je relatie goed houden
Beeld: Getty

De kinderen slapen door, logeren af en toe bij vriendjes en opeens heb je weer tijd voor je lief. En nu vraag je je af: hoe leuk hebben we het nog nadat we elkaar vijf jaar amper in de ogen hebben gekeken?

Wat ben je grijs geworden dacht Femke (34), acht jaar getrouwd met Toon en moeder van een zoon van zeven en dochter van vijf. De tropenjaren met alleen maar zorgen en gebroken nachten zaten erop, en voor het eerst had ze weer eens echt aandacht voor haar man. “Toen ook onze jongste haar draai op de basisschool had gevonden en wij steeds vaker momenten hadden voor onszelf, realiseerde ik me dat ik eigenlijk al jaren niet meer goed naar hem gekeken had. Hij oogde moe, ouder. Getekend. Ik ook. Ik draag al jaren geen hakken meer – want totaal onpraktisch met kinderen – en mijn make-up is sinds de geboorte van de oudste maximaal een veeg foundation tegen de ergste wallen en wat mascara.” Schokkend, vindt ze. “Zoals ik hem zag, zag hij mij op dat moment waarschijnlijk ook. Maar erger: op dat moment besefte ik dat ik eigenlijk zelfs niet echt meer wist wie hij was.

 

'Nou schat, ik duik er vast in'

Zeven jaar lang deden we alsof we een team waren. Speelden de geoliede machine van om de beurt kinderen van de opvang halen, boodschappen doen en verhaaltjes voorlezen. Maar ondertussen waren we elk contact met elkaar verloren. Terwijl ik thuis ploeterde met nachtvoedingen, doorkomende tandjes en bedplassen, had hij tot middernacht bieravonden op de hockeyclub. Op de avonden dat ik me – sporadisch, want altijd moe – een uitje met vriendinnen permitteerde, besprak ik mijn leven met hen, Toon had eigenlijk geen idee van mijn gevoelens. We leefden volgens een nauwkeurig schema, dat precies bijhield wiens beurt het was om ‘vrij’ te zijn. De zeldzame momenten die Toon en ik samen hadden, brachten we doorgaans afgepeigerd door, zappend langs programma’s waarvan we ons na afloop de  inhoud niet eens meer konden herinneren. En die steevast  eindigden met een: nou schat, ik duik er vast in, ik zie je straks wel.”

 

Opeens móest het allemaal leuk zijn

Ze had natuurlijk ook een oppas kunnen inschakelen, beseft ze nu. De tv kunnen verruilen voor een hotel, restaurant, de buurtkroeg. “Dat deden we ook wel, maar de druk die dat met zich meebracht vond ik nogal vervelend. Want opeens móest het allemaal weer leuk en spannend zijn tussen ons. Terwijl ik al jaren naar hem kijk en denk: tja, ik ken je als geen ander. Weet wat je gaat antwoorden voordat ik de vraag maar heb gesteld, hoe je kreunt in je slaap en een scheet laat bij het wakker worden. Als vader vind ik hem geweldig, maar wij hebben amper nog tekst. Er is niks spannends meer aan.”

 

Het stel waar ik vroeger zo bang voor was

Voor bijna alles is een oplossing, dus dacht Christie (35, moeder van een dochter van zes en zoon van vier) geen seconde na toen ze een jaar geleden eens kritisch naar haar relatie met de vader van haar kinderen keek. “De tv stond aan, David snurkte op de bank en ik zat de hele avond op mijn telefoon. O god, dacht ik: we zijn precies dat stel geworden waar ik vroeger zo bang voor was. Waarin de geliefden meer broer en zus zijn geworden en op hun trouwdag zwijgend tegenover elkaar aan een restauranttafeltje zitten. Ik vond hem nog steeds de liefste, maar onze laatste keer sex kon ik me niet eens meer herinneren. Terwijl we de zondagochtenden gewoon weer konden uitslapen, en ’s avonds nooit meer gestoord werden door gehuil of ander genachtbraak.

 

Vaste prik: romantisch doen

Als ik heel eerlijk was, had ik er ook geen behoefte aan. Net als hij blijkbaar, want de laatste keer dat hij avances maakte, verwekten we onze jongste.” Tijd voor actie, besloot Christie. Ze kocht een mooi setje, boekte drie avonden oppas vooruit, en deelde haar man mee dat dit vanaf nu vaste maandelijkse prik zou zijn: romantisch doen.

“Natuurlijk komt de klad erin als je jarenlang voor baby’s en peuters hebt gezorgd. De één Op een klein stationnetje neuriet terwijl hij de vaat wegwerkt, terwijl de ander de spaghetti van de avondmaaltijd van de muur schraapt. Als je in zijn gedragen sweatshirt naar beneden komt omdat je topje voor de derde keer is ondergespuugd, vervolgens in coma zakt op de bank, en het enige gespreksonderwerp wanneer je wél een keertje wakker bent, de kinderen is.

 

'Gedwongen' maandelijkse avondjes

Het leek een beetje geforceerd, die ‘gedwongen’ maandelijkse avondjes met zijn tweetjes. Wáren ze ook, maar ze verplichtten ons wel weer eens echt naar elkaar kijken. De ander weer te zien als degene op wie we verliefd werden, in plaats van alleen de ouder van onze kinderen. Soms doken we een hele avond de sauna in, we bezochten zelfs een keer een parenclub. De andere keer pakten we een film na een snelle hap in de stad. We pikten de draad zo weer op. Hadden weer gesprekken. Waarin we afspraken dat ik meer zou gaan werken om me ook los van de kinderen te blijven ontplooien. Hij ideeën opperde om de sex weer wat spontaner te maken. En we konden lachen om het stelletje slonzen dat we sluipender wijs waren geworden.

Tijdens die avonden vond ik steeds meer mezelf terug. Maar dan wel een versie twee-punt-nul, in een mooie jurk, op hoge hakken én met zin in hem. Steeds vaker weer kijk ik naar die man boven de legosteentjes op zondag middag en denk: ja, zo wil ik nog best vijftig jaar met je verder. Heel graag zelfs.”

 

Gros van de huwelijken strandt in de tropenjaren

Ware liefde, als je de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek bekijkt. Die zijn namelijk meedogenloos: een slordige veertig procent van de huwelijken strandt, en het gros daarvan in de tropenjaren, wanneer de kinderen tussen de nul en acht jaar zijn.  “Dan heb ik het nog lang volgehouden”, zegt Marjolein (35, sinds een jaar gescheiden, twee dochters van acht en zes). “Eigenlijk was ons huwelijk al niet goed meer toen de meiden net geboren waren. Maurice en ik verloren oog voor elkaar op het moment dat ik bevallen was van onze oudste. Na zes weken kon ik wel weer mee naar etentjes met onze gezamenlijke vriendenclub, vond hij, van wie bijna niemand nog kinderen had. Dat ik vastzat aan voedingen, om zeven uur ’s avonds hoe dan ook uitgeteld was door een chronisch gebrek aan slaap en mijn baby eigenlijk liever nog niet achterliet bij een oppas, leek hij niet te begrijpen.

 

Stond ik opeens te zoenen met een collega

Hij stortte zich als vanouds op zijn werk, wilde geen tijd inleveren om bij de kinderen te zijn, en ik richtte me op het thuisfront. We groeiden volkomen uit elkaar. Tegen de tijd dat de kinderen steeds minder zorg nodig hadden, en ik ruimte voelde om weer wat vaker uit te gaan, had hij een heel nieuw, eigen sociaal netwerk opgebouwd. Naast ons gezin, zonder mij. En toen stond ik dus opeens te zoenen met een collega. Dat krijg je ervan als je een relatie hebt die nauwelijks nog iets voorstelt. Met die collega is het bij die ene keer zoenen gebleven, maar het zette me wel aan het denken.”

 

Meer het plaatje van haar man

Het gezamenlijk doel dat ze voor ogen hadden toen ze trouwden – kinderen, samen oud worden – bleek opeens niet meer het plaatje van Maurice. Marjolein: “Ik droomde van een groot huis met een tuin vol kleinkinderen op mijn tachtigste, hij wilde maar één ding en dat was zo snel mogelijk geld verdienen om een penthouse in de stad te kunnen kopen. Het hele gezinsgevoel, de liefde… opeens werd het me duidelijk: die had hij nooit gehad op de manier waarop ik die ervoer. Voor hem was het leven een to do-lijst die je afwerkt. Onze over the top bruiloft, twee perfecte kinderen en een mooie, leuke vrouw die ook dol is op design – niks meer aan doen, op naar de volgende stap op de lijst. Altijd op zoek naar meer, naar groter. Terwijl ik vond dat we juist weer even klein moesten zijn. Gewoon hij en ik, vrijend met onze twee prachtige, gezonde kinderen boven in hun bedje. Nu de rust was teruggekeerd in ons leven, moesten we her-ijken, vond ik. Van de conclusie werd ik niet blij: onze ideeën over de toekomst lagen nog verder uit elkaar dan Nederland en Australië.”

 

Kabbelt dit door tot we tachtig zijn?

Marjolein ging scheiden, Femke ploetert voorlopig nog even door met haar Toon. “Elk stel krijgt vroeg of laat een dip nadat er kinderen komen. Denkt: is dit alles? Kabbelt dit zo door tot we tachtig zijn? Dat wij het met simpelweg tijd voor elkaar maken niet redden is wel duidelijk, dus beginnen we binnenkort met relatietherapie. Gewoon, omdat het hard nodig is. We zijn allebei veranderd, de tropenjaren met kleine kinderen hebben hun tol geëist. Ik vind het helemaal niet raar dat Toon en ik moeten zoeken naar nieuwe posities in onze relatie. Eindeloos blijven zoeken naar de partner die er vroeger was, is zinloos en oneerlijk. Ik ben niet meer dezelfde Femke sinds ik moeder ben, en Toon is veranderd sinds hij vader is. We hebben andere prioriteiten nu, en tien keer meer zorgen. Maar onze basis blijft dezelfde; onze liefde is niet veranderd. Als dit alles is, vind ik het voorlopig goed genoeg, met hopelijk een optie op nog heel veel goede jaren samen wanneer de kinderen straks echt op eigen benen staan.” 

Dit artikel staat in Kek Mama 04-2017


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

hij op de Playstation zij op de iPad
Beeld: Unsplash

Hij stort zich avond aan avond in een bloederige strijd op de Playstation, zij zit uren op social media. “Zullen we vrijen, zei ik, maar hij wilde eerst de game afmaken.”

Toen Sandra (35) en Björn (34) gingen samenwonen, was er slechts één ding dat hen zorgen baarde.

Niet de financiën, niet de taakverdeling in het huishouden of een toekomstige kinderwens. Het was de PlayStation. Of liever gezegd: de PlayStation met bijbehorend onooglijk meubel, en dito accessoires zoals koptelefoons, acculaders en controllers. Het ding moest in de woonkamer, vond Björn. Maar Sandra wilde geen tv als gloeilamp, met een man die daar als een zombie avond aan avond aan zat vastgeplakt. Björn opperde een hoekje in de werkkamer, maar dat zag Sandra niet zitten, zich bewust van het risico haar kersverse liefde dan echt nooit meer te zien.

Dus richtten ze een aparte hoek in de woonkamer in, nu die nog beschikbaar was zolang er geen kinderen waren. Inmiddels zijn ze een zoon (5) en een dochter (2) rijker, die op de plek waar hun speelgoedhoek al jaren zou moeten staan dagelijks met hun vader meekijken naar Call of Duty Black Ops, World of Warcraft en andere moordlustige spellen.

Sandra en Björn hebben er de nodige robbertjes om gevochten. Omdat Sandra het doodongezellig vindt, zo’n kerel die liever naar zijn speelgoed kijkt dan naar zijn vrouw. Maar vooral omdat ze wat zich afspeelt op dat scherm totaal ongeschikt vindt voor de kinderen. “Bovendien: als ze nu al leren dat gamen blijkbaar de gebruikelijke vrijetijdsbesteding is, hoe krijg ik ze dan in hemelsnaam nog naar buiten als ze ouder zijn?”
 

Uren zoet

Voor Minthe en Erwin is het al te laat. Hun zonen van tien en twaalf zijn juist de aanstichters van de beginnende gameverslaving van hun vader, sinds zij Fortnite introduceerden in het huishouden.

Tenminste, dat beweert Erwin zelf. “Niet dat­ie daarvoor onbekend was in de gamingwereld, dus de kinderen zijn hooguit een slecht excuus”, zegt Minthe. “De reden dat onze zonen drie jaar geleden al koningen waren van Minecraft, komt puur en alleen doordat mijn man het ze heeft geleerd. Ik vergeet nooit meer hoe ik Erwin voor het eerst zag op de LAN­party van een vriend, waar alle mannen hun complete pc’s meesleepten voor urenlang Dune en Quake, terwijl de vrouwen zich in de tuin of keuken wanhopig laafden aan de zoveelste fles prosecco.” Beetje jammer dat ze nu niet alleen haar man, maar ook haar kinderen kwijt is aan de virtuele wereld, terwijl zij eenzaam aan de keukentafel zit met – jawel – haar iPad en Facebook.

Ze moet niet zo zeuren, vindt Erwin op zijn beurt, want het is 2018 en de boomhutten die hij vroeger bouwde met zijn vriendjes bouwt de huidige generatie kinderen nu eenmaal op het Xbox­-scherm. “Met behulp van pick axes, obsedians en mobs, dus ze leren er ook nog eens vloeiend Engels door.” Erwin trouwens ook.

Minthe: “Sinds hij online Fortnite speelt met een paar Engelsen en Zuid-Afrikanen, spreekt­-ie een onvervalste mengeling van Cockney en Afrikaans – wat ík weer wisselend hilarisch én aantrekkelijk vind. Zo slecht is het dus ook weer niet voor onze relatie.”
 

Gameverslaving en likes verzamelen

Gelukkig zijn er niet zoveel gameverslaafden: volgens cijfers van Jellinek – een van de grootste instellingen voor verslavingszorg – zijn er in Nederland naar schatting een miljoen mensen die gamen (96 procent mannen), van wie 2 procent verslaafd is. Het gaat om twintigduizend mensen, van gemiddeld twintig jaar. Niet wat je noemt de gemiddelde huisvader.

Zijn vrouw is geen haar beter volgens Erwin. “Sta ik ’s ochtends in mijn boxershort in de badkamer om mijn zonen onder de douche te dirigeren, heeft zij het alweer vastgelegd op Facebook. Met de naaktfoto’s die van mij circuleren op internet, had ik bij Playgirl een halve Hugh Hefner­mansion bij elkaar kunnen verdienen.”

Hij vraagt zich weleens af of ze nog wel weet hoe hij eruitziet door haar ogen in plaats van via de live­focusfunctie op haar smartphone. “Ons hele leven legt ze vast in posts en Instastories. Al haar vijfhonderd volgers registreren en liken dat, maar zelf krijgt ze van dat hele leven volgens mij amper wat mee.”

Eén voordeel: hun kinderen zijn volleerde modellen. “Waar ik vrienden met kerst, verjaardagen of andere officiële gelegenheden zich in het zweet zie werken om de kinderen een beetje normaal op de gevoelige plaat te krijgen, springen de mijne bij ‘Jongens, foto!’ direct in de houding. En na al die training staan ze er doorgaans nog op als ware modellen ook. Toch geinig voor later.”
 

Lees ook
'Zet dat spel eens uit' >

 

#allestaggen

Mark (34) ziet van de foto’s die zijn vrouw op Facebook deelt allang de lol niet meer in, sinds op zijn werk het social-mediagedrag van zijn vrouw Brigitte (32) voer is voor grappen en grollen bij het koffieapparaat.

“‘Zo, Nutella­man,’ lachen ze dan, ‘was de film weer een #parel en je zondag #alleenmaarliefde met je #happyfamily?’ In het begin vond ik het nog lief, hoe mijn vrouw me overal in tagt. Maar ze communiceert nogal in superlatieven en clichés, en dat begint buitenstaanders op de lachspieren te werken en bij mij op de irritatie. Zijn we naar het strand geweest, heb ik weer een #loveofmylife over mijn roodverbrande hoofd staan. Na een avondje uit eten: #sosohappy #forever. Zelfs een avond op de bank moet vastgelegd worden met een #chillenmetdeliefste #blessed. Kom ik ’s maandags op kantoor, krijg ik meteen om de oren dat ik niet in de kroeg zat, maar kansloos onder de plak.”

Inmiddels vraagt Brigitte haar man om toestemming voordat ze hem vermeldt op social media, maar ook dát is weer voer voor hilariteit. “Gieren mijn collega’s van de lach: ‘Heb je haar eindelijk de mond gesnoerd of is haar telefoon gewoon kapot?’”
 

Vreemdgaan en jaloezie

De kans op vreemdgaan en jaloezie zou volgens onderzoek bevorderd worden door social media­-spanningen in relaties. Er zíjn relaties die sneuvelen. Door irritaties als bij Mark, bijvoorbeeld. Of omdat het argwaan kan kweken als de collega van je partner al zijn posts liket. Toch toont onderzoek na onderzoek óók aan dat hoe iemand zich gedraagt in de offline wereld min of meer maatgevend is voor zijn of haar online gedrag. In het dagelijks leven geen vreemdganger, dan in de digitale wereld waarschijnlijk ook niet.

Over één ding zijn relatie-­experts het hoe dan ook eens. Of het nou gaat om gamen of social media-­gebruik: genoeg aandacht voor elkaar, samen leuke dingen doen en niet te veel bezig zijn met andere, potentiële partners zijn een aardige basis om het samen fijn te houden.
 

'Eerst mijn potje afmaken'

Met die aandacht voor elkaar liep het bij Claudia (36) een paar jaar geleden allesbehalve lekker, door het gamegedrag van man Michel (36).

“Ik zag hem nauwelijks meer. In een gezin met kleuters kom je al weinig aan elkaar toe, maar als we dan eindelijk eens een schaars moment samen hadden, ging hij zitten gamen. Werd­-ie zo lekker ontspannen van. ‘Nou,’ zei ik, ‘dan kunnen we beter gaan vrijen.’ Maar hij moest eerst nog even het potje afmaken.”

Nu hanteren ze de regel dat Michel alleen gamet als Claudia niet thuis is óf niet langer dan een uurtje. “Die momenten telt hij echt af. Ben ik eens een avond op pad of tot laat aan het werk geweest, zie ik wanneer ik de straat in rijd het licht van de game­tv in de speelkamer al door de gordijnen schijnen. Boys will be boys. En dat mag natuurlijk best: hij zeurt op zijn beurt niet over mijn dagjes shoppen.”
 

'Eerst Facebook checken'

Nog voor ik mijn man had gekust greep ik al naar mijn telefoon, vertelt Kirsten (35).

“’s Ochtends in bed las ik soms eerst zo lang bij op social media, dat ik te laat opstond om op tijd de broodtrommels voor de kinderen klaar te hebben.” Kirsten en haar man Sahar (37) hebben paal en perk gesteld aan het gameconsole­ en social media­gebruik in huis, sinds hun zoon (10) en dochter (8) niet meer achter hun schermen vandaan te branden waren. “Hoe kun je je kinderen tot de orde roepen als je zelf nog slechter gedrag vertoont?” zegt Kirsten.

Sahar was ook nogal vergroeid met zijn telefoon. “Maar die speelde óók nog bijna elke avond een potje Battle Royale met onze oudste. Die vervolgens natuurlijk stuiterend van de adrenaline in bed naar zijn plafond lag te staren, terwijl zijn vader nog even een laatste ronde deed.”

Sinds kort maken ze meer tijd voor elkaar. “De controllers en telefoons gaan rond etenstijd achter slot en grendel en komen er niet meer achter vandaan tot de volgende ochtend. En we missen ze niet, geen van ons. We maken wel uitzonderingen. Als de kinderen eens een lange dag hebben gehad op school of de regen met bakken uit de hemel komt, bijvoorbeeld. Natuurlijk vind ik het dan goed dat ze even in Snapchat en Fortnite duiken. Op zulke momenten doe ik ook niks liever dan even bijlezen op Facebook en Insta, terwijl mijn man via digitale tv de nabeschouwingen kijkt van voetbal.”
 

'We moeten er niet zo'n punt van maken'

Orlando (30) snapt het niet zo, de problemen die mensen hebben met games en social media. “Of we nou samen netflixen of naast elkaar op onze eigen schermen bezig zijn, zolang we nog investeren in avonden uit samen en gezamenlijk voor onze tweeling van vier zorgen, voelt geen van ons zich verwaarloosd – we spreken elkaar hooguit een beetje weinig”, zegt hij. We moeten er niet zo’n punt van maken, vindt Orlando. “Het is geen 1950 meer. Vroeger lazen mannen ’s avonds de krant terwijl hun vrouwen de was en de rest van het huishouden deden, en spraken stellen elkaar ook niet.”
 

Werelden redden

Cornelie (32) woont sinds een jaar samen met haar vriend Casper (40) en noemt zich bij tijd en wijle ‘analoog single’.

Cornelie vindt dat games en social media wel degelijk voor problemen kunnen zorgen. “Casper ziet zijn zonen van zeven en negen uit een eerdere relatie om het weekend. Dan spelen ze Clash of Clans op de iPad, maar als ze daarna weer naar hun moeder gaan, kunnen ze de game niet voortzetten en vergaan er blijkbaar levens en werelden.

Dus zit Casper hele avonden op de twee tablets van zijn kinderen, hun werelden te redden. Mijn eigen jongens zijn pas drie en vijf, maar als dit hun voorbeeld is, kan ik ze straks aanmelden bij de gameverslavingskliniek. Niet dat ik echt bang ben dat het zover komt. Tegen de tijd dat ik het echt niet meer trek, vrees ik dat die tablets opeens op mysterieuze wijze verdwijnen.”
 

'Die games schijnen goed te zijn voor je ruimtelijk inzicht'

Ondertussen heeft Sandra overigens haar mening over hoe schadelijk de gewelddadige games van hun vader voor de kinderen zijn bijgesteld. “Ik heb weleens gelezen dat die schietgames weliswaar bloederig zijn, maar ook goed voor de snelheid van het denken. En voor de natuurlijke reflexen, je reactievermogen, probleemoplossend vermogen, ruimtelijk inzicht, geheugen én het vermogen om te multitasken. Nou, als het aankomt op het laatste mogen die mannen dus nog wel even door met gamen. Voor je het weet zijn de kinderen toch al te oud voor een speelhoek.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >