waren het er vijftig, en toen vond ik al dat het maximum was overschreden. Nu zijn er niet eens meer slaapzalen voor de begeleiders in onze kampeerboerderij. ’s Nachts liggen we met tien leerkrachten en tien ouders op opblaasmatrassen in de ruimte tussen de voordeur en de keuken. Max, de vader van Julia, heeft zich op de plek naast mij weten te wurmen. Hij trakteert me iets te vaak op ongewenste knipoogjes. Gelukkig heb ik een niets onthullende pyjama aan. Maar het slaapt niet lekker.
 

Buikpijn van de spanning

Ik heb al weken buikpijn van de spanning, omdat ik veel verantwoordelijkheden heb. En dan heb ik ook nog de cursus voor bedrijfshulpverlener gevolgd. Wat heeft me bezield? Als dank voor mijn ijver ben ik nu verantwoordelijk voor alle ongelukjes en ongelukken die voorbijkomen.

Ik sta als bhv’er een trapje hoger dan een EHBO’er. Ik kan niet alleen pleisters plakken, tekenbeten behandelen en mitella’s aanleggen, maar ook de stabiele zijligging toepassen, reanimeren en branden blussen.

De andere volwassenen begeleiden gezellig wedstrijden, spelletjes, droppings. Ik zeul erachteraan met mijn EHBO-kist. Gisteren, op dag één, heb ik ontelbaar veel pleisters geplakt, zeven bloedende knieën verbonden, drie hoofdwonden gestelpt en vier teken verwijderd.

Vanochtend viel Elsje (7) uit een boom. Haar enkel zwol op en werd blauw. Een breuk? Ik spoot er een coldspray op. Een van de chauffeurs bracht haar naar de EHBO in de stad.

Ze waren nog niet weg of er klonk gebrul uit de keuken. Keukenhulpje Benjamin (8) had te enthousiast uien gesneden. Uit zijn wijsvinger spoot bloed, het topje lag er bijna af. Ook hij is naar de EHBO. Met een gaasje uit mijn kist.
 

Lees ook
Juf Charlotte (41) wordt gek van de ouders van Fiene >

 

Zwembandjes

Nu zijn we dus in het zwembad. Terwijl zeven leerlingen geen diploma hebben. Die moeten zwembandjes om. Mijn hart slaat een slag over als ik twee paar bandjes aan de kant van het diepe zie liggen. Ik ren naar de badmeester. Samen scannen we de bodem van het bad. Of daar een kind ligt. Dan zie ik de zwemdiplomaloze Hamza en Anouar (beiden 8) van de glijbaan glijden. Zonder zwembandjes. Overspannen roep ik ze naar de kant, sleur ze uit het water en zeg streng: “Of die dingen aan, of ik bind jullie voor de rest van de dag vast op een stoel.”
 

Nog één nacht

Collega Inge belt vanuit het ziekenhuis. Benjamins vinger is gehecht. En Elsjes enkel is niet gebroken, maar wel zwaar gekneusd. Inge brengt ze naar huis. Morgen gaan wij ook. Ik kan niet wachten. Nog één keer douchen onder een lauw, miezerig straaltje. Nog één nacht op mijn slaapmatrasje naast de knipogende Max. Ik snak naar mijn eigen man. En naar mijn eigen bed. En naar een bad van drie uur. En naar de herfstvakantie.


Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >