Beeld: Canva
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rinske, die weet dat haar zus van haar steelt.
Rinske, getrouwd, moeder van een zoon: “Mijn zus is een kleptomaan. Dat was eigenlijk als kind al duidelijk, al hebben mijn ouders altijd moeite gedaan om het onder de pet te houden. Ze stal speelgoed van school en van bij vriendinnetjes thuis. Ze pikte ook mijn kleren, al schijnt dat wel vaker te gebeuren tussen zussen.
Mijn ouders hebben het altijd willen verbergen dat ze dit doet, dus zij hebben haar altijd het hand boven het hoofd gehouden. Hierdoor is er ook nooit wat aan gedaan, want ik denk dat ze er gewoon in therapie voor had gemoeten, want het loopt de spuigaten uit.
Als tiener is ze meerdere keren opgepakt omdat ze uit winkels dingen wilde jatten. Ze is ook vaak zat niet gepakt. Ik miste zelf vaak sieraden toen ik nog bij mijn ouders woonde, maar die gaf ze dan uiteindelijk wel terug. Inmiddels woon ik al jaren samen met mijn man, en inmiddels ook zoon, en elke keer als ze op bezoek is geweest, is er wat weg.
Ze steelt echt de meest random dingen. Bij kleptomanie gaat het schijnbaar ook niet over wat je dan steelt, maar de impulscontrole om het niet te stelen is er niet. Het gaat echt om de rush van het stelen. De laatste keer dat ze hier kwam eten, miste er daarna ineens een vork. Ik weet zeker dat zij die heeft meegenomen. Het is eigenlijk te gestoord voor woorden, maar ze is verder echt heel lief en leuk. Ik ben dol op mijn zus.
Ik heb er al eens met mijn ouders over geprobeerd te praten, maar die wuiven het nog altijd weg. Ze willen er gewoon niet aan dat hun perfecte dochter misschien toch niet zo perfect is. Ik durf het er met mijn zus zelf niet echt over te hebben. Ik heb het een keer geprobeerd, maar toen werd ze woest. Ik heb verder een goede band met haar en wil dat niet op het spel zetten, zeker omdat mijn ouders duidelijk niet achter mij staan. Straks heb ik het gedaan.
Als oplossing spreek ik nu altijd maar bij haar thuis af. Dan neemt ze in ieder geval niks mee van bij ons of uit een restaurant, want de laatste keer dat we gingen lunchen, werd ze staande gehouden omdat ze het vaasje met nepbloem in haar tas had gestopt. Ik schaamde me dood. Ik vind het zo jammer dat ze zelf niet inziet dat ze een probleem heeft en zelf de stap zet om er wat aan te doen.”
Yonna maakt zich ook zorgen, maar dan over de opvoeding die haar zus erop na houdt bij haar kinderen. Of eerder, het gebrek aan opvoeding. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
