Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Kinderen moeten zelf leren opruimen. Dat zegt iedereen. Verantwoordelijkheid, discipline, structuur: stuk voor stuk prachtige woorden. Mijn man hamert er steevast op: ‘Laat ze het zelf doen.’
Ja hoor, schat. Prima. Maar eerlijk? Ik bén gewoon een opruimer, waarschijnlijk een erfenis van mijn moeder. Alleen, tussendoor opruimen begin ik niet meer aan; ik stel het uit tot het einde van de dag. Want kinderen moeten ook gewoon kunnen spelen. Bovendien is het dweilen met de kraan open.
Ze hebben een prachtige speelhoek. Maar geloof me, daar spelen ze zelden. Liever stallen ze hun magnetische tegels uit in de keuken, de afstand bestuurbare auto’s in de gang en de Legoblokjes zo door het huis verspreid dat het aan het einde van de dag lijkt op Legoworld.
En soms, heel soms, als ik denk dat alles is opgeruimd maar ik er ineens nog één zie liggen, heb ik gewoon geen zin meer om te bukken. Dan verdwijnt die per ongeluk in de stofzuiger. Oeps. Ja, ik had het nog zo gezegd: ‘Opruimen, hè!’
Ik heb het ooit echt geprobeerd: het strakke regime van eerst opruimen voordat je iets nieuws pakt. Spoiler: mijn zoons doen dat niet. En als ze al eens aan het opruimen gaan, is het een groot déjà-vu-moment: ‘Hee, dát Lego-poppetje was ik al weken kwijt!’ Binnen een minuut zitten ze weer midden in een compleet rollenspel.
Soms laat ik hun bouwwerken een paar dagen staan. Dan voel ik me een goede moeder die hun creativiteit koestert. Tot er steeds meer bij komt en ik slalommend door de woonkamer moet stofzuigen. Dan is de artistieke waarde ineens nul komma nul en ben ik het zat.
Gelukkig heb ik een geheim wapen. Nee, geen wijn (al helpt dat ook). Het is het opruimlied van Dirk Scheele.
De kinderen beginnen rustig op te ruimen, mee op het ritme van de muziek. En op het moment dat de muziek versnelt, rennen ze gierend van de lach als twee wervelwinden met armen vol speelgoed richting de speelgoedmanden. En ja, ik ren zigzaggend achter ze aan, ook met beide armen vol speelgoed en een Hot Wheels-haai onder mijn kin geklemd, terwijl we versnellen op het tempo van de muziek.
Wie had ooit gedacht dat opruimen zo leuk kon zijn. Bedankt, Dirk Scheele. Bedankt!
Meer verhalen lezen van Elise? Je vindt hier haar andere columns.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Olivia, wiens zoon zonder vragen de creditcard van haar broer has gebruikt voor een online spel.
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Prachtig babynieuws in de familie Bauer! Jan Bauer (24), zoon van zanger Frans Bauer, is voor het eerst vader geworden.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]