Wat als je kind school nooit leuk heeft gevonden? De zoon van Ciska lag vanaf groep 1 al niet lekker in de groep en met de jaren ontstond er meer en meer strijd. Tót ze de oplossing vond. Per ongeluk.
Lees verder onder de advertentie
Ciska (33), samen met Luciën, moeder van Hugo (8): “Toen ik zwanger was van Hugo, waren mijn man Luciën en ik het er roerend over eens: onze poezen mochten onder geen beding in de babykamer. De wieg was voor onze baby – net als de box en kinderwagen, trouwens. Stel je voor zeg, dat er straks eentje op ons kind ging liggen. Of hem zou krabben. Bovendien vond ik het vies, kattenharen en bacteriën in het bed van onze baby.
Lees verder onder de advertentie
Huisregels
De beesten hielden zich keurig aan onze huisregels. Hugo werd geboren, de katten lieten zich gewillig aan hun staart en haren trekken en nooit sprong er één in de wieg of wipstoel.
Hugo werd twee en we namen er een pup bij: Senna. Gezellig, vonden we, en de completering van ons gezin. Voor Senna golden dezelfde regels: de woonkamer is van iedereen, de slaapverdieping alleen van de mensen.
Gratis MOSZ leren tas
Abonneer voordelig en krijg een gratis MOSZ tas t.w.v. €119,95
Aangeboden door:
Verantwoordelijkheid
Hugo was vanaf het eerste moment gek op onze dieren, en zij op hem. Op zijn vierde nam hij al de verantwoordelijkheid voor het voeren, wat hij geen dag vergat. Het waren voor hem misschien wel de broertjes die Luciën en ik hem nooit gaven.
Hij ging naar de basisschool, en daar begon de ellende. Hugo lag niet lekker in de groep. Niet dat de kinderen hem pestten, maar hij hoorde er ook niet bij. Waar al zijn klasgenootjes zich om drie uur verdrongen bij hun ouders om af te spreken, ging Hugo altijd alleen naar huis. Naar zíjn beste vrienden: onze huisdieren.
Lees verder onder de advertentie
Marteling
Inmiddels zit hij in groep vier. School is een marteling voor hem; elke ochtend is het huilen. Hij voelt zich eenzaam, heeft faalangst en een laag zelfbeeld. Het enige moment waarop ik hem zie opleven, is wanneer hij kroelt met onze beesten. Het is ongelooflijk wat voor band ze hebben. Niet alleen de hond, maar ook de poezen springen op zodra hij thuiskomt uit school. Dat doen ze bij mijn man en mij nooit.
Lees verder onder de advertentie
Verstrengeld
Het gebeurde een beetje per ongeluk dat de hond bij Hugo in slaap viel, ongeveer een jaar geleden. Het was op dat moment alleen maar strijd thuis; Hugo had zó’n kort lontje. Alles wat ik van hem vroeg, draaide uit op een conflict. Of hij zijn jas aan de kapstok wilde hangen. Aan tafel kwam voor het avondeten. Of de tv wat zachter mocht.
Lees verder onder de advertentie
Hij praatte al zeker een halfjaar met een pedagoog, toen hij op een avond weer eens driftig naar zijn kamer vertrok. De hond moest stiekem mee geglipt zijn; ik had in elk geval niet gemerkt dat hij tegen alle regels in naar boven was. Toen ik na een kwartier ging kijken, lagen ze in elkaar verstrengeld in diepe slaap. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen ze wakker te maken. Pas de volgende ochtend meldden ze zich weer. Hugo omdat hij naar school moest, de hond omdat hij zijn late avondwandeling had overgeslagen en moest plassen.
Ontspannen
Opvallend genoeg was Hugo de daarop volgende dag stukken meer ontspannen. Vrolijk, bijna. Toen hij vroeg of Senna weer bij hem mocht slapen, wilde ik niet weigeren. Dat werd een gewoonte, en elke dag werd Hugo een beetje lichter. Blijer. Sluipenderwijs kropen ook de katten erbij. Dat Hugo nog plek vindt om te slapen is onvoorstelbaar; wanneer ik hem om elf uur een kus geef wanneer we zelf naar bed gaan, bezetten de dieren het overgrote deel van zijn bed en ligt Hugo tegen de muur op het randje van zijn matras.
Lees verder onder de advertentie
Geborgen
Het druist in tegen alles wat we ooit afspraken. Hugo’s bed is een nest van bacteriën, en ik moet elke dag boven stofzuigen. Maar als ik zie hoe geborgen hij zich eindelijk voelt, en rustig, denk ik: die hygiëne kan me wat. Van geluk wordt hij stukken gezonder.”
Wende’s zoontje durfde ineens niet meer in het vliegtuig, en wel om deze bizarre reden. Je leest het hier.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Melanie: “Na weken wachten kregen we eindelijk de uitslag van de onderzoeken naar Sara’s aangeboren obesitas. De diagnose bracht meer vragen dan antwoorden. Tot er opeens werd aangebeld en Wendy van Dijk voor onze deur stond.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Na jaren proberen en de zoveelste ivf poging wilde Vera niets liever dan moeder worden. Haar schoonzus Saskia begreep haar verdriet totaal niet en wilde zelf absoluut geen kinderen. Toen juist zij onverwacht zwanger bleek, voelde Vera iets waar ze zich enorm voor schaamde.