Beeld: Shutterstock
Sabine de Groot (33), heeft twee zonen van 5 en 3 en een dochter van 1. Liefdeloze ziekenhuisbevallingen maakten dat ze haar glamourbaan opzegde en doula werd.
‘In de ogen van anderen had ik een glamourbaan. Werkend als commercieel technisch adviseuse bij L’Oréal had ik mooie mensen om mij heen en constant nieuwe productlanceringen. Saai was het nooit. Maar op een dag besefte ik dat mijn roeping op een heel ander vlak ligt.’
‘Ziekenhuisbevallingen zijn kil en minder sfeervol. Althans, dat is mijn persoonlijke ervaring. Tijdens de geboorte van mijn eerste zoon kampte ik met bloedingen en hoge bloeddruk. In het ziekenhuis werd ik vastgekoppeld aan kabeltjes, elektronen en alle denkbare ctg’s. Ik lag in een kamer met tl-licht en steeds weer ander ziekenhuispersoneel dat de kamer in- en uitliep. Ik had last van een weeënstorm, wist niet hoe ik normaal moest ademen en hyperventileerde. Toen mijn zoon na zes uur ter wereld kwam, zei ik tegen mijn man: ‘Als dit bevallen is, wil ik het nooit meer.’
‘Toch werd ik voor de tweede keer zwanger. Deze keer had ik samen mijn verloskundige een uitgebreid plan opgesteld. Meer in control wilde ik zijn. In een rustige ziekenhuiskamer zou ik zittend op een baarkruk bevallen, met mijn favoriete muziek op. Dit gebeurde ook, totdat mijn vliezen werden doorgeprikt en het ineens ontzettend snel ging. Terwijl ik op mijn kwetsbaarst was, ging -pats- het felle ziekenhuislicht aan. Riep het personeel: ‘Die vrouw moet van de baarkruk af en op bed gaan liggen’. Mijn man stribbelde tegen, zei dat ‘die vrouw’ een naam had en dat ik graag zittend wilde bevallen. Hij stelde voor me op bed te laten zitten. Zo ben ik de tweede keer toch zittend bevallen, zoals ik wilde. Dankzij mijn man die voor me opkwam.’
Lees ook
‘Mijn kind liet mij inzien dat ik verloskundige wil worden’ >
‘Het was in die periode dat ik dacht; het mag niet zo zijn dat ziekenhuisbevallingen zo verlopen, terwijl het ook liefdevol, heel zacht en muisstil kan gaan. Ik voelde dat daar mijn roeping lag. Heel graag wilde ik vrouwen begeleiden in hun zwangerschap. Het zo intiem en persoonlijk mogelijk maken, omdat ik zelf zulke andere ervaringen had gehad.’
‘Ik nam een grote stap: zegde mijn baan op. In plaats van eng voelde het alsof het zo moest zijn op dat moment. Financieel kon het omdat mijn man een goedlopende eigen zaak heeft. Ik volgde opleidingen zwangerschapsyoga, mindfulness, ademcoaching en hypnobirthing. Ik liet me scholen tot doula en zette mijn praktijk op, Fijn Zwanger. En ik zette een zwangerschapscursus op: zo eentje waar je als man wél mee naartoe wilt. Een ééndaagse cursus met alle info die je als zwangere en partner wilt krijgen, maar met een nuchter sausje en een high tea voor de vrouwen, biertjes en borrelnoten voor de mannen.’
‘Mijn derde bevalling voelde als het ‘toetje’, echt een cadeau. Elf maanden geleden beviel ik thuis, in een speciaal bevalbad, van onze dochter. Kaarsjes en rustige muziek op de achtergrond en met mijn man, verloskundige en doula om me heen. Prachtig, persoonlijk en met alle keuzevrijheid. Dat is ook wat ik de zwangeren geef die ik begeleid. Mijn carrièreswitch was een drastische, maar voor mij een fantastische. Het geeft voldoening mensen te helpen. Ik vind het zo leuk dat het voelt alsof ik elke dag mijn grote hobby mag uitoefenen.”
Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.
Meer Kek Mama? In onze voordeelshop vind je de leukste producten, zoals deze 5-in-1 Babyvoeding steamer/blender waarmee je snel fruit, groenten en flesjes kunt klaarmaken.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
