Beeld: Polina Tankilevitch via Pexels
Romy (29) is moeder van Liv (10 maanden) en leeft bij het motto ‘alles is een fase’, maar de pittigheid van de verlatingsangst fase vindt ze tot nu toe het pittigste.
Romy: “‘Het is maar een fase’, zeggen ze. En meestal helpt dat ook echt om de moed erin te houden. Toen Liv vanaf zes weken oud gillend krom lag van de krampjes, herhaalde ik het als een mantra. Fase. Toen ze met vier maanden ineens elke anderhalf uur wakker werd — dag in, dag uit — hield ik mezelf voor dat het een bekende slaapregressie was. Fase. Toen ze wekenlang gefrustreerd op haar zij bleef liggen en huilde omdat omrollen nog nét niet lukte, en toen haar eerste tandjes doorkwamen en ze dagenlang niet zichzelf was — steeds opnieuw dacht ik: het gaat weer over. We komen hier samen doorheen. Maar deze… deze fase raakt me anders.
Liv is nu negen maanden oud, en we zitten midden in de fase van verlatingsangst. Een woord dat me eerder vrij onschuldig leek. Maar nu ik haar elke ochtend snikkend achterlaat bij de opvang, voelt het als een klein breekpunt in mijn dag. In mijn moederhart.
De eerste paar keren hield ik me sterk. De leidsters zijn lief, warm, geduldig. Ze nemen haar van me over met zachte woorden, wijzen naar speelgoed, maken geluidjes om haar aandacht af te leiden. Maar ik zie het al in haar ogen nog voordat ik haar overdraag — dat kleine gespannen fronsje, de armen die zich strakker om mijn nek klemmen. En dan dat hoofdje. Altijd dat hoofdje dat naar mij blijft draaien terwijl ze haar langzaam van me af buigen. Alsof ze wil zeggen: ‘Nee, mama, nee. Niet nu. Niet weggaan.’
En dan breekt het los. Ze huilt zich kapot. Soms schreeuwt ze. Ze is ontroostbaar. Alsof ik haar achterlaat en nooit meer kom ophalen. Elke vezel in mij wil haar terugpakken, haar weer tegen me aan houden, zeggen dat het goed komt, dat ik haar nooit écht verlaat. Maar ik moet gaan. Voor werk. Voor haar ritme. Voor ons leven.
We hebben alles geprobeerd. Langer blijven. Korter blijven. Sneller weggaan. Eerst samen een boekje lezen. Knuffeltje meenemen. Liedje zingen. Maar de uitkomst blijft hetzelfde: een overstuur meisje en een moeder die met tranen in haar ogen naar buiten loopt. De leidsters zeggen steevast: zodra jij de hoek om bent gefietst is ze oké en is het over.
Ze heeft het geweldig daar, dat weet ik ook. Ze lachen met haar, zingen liedjes, gaan naar buiten, laten me foto’s zien waarop ze straalt. Maar toch… die ochtenden doen pijn. Elke keer opnieuw. Laatst vroeg ik aan mijn vriend of hij voorlopig de ochtenden kon overnemen. Niet omdat ik niet wíl, maar omdat ik het even niet kán. Mijn hart verdraagt het niet meer.
Ik weet: ook dit is een fase. Ze wordt ouder, leert dat mama altijd terugkomt. Maar tussen weten en voelen zit een wereld van verschil.”
Je moederinstinct is soms echt je superpower. Zo wist Faye dat ze die ene dag de kinderopvang moest bellen.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
