Niet iedereen bewandelt de gebaande paden tijdens de zwangerschap of het moederschap. Sommige vrouwen kiezen er zelfs voor het juist helemaal niet volgens het boekje te doen. Neem Sabine (40) die tijdens haar zwangerschap bijna alles at wat werd afgeraden.
Sabine: “Acht jaar geleden schrok ik me een hoedje toen ik ongepland zwanger bleek. Kort daarna schrok ik me opnieuw een hoedje toen ik erachter kwam wat je allemaal niet mag eten tijdens je zwangerschap. Ik downloadde een app waarin die hele verboden lijst te vinden is. Iedere keer als ik iets in mijn mond wilde stoppen, zocht ik het eerst even op in de app. Negen van de tien keer bleek dan dat ik het niet mocht eten. Tenminste, zo voelde het. Ik werd er gek van.
Toen ik mijn beklag uitte bij mijn moeder, reageerde ze verbaasd. Ik liet haar de app zien en ze viel bijna van haar stoel. “Vroeger mochten we alleen geen alcohol en moesten we minderen met rood vlees. De rest at ik gewoon en jij bent er toch ook gewoon goed uit gekomen?”, zei ze. Toen we een week later met de familie uiteten gingen en ik baalde dat ik geen tonijn mocht, moedigde ze me aan om het gewoon te bestellen. “Er zijn hele generaties geboren voordat die app bestond”, liet ze weten. Ze vond zelfs dat ik de tiramisu met alcohol best kon nemen. “Er zit hoogstens één procent in”, zei ze, maar die liet ik toch maar aan me voorbij gaan.
Aan het begin van mijn zwangerschap bleef ik voorzichtig. Ik was bang voor een miskraam, het voelde nog erg kwetsbaar. Hoe verder ik in mijn zwangerschap kwam en hoe groter mijn buik -en dus ook de baby- werd, hoe meer ik durfde te eten. Dat kind kan heus wel tegen een stootje, dacht ik. Halverwege het tweede trimester at ik bijna alles van de verboden lijst. Alleen alcohol en rood vlees liet ik staan. Mijn partner was het er niet mee eens. Toen ik op een avond met vriendinnen sushi ging eten, viel hij behoorlijk tegen me uit. Ik had altijd een weerwoord. “Het is mijn lijf en mijn zwangerschap”, zei ik dan. Ik vond dat ik het recht had om mijn eigen keuzes te maken. Met 32 weken zwangerschap gingen hij en ik helaas uit elkaar. Toen was er niemand meer om mij tegen te houden in mijn eetgedrag. Als de verloskundige had geweten wat ik allemaal at, was ik vast streng toegesproken, maar haar vertelde ik het natuurlijk niet.
Nu ik erop terug kijk, vind ik het behoorlijk dom van mezelf. Voor een volwassen vrouw van 32 liet ik me wel heel erg beïnvloeden door mijn moeder. Terwijl wel duidelijk is dat mijn moeder geen idee heeft waarom al die etenswaren worden afgeraden tijdens de zwangerschap. Inmiddels heb ik mezelf ook veel meer verdiept in gezonde voeding. Bovenal omdat ik wil dat mijn kind gezond eet. Als ik nu zwanger zou zijn, zou ik het heel anders doen en me aan alle adviezen houden die er zijn.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
