‘Vroeger werd er door ouders van vriendinnetjes wel geschreeuwd’, schrijft ze. ‘Ik was dit niet gewend en dacht dat schreeuwen betekende dat het gezin ongelukkig was. Ik vond het gek dat mijn vrienden het als iets ‘normaals’ zagen: het zou mij als kind enorm pijn hebben gedaan.’ En toch is Rita nu zelf zo’n schreeuwende moeder.
‘Misschien komt het doordat ik vier jongens, plus -tig verschillende buurtkinderen over de vloer heb’, gaat Rita verder. ‘Dan moet je af en toe je stem wel verheffen om gehoord te worden. En ja, als ik gefrustreerd ben, ga ik nu eenmaal harder praten.’ Ze ziet dit als het uiten van haar woede en haar kinderen begrijpen dat. ‘Ik beledig ze niet, maar ze hebben wel gelijk door dat ze iets fout hebben gedaan.’
Lees verder onder de advertentie
Schuldgevoel
Met haar verhaal wil Rita een einde maken aan die bangmakerij op internet. ‘Door al die onderzoeken en berichten denken ouders nu dat je stem verheffen slecht is. Maar schreeuw je tegen je kinderen? Dan hoef je je echt niet schuldig te voelen. Mijn ouders deden het nooit, ze schreeuwden ook nooit tegen elkaar, en toch is hun huwelijk uitgelopen op een scheiding. Het zegt niets over hoe gelukkig of ongelukkig iemand is.’
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.