bevalling trauma vader
Beeld: Unsplash

Na de geboorte van zijn zoontje was Nils (38) woedend op zichzelf omdat hij zo passief had toegekeken. “Toen iedereen in paniek naar de operatiekamer rende, stond ik aan de grond genageld.”

“Omdat Marijn in de 37ste week vruchtwater verloor, werd de bevalling ingeleid. Toen het niet opschoot, besloot de gynaecoloog de vliezen te breken. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde: doe het niet. Geen idee waar dat overweldigende gevoel vandaan kwam, maar ik wist gewoon zeker: dit gaat mis. Toch hield ik mijn mond. Ik wilde mijn vrouw niet belasten met mijn twijfel.

Een stortvloed aan vruchtwater stroomde over het bed, echt waanzinnig veel. Daarna probeerde de gynaecoloog de hartslag van de baby te vinden, maar die klonk héél zwak. De blik tussen de twee verpleegkundigen zal ik nooit vergeten: pure paniek. In de ogen van Marijn zag ik onzekerheid en doodsangst. De rode knop werd ingedrukt en vanuit alle hoeken kwamen mensen tevoorschijn. Draden werden uit de muur getrokken, de gynaecoloog sprong op het bed bovenop mijn vrouw en zo renden ze door de gang richting operatiekamer.

 

Leeft ons kind nog?

Ik was letterlijk in een hoek geduwd en stond aan de grond genageld. Niemand die mij wat vertelde. Alle scenario’s schoten door mijn hoofd: gaat mijn vrouw dood? Leeft ons kind nog? Toen iemand tegen me riep dat ik er achteraan moest gaan, was het alsof ik wakker schrok. Ik rende de gang op, achter dat bed aan en stond nog niet bij Marijn in de operatiekamer of de incisie was al gezet, zó snel gaat dat. De baby werd meteen meegenomen voor onderzoek. 

Toen alles goed bleek te zijn, was ik euforisch, ik heb iedereen staan zoenen. Een zoon. Een gezonde zoon: Job. Ze vertelden ons dat door de kracht van het vruchtwater de navelstreng was uitgezakt. Het hoofd van de baby was tegen de uitgang blijven steken en zo knelde hij zijn eigen zuurstoftoevoer af. De gynaecoloog die bovenop mijn vrouw zat, bleek al die tijd haar hand ín Marijns geboortekanaal te hebben gehad om zo het hoofdje omhoog te duwen.

 

Láát me gewoon

Na drie dagen en nachten in het ziekenhuis, mochten we naar huis. Marijn was een wrak, ik heb er geen ander woord voor. Bleek, holle, lege ogen. Ze kon Job niet eens vasthouden, zo bibberig was ze. Het was heel moeilijk haar zo te zien, mijn sterke, mooie vrouw. Ze wilde over de bevalling praten, maar dat kon ik niet. Ik wilde dóór, sterk zijn voor onze dochter van net twee, doorbikkelen op mijn werk. Vluchten, wég van alles wat me aan die afschuwelijke dag herinnerde.

Marijn rammelde steeds vaker aan mijn pantser, maar ik hield de luiken gesloten en wilde nergens over praten. Ik wist zeker dat ik dan óók onderuit zou gaan. En wie zou dan de boel dan draaiende houden? Elke keer dat ze erover begon, raakte ik meer geïrriteerd. Láát me gewoon, zei ik dan snibbig. We raakten steeds meer van elkaar vervreemd, van onze open en eerlijke relatie was weinig meer over. Ik ging steeds harder werken, zij stond er thuis alleen voor.
 

Ups en downs

Marijn en ik kennen elkaar al dik twintig jaar. Ik zag haar op een hockeyfeestje en was meteen verkocht. Ik begin al te glimlachen als ik aan haar denk, nog steeds. Man, die ógen. Het was meteen wederzijds. We zijn allebei gevoelsmensen, de emoties liggen aan de oppervlakte, we hebben altijd goed kunnen praten. We schuiven niets onder het tapijt, hop, op tafel ermee.

Het ouderschap was ons tot dan toe makkelijk afgegaan. Net voor haar dertigste werd Marijn zwanger van onze dochter. Ze had een probleemloze zwangerschap en een snelle bevalling. Natuurlijk heb je in het begin ups en downs, het gebrek aan slaap breekt je soms op en dan geef je elkaar een snauw. Maar we konden wel tegen een stootje.

Na de geboorte van Job werd alles anders. Ik sliep slecht, had flashbacks over de bevalling. Dat machteloze gevoel van toen, dat ik aan de grond genageld stond, niets had gedaan met het instinctieve gevoel dat de gynaecoloog de vliezen niet moest breken. Ik voelde me schuldig om alles wat ik níet gedaan had. Wat ben ik voor waardeloze vent dat ik er niet voor mijn vrouw was geweest? Het voelde alsof ik non-stop mijn adem inhield, de spanning sluimerde in mijn lijf. Ik was moe, zo verschrikkelijk moe.
 

De impact wordt onderschat

De weken werden maanden en de maanden werden een jaar. Op een gegeven moment raak je gewend aan dat ellendige gevoel, ook al weet je dat het niet normaal is. Ik had last van hyperventilatie, werd om het kleinste wissewasje boos. Ik zag het ook bij Marijn – we waren elkaar ergens onderweg kwijtgeraakt.

Aan een paar goede vrienden probeerde ik mijn verhaal te vertellen. Ze luisterden wel, maar veel meer dan een troostende klap op de schouder kreeg ik niet. ‘Jullie hebben gelukkig een gezond kind’, zeiden ze dan, en daarmee was de kous af. Dat een bevalling zwaar is voor een vrouw, snapt iedereen, maar ze onderschatten de impact die het op een man kan hebben. Natuurlijk is de stress en de pijn voor de vrouw erger, maar door dat telkens te benadrukken krijg je als man het gevoel dat jij er niet toe doet. Het gevolg was dat ik mijn mond hield, dat doen denk ik veel mannen. Maar het is net als met een strandbal die je onder water probeert te duwen: vroeger of later schiet-ie toch de lucht in.
 

Lees ook
Voorlopig geen tweede kind voor Bobbi Eden: 'Ik heb er een trauma aan overgehouden' >

 

De knop om

We waren anderhalf jaar verder toen we op een avond in bed lagen. Marijn was doodmoe, ze huilde. ‘Zo gaat het echt niet meer, ik ga eraan onderdoor’, zei ze. Op dat moment ging bij mij eindelijk de knop om. De volgende dag heb ik de verloskundige gebeld. Zij bracht ons in contact met een coach die gespecialiseerd is in het verwerken van ingrijpende bevallingen. Daar konden we gelukkig vrij snel terecht.

Die ontmoetingen hielpen Marijn enorm, ze knapte zienderogen op. De erkenning voor haar emoties was precies wat ze nodig had. Ze maakte nieuwe plannen, kreeg weer energie. Ik ging een keer met haar mee – de coach wilde ook mijn versie horen. Het werd een pijnlijk eerlijk gesprek. Marijn zei voor het eerst dat ze het zo kwetsend vond dat ik na de bevalling geen cadeautje had gekocht. Na de geboorte van onze dochter kreeg ze een prachtig horloge, nu helemaal niets.

Voor haar voelde dat alsof ik niet trots op haar was, alsof ze had gefaald. Ik wist precies waarom ik het had nagelaten: ik wilde haar geen tastbare herinnering geven aan die nachtmerrie. Marijn vertelde dat ze het heel erg had gevonden dat ik er na de bevalling niet voor haar was, net toen ze het zo zwaar had. Daar heb ik mijn excuses voor aangeboden. Het was een grote opluchting om na al die tijd weer echt met elkaar te praten.
 

Verschillende reacties

Ik leerde dat er verschillende manieren zijn waarop mensen reageren als er iets heftigs gebeurt: ze vluchten, vechten of doen helemaal niets. Flight, fight, freeze. Dat ik bevroor, is geen bewuste keuze, het gebeurde gewoon. Dat inzicht is heel belangrijk voor me.

Samen met de coach heb ik de bevalling opnieuw beleefd, maar dan zoals ik het in het ideaalplaatje voor me zag. Dat klinkt zweverig en ik kan me voorstellen dat veel mannen er de kriebels van krijgen, maar voor mij werkte het. Heel gek misschien, maar toen ik met mijn ogen dicht de bevalling opnieuw doormaakte, voelde het heel echt. Het verliep rustig en ik mocht Job aanpakken toen hij ter wereld kwam. De tranen liepen me over de wangen.

Ja, ik weet dat het niet de werkelijkheid is, maar door in mijn hoofd de nare herinneringen te vervangen door positieve gevoelens, heb ik als het ware mijn brein opnieuw geprogrammeerd. Ik raak nog steeds geëmotioneerd als ik mijn verhaal vertel, maar vóór die tijd kon ik niet eens de eerste zin afmaken zonder in huilen uit te barsten. De scherpe randjes zijn eraf, ik kan weer rustig ademhalen.

Aan de kinderen merkten we vrijwel meteen dat de spanning tussen ons was verdwenen. Floortje was al maanden tegendraads, dat veranderde van de ene op ander dag. En de kleine Job, die ons al anderhalf jaar ’s nachts uit de slaap hield, sliep ineens door. Marijn denkt voorzichtig aan een derde kind, maar ik vind het wel goed zo. We zijn onderuitgegaan en ternauwernood weer opgekrabbeld. Tel je zegeningen, denk ik dan. Maar ik ken mijn vrouw, die legt zich niet zomaar ergens bij neer. Precies een van de redenen waarom ik haar zo geweldig vind.”
 

Dit verhaal staat in Kek Mama 08-2016. 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

wie-is-de-mol-roos-schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: waxen down under.

Na de bevalling van Róman, wilde ik het gras eens goed wieden. Met die dikke buik had ik er steeds maar een gooi naar gedaan. Een beetje op de gok met zo’n scheermes heen en weer strijken en hopen dat de bosschages down under er enigszins acceptabel bij lagen. François noemt het altijd de ‘toef’, wat gezelliger klinkt dan het is. Je moet ervan houden, zo’n dot haar en aangezien hij die van hem netjes bijknipt, wilde ik ook een keurig tuintje.

 

Waxen is gênanter dan baren

Ik besloot het professioneel aan te pakken. Alle hippe meisjes van de stad riepen dat ze niet zonder maandelijks bezoekje aan de waxingsalon konden, dus op een dag toog ik naar een zaakje in de buurt. Wist ik veel dat ik met gespreide benen op een harde bank diende plaats te nemen. Wist ik veel dat een mij volslagen onbekende vrouw warme was op mijn boeltje zou smeren. Wist ik veel dat ik dat gênanter vond dan baren. Wist ik veel dat het allemachtigallehemelsalleg*dsgloeiendegloeiende veel pijn deed toen ze in één sadistische ruk de katoenen lapjes eraf trok en me zo ontdeed van mijn haartjes, mijn opperhuid en mijn waardigheid, aangezien ik het op een loeien zette. Lag dit nou aan mij? 

Ik had nota bene verdovingloos een paar kinderen eruit weten te frotten. Was mijn pijngrens stiekem toch heel laag? Nou, nee. Een dag later sprak ik een kennis die ook naar de waxingsalon was geweest en pas echt een horrorstory had. Een gebrekkig Nederlands sprekende dame had haar gevraagd: “Jij wilt Full Brazilian wax? Die met de sterretje?” Mijn kennis had geknikt. “Is dat je meest uitgebreide behandeling? Dat klinkt uitstekend, doe dat maar. The full works.”
 

Lees ook
Column Roos: 'Mijn zoontje is sinds gisteren gescheiden' >

 

'Wat doe je?'

Ze lag op de martelbank en de waxspecialiast was lustig begonnen met smeren. Nogal, eeeh, uitgebreid. Toen de kennis verschrikt vroeg: “Wat doe je???”, antwoordde de waxeuse: “Jij wou alles weg. Anaal gebied is begroeid. Daarom heet die behandeling met ster.” Paniekerig riep mijn kennis dat ze dit niet wilde – “Haal weg!” – maar de wax was al afgekoeld. Laten we zeggen dat ze na de behandeling zo zacht als een baby was. En de buurt dacht dat het maandelijkse noodalarm was afgegaan.

Ik zal een mietje wezen, maar na twee bevallingen, een waxingsessie en dit verhaal mag mijn tuintje alleen heel zacht geaaid worden met een mesje. Dat is pas een sterbehandeling.

 

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven. Mail Roos op roos@kekmama.nl.

 

Deze column staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude shirts partner

Goed met naald en draad? Bekijk dan het werk van Stephanie Miller: zij tovert overhemden van haar partner in no time om in een fantastische jurk voor haar dochters.

Zo hoef je nooit meer kleding weg te gooien.

 

'Geen geld'

"Ik ben opgegroeid in een gezin waar niet veel geld was", zegt Stephanie tegen Huffington Post. "Mijn moeder was heel creatief en leerde mij dat ik het moest doen met wat ik had." Dat zorgde ervoor dat ze een paar jaar geleden oude kleding van haar man uit de kast trok en deze omtoverde tot een outfit voor haar dochters. "Het leuke hiervan is: ik weet zeker dat ik nooit iemand anders in hun kleding zal zien."

 

Lovende reacties

Op Instagram deelt ze haar creaties en krijgt ze honderden lovende reacties.

 

 

 

Lees ook
De kledingkast van je kind opruimen: zo pak je het handig aan >

 

 

 

My baby woke up early this morning so I sewed in the early morning hours. She was a good sport letting me try on the dress (only 2 time😂) to cut and fit the sleeves. Once I made her a dress two years ago and kept fitting it on her to adjust the dress, by the time I was done she wouldn't wear it. I decided to not make my kids clothes at that point. Now they ask me to make them dresses and never want to take them off. It is much more rewarding. This shirt was her daddy's shirt that shrunk, @letsbuyutah. #sew #refashion #refashioned #refashionista #sewing #sewingproject #diy #beforeandafter #mothermakes #oldshirt #newdress #dresses #littlegirl #littlegirldress #onehour #onehourprojets #quickneasy #sewforfun #sewfun

Een bericht gedeeld door Stephanie Miller (@mothermakesx4) op

 

 

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >