Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van een lezer. Deze week het verhaal van Boukje (33). Ze worstelt met de wekelijkse hulp van haar schoonmoeder. Ze wil hier graag mee stoppen, maar wil haar moment met de kinderen ook niet afnemen.
Lees verder onder de advertentie
Boukje (33) is moeder van drie kinderen (5, 3 en 5 maanden: “Sinds de zwangerschap van mijn derde kindje komt mijn schoonmoeder één avond per week koken. Toen was dat een zegen. Ik was moe, opgeblazen en kon na een werkdag niet bedenken wat we die avond moesten eten. Ze wilde helpen en ik vond het geweldig dat ze dat wilde doen. Even geen stress over koken na werktijd, maar gewoon eten dat klaarstond. Heerlijk.
Lees verder onder de advertentie
Ontplofte keuken
Maar inmiddels is de baby bijna een half jaar oud, mijn verlof voorbij, ben ik alweer een tijdje aan het werk en vinden we langzaam ons ritme als gezin van vijf. En eerlijk? Haar wekelijkse kookavond is niet meer echt een hulp, eerder een last.
Mijn schoonmoeder bedoelt het zó goed. Ze komt met tassen vol ingrediënten en probeert dan in onze kleine keuken een driegangendiner in elkaar te draaien, terwijl de kinderen om haar benen heen rennen. De oudste roept vaak of hij oma kan helpen en de jongste huilt, omdat hij honger heeft. Ondertussen probeert ze te multitasken, vraagt ze me honderd dingen (“Heb jij een garde? Waar staat de peper? Hoe warm is jullie oven eigenlijk?”) en is mijn keuken binnen tien minuten ontploft.
Lees verder onder de advertentie
Niet kwetsen
Aan het eind van de avond staat er een heerlijke lasagne op tafel, dat is altijd zeker. Maar ook een aanrecht vol pannen, een keuken die ik na afloop moet opruimen en kinderen die maximaal overprikkeld zijn. Het voelt op dit moment allesbehalve ‘ontlasten’.
Het lastige is: ze doet het uit liefde en dat voel ik. Ze geniet van haar kleinkinderen, ze wil iets bijdragen en ik wil haar dat momentje ook niet afnemen. Maar ik merk dat ik op maandagavond – haar vaste kookavond – al lichte stress voel opkomen. Ik heb al meerdere keren tegen mijn man gezegd: “Kun jij niet voorzichtig zeggen dat het niet meer hoeft?” Maar hij vindt dat lastig en wil haar niet kwetsen.
Lees verder onder de advertentie
Wat moet ik doen?
Dus nu twijfel ik: moeten we eerlijk zijn en aangeven dat het niet meer nodig is en dat het zelfs averechts werkt? Of houd ik mijn mond uit dankbaarheid, en accepteer ik de chaos die één avond per week meebrengt?
Ook Lourdes heeft een dilemma: haar hart breekt als ze dagelijks de angst van haar zoontje ziet. Waarvoor hij zo bang is? Je leest het hier.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
Verdrietig nieuws uit de familie van Snoop Dogg. Zijn jongste kleindochter is op slechts tien maanden leeftijd overleden. Het nieuws werd gedeeld door zijn dochter Cori Broadus, de moeder van het meisje.
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.