Getty
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Mirella (25), moeder van Aafje (4), voelde zich na haar scheiding weer young, wild and free.
Hallucinant
“Ik was jong moeder geworden en had mijn wilde jaren overgeslagen. Terwijl vriendinnen smeuïge verhalen hadden over onenightstands, zat ik thuis met een baby en jaloerse vriend. Toen we uit elkaar gingen, voelde het alsof er eindelijk weer lucht kwam. Ineens had ik om het weekend geen kind, geen verplichtingen en niemand die me controleerde. Mijn vriendin Sanne vond dat het hoog tijd was om die gemiste jaren in te halen. ‘Vanavond gaan we he-le-maal los’, zei ze. En dus stonden we ergens rond middernacht lachend op straat met een dampende puntzak friet in onze hand, toen Sanne ineens een coffeeshop aanwees: ‘Spacecake?’
Ik voelde me een stiekeme puber. We kochten een brownie die eruitzag alsof hij betere dagen had gekend en gingen giechelend op een bankje zitten. We wilden niet meteen die hele cake naar binnen schuiven, dus deelden er een en wachtten geduldig. Tien minuten. Twintig minuten. Er gebeurde niks. Dus aten we ook die andere op.
Niet veel later keek ik naar een lantaarnpaal die leek te bewegen. ‘Sanne’, fluisterde ik. ‘Die paal leeft.’ Mijn mond was kurkdroog, mijn benen voelden alsof ze van rubber waren en de wereld draaide alsof iemand hem per ongeluk op standje centrifuge had gezet. We begonnen te hallucineren: iedere voorbijganger leek een moordenaar. We raakten in paniek en wilden nog maar één ding: naar huis.
We bestelden een Uber en kropen op de achterbank tegen elkaar aan. De chauffeur keek via de spiegel naar ons: ‘Gaat het dames?’ We keken elkaar met grote ogen aan. ‘Hij gaat ons ontvoeren en vermoorden’, zeiden we inmiddels volledig overtuigd van onze naderende dood.
‘Willen jullie water?’ De man probeerde vriendelijk te blijven. ‘Je wilt ons vergiftigen!’, riep ik met trillende stem. Thuis aangekomen wurmden we ons op handen en voeten de auto uit, terwijl we nog net te hard fluisterden dat de chauffeur een engerd was.
De volgende ochtend stond ik met een koffie voor het raam bij te komen toen ik een knalrode auto in onze straat zag staan. Precies op dat moment ging de deur van het huis naast ons open. Mijn buurman, strenggelovig en nooit een druppel alcohol, stapte naar buiten. Ineens viel alles op zijn plek: mijn buurman was onze Uberchauffeur geweest. Zijn hoofd draaide naar mij en ik stak voorzichtig mijn hand op. Hij keek direct afkeurend weg. Sindsdien heeft hij me nooit meer aangekeken.”
Benieuwd naar nog een verhaal waarbij het ff helemaal misging? Je leest het hier.
Je las dit artikel eerder in editie 2 van 2026
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
