Beeld: Getty
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Terwijl Damián nog volop geniet van zijn studententijd, droomt zij stiekem al over haar toekomstige rol aan de zijlijn, vertelt ze tijdens een interview met Beau Monde.
“Toen ik ziek werd, was oma worden één van de dingen waarvoor ik wilde leven.” Sylvie werd op haar 28ste moeder, dus met een zoon van negentien lijkt die oma-status helemaal niet zo ver weg. En eerlijk: ze vindt het een heerlijk vooruitzicht. “Het zou me niks verbazen, want Damián is echt een familiemens. Dat heeft hij van Rafael”, vertelt ze. Ze ziet hoe liefdevol hij met zijn kleine zusje omgaat en gunt hem later alle geluk, al hoeft dat wat haar betreft echt nog niet ‘morgen’.
Het idee dat ze ooit oma wordt, voelt voor haar totaal niet als iets om van te schrikken. Integendeel zelfs. “Toen ik ziek werd, was oma worden één van de dingen waarvoor ik wilde leven: mijn kind zien opgroeien, oma worden”, deelt ze open. En hoe ze die rol later invult? Daar heeft ze een glasheldere visie op. “Ik word niet de oma van het korte pittige kapsel.” Wat dan wel? Een versie die helemaal Sylvie-proof is en zoals ze zelf met een lach zegt: “Een jong uitziende, very glamorous grandmother.” Klinkt alsof Damián later nog flink zijn best mag doen om iemand te vinden die op kan boksen tegen zo’n glam oma-in-wording.
Opa’ en oma’s kunnen trouwens een grote bijdrage leveren in de ontwikkeling van jouw kinderen. Benieuwd om welke 11 waardevolle eigenschappen het gaat? Je leest het hier.
Bron: Beau Monde
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
