nooit meer te druk

Hoe Nienke Blokhuis en haar vriend zich na de vakantie voornemen nooit meer te klagen over drukte, het nog steeds hartstikke druk hebben en hulp inschakelen van een Britse goeroe. 

Op een zonnige dag zaten vriend en ik voor ons vakantiehuisje en kwamen tot een mooi besluit. Als we weer thuis zouden zijn, zouden we twee regels invoeren. Eén: als de ander je vraagt hoe je dag was, zeg je niet hoe moe je bent. Twee: het woord ‘druk’ is voortaan verboden. Want het werd een beetje vervelend, dat gezucht over hoe druk we het hadden. Hoe vergaderingen alle tijd opslokten en we niet eens toekwamen aan mails beantwoorden.
 

Tirade

De thuisblijvende partij deed er vervolgens met de armen over elkaar een schepje bovenop met een: jij dacht dat jij het druk had? – en dan een tirade over lastige kinderen en stagiaires die maar bleven bellen. En overal vruchtenhagel, maar geen seconde tijd voor dat ene telefoontje. 

Inmiddels zijn we heel handig in het gebruiken van synoniemen (“Was het bij jou ook zo, eh, dynamisch?”) en zeggen we niets als de ander naast het ledikantje van de baby in slaap is gevallen. Maar het is niet genoeg. Want hoewel het D-woord niet meer valt, is het nog steeds, kom maar door, hartstikke druk. Zo druk dat we soms, na een lange dag, samen tegen het aanrecht leunen en ons hardop afvragen of dit de piek is of dat het nog erger wordt. Het hoort bij deze levensfase, natuurlijk, maar dit moet toch ook anders kunnen.
 

Extra uren? Hersenloze zaken als appen en Facebooken

Nu ken ik alle foefjes van timemanagement en weet ik ook wel dat alle problemen vanzelf verdwijnen wanneerik een uurtje eerder opsta, maar ervaring leert dat deze trucs mij niet minder druk maken. Integendeel: die extra uren besteed ik vervolgens aan meer werk of hersenlozezaken als appen en Facebooken. En nu ligt er een boek voor me met de titel Nooit meer te druk – een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Het is geschreven door de Britse psycholoog Tony Crabbe en een wereldwijd succes. En best dik.
 

Schamen

Ieder druk weldenkend mens vraagt zich meteen af waar je in godsnaam de tijd vandaan moet halen om het te lezen. En dat is meteen het eerste waarmee Crabbe korte metten maakt: dat eeuwige geklaag over drukdrukdruk. Sterker nog, hij wil dat we ons gaan schamen als we erover beginnen. Daar mag het namelijk helemaal niet over gaan; de focus moet terug naar de belangrijke dingen: je gezin, groeien in je werk en kappen met tijdrovende onzin.

Heb je dat onder de knie, dan haal je veel meer uit je dag. Crabbe neemt graag zichzelf als voorbeeld. In het jaar waarin hij zijn boek schreef, had hij een overvolle agenda. En toch bleef hij consequent tijd vrijmaken voor zijn vrouw en drie kinderen. En hij werd er nog blij van ook.
 

Weer zo’n zelfhulpgoeroe

De cynicus in mij zucht lang en diep: weer zo’n zelfhulpgoeroe. De vermoeide multitasker in mij maakte meteen een afspraak voor een interview. En ontdekte dat Crabbe veel te Brits-nuchter is voor een goeroe. En voor iemand met zo’n druk schema, jaloersmakend ontspannen.’’
 

Lees ook
'Mama wil even rust': zo zorgen deze moeders voor me-time >


Hoort drukte er niet gewoon bij als je een gezin hebt?

Tony Crabbe: “Als je er goed bij gedijt, zeg ik: geniet ervan. Maar inmiddels is er zoveel onderzoek dat uitwijst dat we er op de lange duur niet gelukkig van worden. Dat het je belemmert in je creativiteit, je sociale leven en het oplossen van problemen. En het wordt alleen maar erger doordat we zoveel met onze smartphones bezig zijn. Iedere keer dat je het geluid hoort van een nieuw app’je, krijgt je brein letterlijk een shot dopamine. We switchen continu van het een naar het andere.”
 

Dus ik moet niet meer multitasken?

“Het is veel beter je bezigheden te clusteren. Bijvoorbeeld door thuis eerst een uur het huishouden te doen en dan pas je laptop te pakken. Niet koken én tegelijkertijd met je kinderen praten. Niet met je kind naar school lopen én voortdurend je mobieltje checken.”
 

Maar krijg je dan wel alles gedaan?

“Wel als je alles met meer focus doet. Hiervoor moet je jezelf eerst afvragen: wat vind ik écht belangrijk? Meer tijd met het gezin? Het goed doen op mijn werk? Dat worden je core values. Iedere dag bedenk je hoe je daaraan kunt werken. Dat doe je door ze concreet te maken. Bijvoorbeeld: vandaag ga ik met mijn oudste een wandeling maken. Of: vandaag werk ik van twee tot vijf aan dat voorstel. En doe dat dan ook echt. Zet je telefoon op vliegtuigmodus, klik je inbox weg. Je zult merken dat je je daarna heel voldaan voelt.”
 

Maar dat lukt toch niet als je ook duizend andere dingen moet doen?

“Het is heel simpel: als je ja zegt tegen het één, zeg je automatisch nee tegen iets anders. Van die nee moet je je bewust zijn. Ik doe dat bijvoorbeeld wanneer ik iemand bel om te zeggen dat ik een klus niet aanneem. Dat zijn moeilijke gesprekken, maar als ik van tevoren bedenk hoe mijn dagen eruit zullen zien wanneer ik ja zou zeggen – geen tijd voor mijn kinderen, uren op kantoor zitten – wordt het ineens een stuk makkelijker nee te zeggen.”
 

En je opdrachtgevers pikken dat?

“Wel als je uitlegt waarom je nee zegt. Echt, je zult er versteld van staan hoe flexibel mensen kunnen zijn. Als jij je werk beter kan doen als je die ene klus niet erbij pakt, waarom zou je baas dan boos worden? Als mensen klagen dat ik te laat reageer op hun mail, leg ik uit dat ik maar twee keer per dag mijn inbox open, omdat ik op die manier productiever ben. Daar heeft nog nooit iemand negatief op gereageerd.”
 

Het klinkt allemaal wel heel makkelijk.

“En dat is het natuurlijk niet. Alle veranderingen in gedrag kosten moeite. En wanneer je het onder de knie hebt, blijft het lastig. Ook voor mij is het nog steeds een dagelijkse strijd. Niet druk zijn is moeilijker dan het heel druk hebben. Het is immers veel makkelijker overal ja op te zeggen dan de confrontatie aan te gaan.”
 

Maar toch. Maak maar eens de keuken schoon met een kind erbij.

“Dat is waar. En heel herkenbaar. Zo had ik me gisteren voorgenomen direct na thuiskomst aan een rapport te werken. Ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Maar toen vroeg mijn zoon of ik hem even wilde helpen bij het maken van een zonnewijzer voor school. Hij bleef maar vragen op mij afvuren. Ik zat achter mijn computer en riep in het wilde weg wat instructies. Na een kwartier werd ik knettergek. Ik ben naast hem gaan zitten en heb me op die zonnewijzer gestort. Daarna heb ik alsnog dat voorstel afgerond. Om maar te zeggen: er is geen perfecte manier, soms moet je je plannen omgooien.”
 

Dat nee zeggen en voor jezelf kiezen, klinkt als iets wat mannen beter kunnen dan vrouwen.

“Dat is zo. Vrouwen moeten meer ballen in de lucht houden en worden strenger beoordeeld als ze het niet goed doen. Als ik thuis werk, zeg ik dat ik naar mijn studeerkamer ga, en dat is het. Vrouwen voelen zich vaak verplicht eerst de tafel leeg te ruimen, de afwas te doen en nog even voor iedereen iets in te schenken. Iedereen is belangrijker dan zijzelf. Terwijl ze beter genoegen kunnen nemen met iets minder perfect zijn. Ik geloof dat je twee of drie dingen in je leven heel goed kan doen, de rest zal dan een beetje chaotisch zijn. Dan maar een rommelig aanrecht, jij speelt nu met je kind.”
 

Dus dat betekent dat ik ’s avonds nog zit te werken, omdat ik die middag een Lego-kasteel hebt gemaakt.

“Dat is dan de keuze die je hebt gemaakt: ja tegen Lego, nee tegen werk. Dat werk doe je op een ander tijdstip. Ik kies ervoor elke ochtend drie koppen thee met mijn vrouw te drinken. Is dat zonde van mijn tijd? Hell no. Het zijn de leukste momenten van de dag. Productief ben ik later wel weer. Een minder druk leven betekent niet een minder vol leven. Ik krijg zelfs meer voor elkaar: ik sport meer, schrijf meer, speel vaker met Lego dan me lief is. Dat gaat met vallen en opstaan, maar uiteindelijk doe ik wel alles waar ik blij van word.”
 

Meer

Op weg naar huis begin ik alvast te bedenken wat ik écht belangrijk vind, en wat ik écht zou willen. Mijn gezin. Groeien in mijn werk. Meer leuke dingen met vriendinnen doen. Meer tijd met mijn vriend. Meer rust. Heel veel slapen. Na drie stoplichten ben ik de tel kwijt. Hier gaat toch weer iets mis. Iets met teveel ballen in de lucht houden. Of niet tegelijkertijd fietsen én grote levensproblemen oplossen. Eerst maar thuiskomen dus. Er wacht een grote bak Lego op me.
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >