Beeld: Kek Mama
Een moeder vertelt over het hilarische moment in het moederschap waarop ze even he-le-maal de mist in ging. Dit keer Martine (37), getrouwd met Derek (40), moeder van Lewis (10) en Jill (8).
“Mijn van oorsprong Engelse man is dol op de Hollandse pot. Om hem te verrassen maakte ik laatst voor het eerst ouderwetse stoofpeertjes, naar grootmoeders recept. Een enorm succes. Niet alleen bij hem, ook onze twee kinderen smulden. Ze schepten steeds weer op. Normaal zijn het niet zulke fruiteters, dus ik was helemaal vergenoegd met mijn feestmaal en mezelf. Maar die trots veranderde snel toen onze kinderen zich wel heel gek gingen gedragen. Lewis werd megadruk, Jill extreem lacherig. En het leek zelfs alsof ze met dubbele tong praatten.
Net op het moment dat Derek gekscherend vroeg of ik soms lachgas in het eten had gestopt, schoot het door me heen: de peren. Er zat minstens een halve liter ruby port en 700 milliliter rode wijn in. Toen ik bezig was met de bereiding twijfelde ik nog of dat geen kwaad kon, maar ik maakte mezelf wijs dat tijdens het kookproces alle alcohol zou verdampen. De wijn zou alleen de kleur en zoete smaak achterlaten, had ik ooit gelezen.
Nou, dus niet. Er schijnt minstens tien procent alcohol achter te blijven, zo weet ik nu. Met het schaamrood op mijn kaken heb ik onze – inmiddels flink aangeschoten – kinderen meteen twee glazen water laten drinken en droge biscuitjes gegeven. Vlak daarna heb ik ze in bed gestopt. Ze sliepen heerlijk. Dat wel. Gelukkig hebben ze er niets aan overgehouden, maar voortaan denk ik wel drie keer na voordat ik met alcohol kook. Zelfs het scheutje witte wijn dat ik vroeger altijd zorgeloos in de vissaus schonk, laat ik nu achterwege.”
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
Willemijn kampte jarenlang met een alcoholverslaving. Sinds ze die onder controle heeft, is het voor haar elke maand “Dry January”. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
