Beeld: Canva
Alleen op vakantie, voor de een de hemel, voor de ander een verschrikking. Voor Isis is een soloreis hét medicijn wat ze nodig heeft in de overweldigende tropenjaren.
Isis (40), samen met Sebastiaan, moeder van twee kinderen: “Toen ik begin twintig was zou ik met een vriendin naar Maleisië gaan, maar zij kwam de liefde van haar leven tegen en een maand aan de andere kant van de wereld zitten leek haar ineens een verschrikking. De dag dat ze meldde niet mee te gaan, boekte ik demonstratief een ticket naar Kuala Lumpur.
Wat een geweldige maand werd het. En wat was een soloreis fantastisch. Je zintuigen staan op scherp, je maakt contact met je omgeving, je wordt niet gestoord door gesprekjes over thuis. Je bent echt he-le-maal daar. Ik ging nog twee keer op soloreis. Een keer door Spanje en een keer door Griekenland. Kort daarna ontmoette ik Sebastiaan en was ik al vrij snel zwanger.
Toen de jongste tweeënhalf was en ik een beetje overliep van alle drukte rondom het moederschap, begon het weer te knagen. Het verlangen naar een nieuwe soloreis. Ik ben toen een week alleen weggegaan. Dat beviel zo goed dat ik het er nu in houd. Om het jaar wil ik even ongestoord rondwandelen op een plek waar ik nooit eerder ben geweest. Alhoewel ik soms weinig wandel en veel op een strand of terrasje rondlummel. Heerlijk. Ik verslind chicklits, slaap uit of doe midden op de dag een dutje.
Natuurlijk mis ik mijn gezin, maar niet tot huilens aan toe. Sebastiaan kan prima voor de kinderen zorgen en mijn moeder springt ook bij; ik ga dus met een gerust hart weg en geniet er ontzettend van. Ik word er een leuker mens van en bovendien een betere moeder.”
Marina wordt door iedereen uitgelachen dat ze dit meeneemt op vakantie, maar ze kan gewoon niet zonder. Lees het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
