Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Kinderen moeten zelf leren opruimen. Dat zegt iedereen. Verantwoordelijkheid, discipline, structuur: stuk voor stuk prachtige woorden. Mijn man hamert er steevast op: ‘Laat ze het zelf doen.’
Ja hoor, schat. Prima. Maar eerlijk? Ik bén gewoon een opruimer, waarschijnlijk een erfenis van mijn moeder. Alleen, tussendoor opruimen begin ik niet meer aan; ik stel het uit tot het einde van de dag. Want kinderen moeten ook gewoon kunnen spelen. Bovendien is het dweilen met de kraan open.
Ze hebben een prachtige speelhoek. Maar geloof me, daar spelen ze zelden. Liever stallen ze hun magnetische tegels uit in de keuken, de afstand bestuurbare auto’s in de gang en de Legoblokjes zo door het huis verspreid dat het aan het einde van de dag lijkt op Legoworld.
En soms, heel soms, als ik denk dat alles is opgeruimd maar ik er ineens nog één zie liggen, heb ik gewoon geen zin meer om te bukken. Dan verdwijnt die per ongeluk in de stofzuiger. Oeps. Ja, ik had het nog zo gezegd: ‘Opruimen, hè!’
Ik heb het ooit echt geprobeerd: het strakke regime van eerst opruimen voordat je iets nieuws pakt. Spoiler: mijn zoons doen dat niet. En als ze al eens aan het opruimen gaan, is het een groot déjà-vu-moment: ‘Hee, dát Lego-poppetje was ik al weken kwijt!’ Binnen een minuut zitten ze weer midden in een compleet rollenspel.
Soms laat ik hun bouwwerken een paar dagen staan. Dan voel ik me een goede moeder die hun creativiteit koestert. Tot er steeds meer bij komt en ik slalommend door de woonkamer moet stofzuigen. Dan is de artistieke waarde ineens nul komma nul en ben ik het zat.
Gelukkig heb ik een geheim wapen. Nee, geen wijn (al helpt dat ook). Het is het opruimlied van Dirk Scheele.
De kinderen beginnen rustig op te ruimen, mee op het ritme van de muziek. En op het moment dat de muziek versnelt, rennen ze gierend van de lach als twee wervelwinden met armen vol speelgoed richting de speelgoedmanden. En ja, ik ren zigzaggend achter ze aan, ook met beide armen vol speelgoed en een Hot Wheels-haai onder mijn kin geklemd, terwijl we versnellen op het tempo van de muziek.
Wie had ooit gedacht dat opruimen zo leuk kon zijn. Bedankt, Dirk Scheele. Bedankt!
Meer verhalen lezen van Elise? Je vindt hier haar andere columns.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’