bevalling trauma vader
Beeld: Unsplash

Na de geboorte van zijn zoontje was Nils (38) woedend op zichzelf omdat hij zo passief had toegekeken. “Toen iedereen in paniek naar de operatiekamer rende, stond ik aan de grond genageld.”

“Omdat Marijn in de 37ste week vruchtwater verloor, werd de bevalling ingeleid. Toen het niet opschoot, besloot de gynaecoloog de vliezen te breken. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde: doe het niet. Geen idee waar dat overweldigende gevoel vandaan kwam, maar ik wist gewoon zeker: dit gaat mis. Toch hield ik mijn mond. Ik wilde mijn vrouw niet belasten met mijn twijfel.

Een stortvloed aan vruchtwater stroomde over het bed, echt waanzinnig veel. Daarna probeerde de gynaecoloog de hartslag van de baby te vinden, maar die klonk héél zwak. De blik tussen de twee verpleegkundigen zal ik nooit vergeten: pure paniek. In de ogen van Marijn zag ik onzekerheid en doodsangst. De rode knop werd ingedrukt en vanuit alle hoeken kwamen mensen tevoorschijn. Draden werden uit de muur getrokken, de gynaecoloog sprong op het bed bovenop mijn vrouw en zo renden ze door de gang richting operatiekamer.

 

Leeft ons kind nog?

Ik was letterlijk in een hoek geduwd en stond aan de grond genageld. Niemand die mij wat vertelde. Alle scenario’s schoten door mijn hoofd: gaat mijn vrouw dood? Leeft ons kind nog? Toen iemand tegen me riep dat ik er achteraan moest gaan, was het alsof ik wakker schrok. Ik rende de gang op, achter dat bed aan en stond nog niet bij Marijn in de operatiekamer of de incisie was al gezet, zó snel gaat dat. De baby werd meteen meegenomen voor onderzoek. 

Toen alles goed bleek te zijn, was ik euforisch, ik heb iedereen staan zoenen. Een zoon. Een gezonde zoon: Job. Ze vertelden ons dat door de kracht van het vruchtwater de navelstreng was uitgezakt. Het hoofd van de baby was tegen de uitgang blijven steken en zo knelde hij zijn eigen zuurstoftoevoer af. De gynaecoloog die bovenop mijn vrouw zat, bleek al die tijd haar hand ín Marijns geboortekanaal te hebben gehad om zo het hoofdje omhoog te duwen.

 

Láát me gewoon

Na drie dagen en nachten in het ziekenhuis, mochten we naar huis. Marijn was een wrak, ik heb er geen ander woord voor. Bleek, holle, lege ogen. Ze kon Job niet eens vasthouden, zo bibberig was ze. Het was heel moeilijk haar zo te zien, mijn sterke, mooie vrouw. Ze wilde over de bevalling praten, maar dat kon ik niet. Ik wilde dóór, sterk zijn voor onze dochter van net twee, doorbikkelen op mijn werk. Vluchten, wég van alles wat me aan die afschuwelijke dag herinnerde.

Marijn rammelde steeds vaker aan mijn pantser, maar ik hield de luiken gesloten en wilde nergens over praten. Ik wist zeker dat ik dan óók onderuit zou gaan. En wie zou dan de boel dan draaiende houden? Elke keer dat ze erover begon, raakte ik meer geïrriteerd. Láát me gewoon, zei ik dan snibbig. We raakten steeds meer van elkaar vervreemd, van onze open en eerlijke relatie was weinig meer over. Ik ging steeds harder werken, zij stond er thuis alleen voor.
 

Ups en downs

Marijn en ik kennen elkaar al dik twintig jaar. Ik zag haar op een hockeyfeestje en was meteen verkocht. Ik begin al te glimlachen als ik aan haar denk, nog steeds. Man, die ógen. Het was meteen wederzijds. We zijn allebei gevoelsmensen, de emoties liggen aan de oppervlakte, we hebben altijd goed kunnen praten. We schuiven niets onder het tapijt, hop, op tafel ermee.

Het ouderschap was ons tot dan toe makkelijk afgegaan. Net voor haar dertigste werd Marijn zwanger van onze dochter. Ze had een probleemloze zwangerschap en een snelle bevalling. Natuurlijk heb je in het begin ups en downs, het gebrek aan slaap breekt je soms op en dan geef je elkaar een snauw. Maar we konden wel tegen een stootje.

Na de geboorte van Job werd alles anders. Ik sliep slecht, had flashbacks over de bevalling. Dat machteloze gevoel van toen, dat ik aan de grond genageld stond, niets had gedaan met het instinctieve gevoel dat de gynaecoloog de vliezen niet moest breken. Ik voelde me schuldig om alles wat ik níet gedaan had. Wat ben ik voor waardeloze vent dat ik er niet voor mijn vrouw was geweest? Het voelde alsof ik non-stop mijn adem inhield, de spanning sluimerde in mijn lijf. Ik was moe, zo verschrikkelijk moe.
 

De impact wordt onderschat

De weken werden maanden en de maanden werden een jaar. Op een gegeven moment raak je gewend aan dat ellendige gevoel, ook al weet je dat het niet normaal is. Ik had last van hyperventilatie, werd om het kleinste wissewasje boos. Ik zag het ook bij Marijn – we waren elkaar ergens onderweg kwijtgeraakt.

Aan een paar goede vrienden probeerde ik mijn verhaal te vertellen. Ze luisterden wel, maar veel meer dan een troostende klap op de schouder kreeg ik niet. ‘Jullie hebben gelukkig een gezond kind’, zeiden ze dan, en daarmee was de kous af. Dat een bevalling zwaar is voor een vrouw, snapt iedereen, maar ze onderschatten de impact die het op een man kan hebben. Natuurlijk is de stress en de pijn voor de vrouw erger, maar door dat telkens te benadrukken krijg je als man het gevoel dat jij er niet toe doet. Het gevolg was dat ik mijn mond hield, dat doen denk ik veel mannen. Maar het is net als met een strandbal die je onder water probeert te duwen: vroeger of later schiet-ie toch de lucht in.
 

Lees ook
Voorlopig geen tweede kind voor Bobbi Eden: 'Ik heb er een trauma aan overgehouden' >

 

De knop om

We waren anderhalf jaar verder toen we op een avond in bed lagen. Marijn was doodmoe, ze huilde. ‘Zo gaat het echt niet meer, ik ga eraan onderdoor’, zei ze. Op dat moment ging bij mij eindelijk de knop om. De volgende dag heb ik de verloskundige gebeld. Zij bracht ons in contact met een coach die gespecialiseerd is in het verwerken van ingrijpende bevallingen. Daar konden we gelukkig vrij snel terecht.

Die ontmoetingen hielpen Marijn enorm, ze knapte zienderogen op. De erkenning voor haar emoties was precies wat ze nodig had. Ze maakte nieuwe plannen, kreeg weer energie. Ik ging een keer met haar mee – de coach wilde ook mijn versie horen. Het werd een pijnlijk eerlijk gesprek. Marijn zei voor het eerst dat ze het zo kwetsend vond dat ik na de bevalling geen cadeautje had gekocht. Na de geboorte van onze dochter kreeg ze een prachtig horloge, nu helemaal niets.

Voor haar voelde dat alsof ik niet trots op haar was, alsof ze had gefaald. Ik wist precies waarom ik het had nagelaten: ik wilde haar geen tastbare herinnering geven aan die nachtmerrie. Marijn vertelde dat ze het heel erg had gevonden dat ik er na de bevalling niet voor haar was, net toen ze het zo zwaar had. Daar heb ik mijn excuses voor aangeboden. Het was een grote opluchting om na al die tijd weer echt met elkaar te praten.
 

Verschillende reacties

Ik leerde dat er verschillende manieren zijn waarop mensen reageren als er iets heftigs gebeurt: ze vluchten, vechten of doen helemaal niets. Flight, fight, freeze. Dat ik bevroor, is geen bewuste keuze, het gebeurde gewoon. Dat inzicht is heel belangrijk voor me.

Samen met de coach heb ik de bevalling opnieuw beleefd, maar dan zoals ik het in het ideaalplaatje voor me zag. Dat klinkt zweverig en ik kan me voorstellen dat veel mannen er de kriebels van krijgen, maar voor mij werkte het. Heel gek misschien, maar toen ik met mijn ogen dicht de bevalling opnieuw doormaakte, voelde het heel echt. Het verliep rustig en ik mocht Job aanpakken toen hij ter wereld kwam. De tranen liepen me over de wangen.

Ja, ik weet dat het niet de werkelijkheid is, maar door in mijn hoofd de nare herinneringen te vervangen door positieve gevoelens, heb ik als het ware mijn brein opnieuw geprogrammeerd. Ik raak nog steeds geëmotioneerd als ik mijn verhaal vertel, maar vóór die tijd kon ik niet eens de eerste zin afmaken zonder in huilen uit te barsten. De scherpe randjes zijn eraf, ik kan weer rustig ademhalen.

Aan de kinderen merkten we vrijwel meteen dat de spanning tussen ons was verdwenen. Floortje was al maanden tegendraads, dat veranderde van de ene op ander dag. En de kleine Job, die ons al anderhalf jaar ’s nachts uit de slaap hield, sliep ineens door. Marijn denkt voorzichtig aan een derde kind, maar ik vind het wel goed zo. We zijn onderuitgegaan en ternauwernood weer opgekrabbeld. Tel je zegeningen, denk ik dan. Maar ik ken mijn vrouw, die legt zich niet zomaar ergens bij neer. Precies een van de redenen waarom ik haar zo geweldig vind.”
 

Dit verhaal staat in Kek Mama 08-2016. 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >