nooit meer te druk

Hoe Nienke Blokhuis en haar vriend zich na de vakantie voornemen nooit meer te klagen over drukte, het nog steeds hartstikke druk hebben en hulp inschakelen van een Britse goeroe. 

Op een zonnige dag zaten vriend en ik voor ons vakantiehuisje en kwamen tot een mooi besluit. Als we weer thuis zouden zijn, zouden we twee regels invoeren. Eén: als de ander je vraagt hoe je dag was, zeg je niet hoe moe je bent. Twee: het woord ‘druk’ is voortaan verboden. Want het werd een beetje vervelend, dat gezucht over hoe druk we het hadden. Hoe vergaderingen alle tijd opslokten en we niet eens toekwamen aan mails beantwoorden.
 

Tirade

De thuisblijvende partij deed er vervolgens met de armen over elkaar een schepje bovenop met een: jij dacht dat jij het druk had? – en dan een tirade over lastige kinderen en stagiaires die maar bleven bellen. En overal vruchtenhagel, maar geen seconde tijd voor dat ene telefoontje. 

Inmiddels zijn we heel handig in het gebruiken van synoniemen (“Was het bij jou ook zo, eh, dynamisch?”) en zeggen we niets als de ander naast het ledikantje van de baby in slaap is gevallen. Maar het is niet genoeg. Want hoewel het D-woord niet meer valt, is het nog steeds, kom maar door, hartstikke druk. Zo druk dat we soms, na een lange dag, samen tegen het aanrecht leunen en ons hardop afvragen of dit de piek is of dat het nog erger wordt. Het hoort bij deze levensfase, natuurlijk, maar dit moet toch ook anders kunnen.
 

Extra uren? Hersenloze zaken als appen en Facebooken

Nu ken ik alle foefjes van timemanagement en weet ik ook wel dat alle problemen vanzelf verdwijnen wanneerik een uurtje eerder opsta, maar ervaring leert dat deze trucs mij niet minder druk maken. Integendeel: die extra uren besteed ik vervolgens aan meer werk of hersenlozezaken als appen en Facebooken. En nu ligt er een boek voor me met de titel Nooit meer te druk – een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Het is geschreven door de Britse psycholoog Tony Crabbe en een wereldwijd succes. En best dik.
 

Schamen

Ieder druk weldenkend mens vraagt zich meteen af waar je in godsnaam de tijd vandaan moet halen om het te lezen. En dat is meteen het eerste waarmee Crabbe korte metten maakt: dat eeuwige geklaag over drukdrukdruk. Sterker nog, hij wil dat we ons gaan schamen als we erover beginnen. Daar mag het namelijk helemaal niet over gaan; de focus moet terug naar de belangrijke dingen: je gezin, groeien in je werk en kappen met tijdrovende onzin.

Heb je dat onder de knie, dan haal je veel meer uit je dag. Crabbe neemt graag zichzelf als voorbeeld. In het jaar waarin hij zijn boek schreef, had hij een overvolle agenda. En toch bleef hij consequent tijd vrijmaken voor zijn vrouw en drie kinderen. En hij werd er nog blij van ook.
 

Weer zo’n zelfhulpgoeroe

De cynicus in mij zucht lang en diep: weer zo’n zelfhulpgoeroe. De vermoeide multitasker in mij maakte meteen een afspraak voor een interview. En ontdekte dat Crabbe veel te Brits-nuchter is voor een goeroe. En voor iemand met zo’n druk schema, jaloersmakend ontspannen.’’
 

Lees ook
'Mama wil even rust': zo zorgen deze moeders voor me-time >


Hoort drukte er niet gewoon bij als je een gezin hebt?

Tony Crabbe: “Als je er goed bij gedijt, zeg ik: geniet ervan. Maar inmiddels is er zoveel onderzoek dat uitwijst dat we er op de lange duur niet gelukkig van worden. Dat het je belemmert in je creativiteit, je sociale leven en het oplossen van problemen. En het wordt alleen maar erger doordat we zoveel met onze smartphones bezig zijn. Iedere keer dat je het geluid hoort van een nieuw app’je, krijgt je brein letterlijk een shot dopamine. We switchen continu van het een naar het andere.”
 

Dus ik moet niet meer multitasken?

“Het is veel beter je bezigheden te clusteren. Bijvoorbeeld door thuis eerst een uur het huishouden te doen en dan pas je laptop te pakken. Niet koken én tegelijkertijd met je kinderen praten. Niet met je kind naar school lopen én voortdurend je mobieltje checken.”
 

Maar krijg je dan wel alles gedaan?

“Wel als je alles met meer focus doet. Hiervoor moet je jezelf eerst afvragen: wat vind ik écht belangrijk? Meer tijd met het gezin? Het goed doen op mijn werk? Dat worden je core values. Iedere dag bedenk je hoe je daaraan kunt werken. Dat doe je door ze concreet te maken. Bijvoorbeeld: vandaag ga ik met mijn oudste een wandeling maken. Of: vandaag werk ik van twee tot vijf aan dat voorstel. En doe dat dan ook echt. Zet je telefoon op vliegtuigmodus, klik je inbox weg. Je zult merken dat je je daarna heel voldaan voelt.”
 

Maar dat lukt toch niet als je ook duizend andere dingen moet doen?

“Het is heel simpel: als je ja zegt tegen het één, zeg je automatisch nee tegen iets anders. Van die nee moet je je bewust zijn. Ik doe dat bijvoorbeeld wanneer ik iemand bel om te zeggen dat ik een klus niet aanneem. Dat zijn moeilijke gesprekken, maar als ik van tevoren bedenk hoe mijn dagen eruit zullen zien wanneer ik ja zou zeggen – geen tijd voor mijn kinderen, uren op kantoor zitten – wordt het ineens een stuk makkelijker nee te zeggen.”
 

En je opdrachtgevers pikken dat?

“Wel als je uitlegt waarom je nee zegt. Echt, je zult er versteld van staan hoe flexibel mensen kunnen zijn. Als jij je werk beter kan doen als je die ene klus niet erbij pakt, waarom zou je baas dan boos worden? Als mensen klagen dat ik te laat reageer op hun mail, leg ik uit dat ik maar twee keer per dag mijn inbox open, omdat ik op die manier productiever ben. Daar heeft nog nooit iemand negatief op gereageerd.”
 

Het klinkt allemaal wel heel makkelijk.

“En dat is het natuurlijk niet. Alle veranderingen in gedrag kosten moeite. En wanneer je het onder de knie hebt, blijft het lastig. Ook voor mij is het nog steeds een dagelijkse strijd. Niet druk zijn is moeilijker dan het heel druk hebben. Het is immers veel makkelijker overal ja op te zeggen dan de confrontatie aan te gaan.”
 

Maar toch. Maak maar eens de keuken schoon met een kind erbij.

“Dat is waar. En heel herkenbaar. Zo had ik me gisteren voorgenomen direct na thuiskomst aan een rapport te werken. Ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Maar toen vroeg mijn zoon of ik hem even wilde helpen bij het maken van een zonnewijzer voor school. Hij bleef maar vragen op mij afvuren. Ik zat achter mijn computer en riep in het wilde weg wat instructies. Na een kwartier werd ik knettergek. Ik ben naast hem gaan zitten en heb me op die zonnewijzer gestort. Daarna heb ik alsnog dat voorstel afgerond. Om maar te zeggen: er is geen perfecte manier, soms moet je je plannen omgooien.”
 

Dat nee zeggen en voor jezelf kiezen, klinkt als iets wat mannen beter kunnen dan vrouwen.

“Dat is zo. Vrouwen moeten meer ballen in de lucht houden en worden strenger beoordeeld als ze het niet goed doen. Als ik thuis werk, zeg ik dat ik naar mijn studeerkamer ga, en dat is het. Vrouwen voelen zich vaak verplicht eerst de tafel leeg te ruimen, de afwas te doen en nog even voor iedereen iets in te schenken. Iedereen is belangrijker dan zijzelf. Terwijl ze beter genoegen kunnen nemen met iets minder perfect zijn. Ik geloof dat je twee of drie dingen in je leven heel goed kan doen, de rest zal dan een beetje chaotisch zijn. Dan maar een rommelig aanrecht, jij speelt nu met je kind.”
 

Dus dat betekent dat ik ’s avonds nog zit te werken, omdat ik die middag een Lego-kasteel hebt gemaakt.

“Dat is dan de keuze die je hebt gemaakt: ja tegen Lego, nee tegen werk. Dat werk doe je op een ander tijdstip. Ik kies ervoor elke ochtend drie koppen thee met mijn vrouw te drinken. Is dat zonde van mijn tijd? Hell no. Het zijn de leukste momenten van de dag. Productief ben ik later wel weer. Een minder druk leven betekent niet een minder vol leven. Ik krijg zelfs meer voor elkaar: ik sport meer, schrijf meer, speel vaker met Lego dan me lief is. Dat gaat met vallen en opstaan, maar uiteindelijk doe ik wel alles waar ik blij van word.”
 

Meer

Op weg naar huis begin ik alvast te bedenken wat ik écht belangrijk vind, en wat ik écht zou willen. Mijn gezin. Groeien in mijn werk. Meer leuke dingen met vriendinnen doen. Meer tijd met mijn vriend. Meer rust. Heel veel slapen. Na drie stoplichten ben ik de tel kwijt. Hier gaat toch weer iets mis. Iets met teveel ballen in de lucht houden. Of niet tegelijkertijd fietsen én grote levensproblemen oplossen. Eerst maar thuiskomen dus. Er wacht een grote bak Lego op me.
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Renske Koelewijn

Heb je al twee bijna pubers, krijg je zomaar na tien jaar toch nog een derde.

Renske Koelewijn (37) is getrouwd met Rinke (39) en moeder van Lisa (12), Maud (10) en Fleur (5 maanden)

“Mijn man en ik zaten zowat tegen het plafond aan toen ik zwanger bleek van de derde. Waren onze dochters net wat ouder en zelfstandiger – en konden we ook weer eens met z’n tweeën de hort op – gingen we ineens tien jaar terug in de tijd.
 

Hoe dan ook welkom

Abortus was voor ons geen optie: mijn man en ik zijn gelovig en ons kind was hoe dan ook welkom. Neemt niet weg dat ik in het begin best in paniek was. Opnieuw gebroken nachten, basisschoolperikelen en zwembadsessies: ik wist niet of ik het nog wel wilde. Na een paar weken raakte ik steeds meer aan het idee gewend – en keek ik er enorm naar uit om weer een babylijfje te knuffelen.

Dat gevoel werd alleen maar sterker toen we onze dochters over de zwangerschap vertelden. Je had die meiden moeten zien, helemaal door het dolle heen. “Ik wilde altijd nog een broertje of zusje, en nu ik het niet meer verwachtte, krijg ik er een”, huilde mijn oudste dochter. Ze weken geen moment van mijn zijde, plukten continu aan mijn buik en gingen een paar keer mee naar de controles – wat dat betreft heb ik deze zwangerschap bewuster dan ooit meegemaakt.
 

Onbezorgd

Met mijn jongste dochter ben ik stukken relaxter dan tien jaar geleden. Vroeger wilde ik bijvoorbeeld thuis zijn als mijn dochters hun middagslaapje deden, maar met twee oudere kinderen is dat niet altijd mogelijk. Nu slaapt Fleur gewoon in de kinderwagen tijdens de sportles van mijn middelste dochter. Dat onbezorgde geldt trouwens niet voor alles: in het begin zat ik soms met de handen in het haar als Fleur langere tijd bleef huilen – en dat terwijl ik dacht rationeler te zijn. Wat dat betreft zijn mijn hormonen in tien jaar tijd niks veranderd.
 

Lees ook
Waarom drie kinderen opvoeden makkelijker is dan één kind >

 

Social media

Kijkend naar het moederschap spelen er wel andere dingen dan tien jaar geleden. Neem social media: mijn oudste dochter zit weleens op Instagram en plaatst graag babyfoto’s. Ik ben alert op wat ze online gooit: wel selfies met haar zusje, maar geen foto’s van Fleur in bad – je weet immers nooit waar die beelden terecht kunnen komen. Bizar, daar hoefde ik vroeger nooit rekening mee te houden.

Sowieso heeft die hele internetwereld een transformatie doorgemaakt. Tijdens mijn eerste zwangerschap waren er misschien een paar websites met zwangerschapsinformatie, nu moet je jezelf een weg banen door honderden blogs en vlogs. Ergens wel fijn dat je zo veel informatie kunt krijgen, maar iedereen heeft online een mening, of het nou om borstvoeding, middagslaapjes of wipstoeltjes gaat. Ik lees al die dingen niet, zou er alleen maar knettergek van worden. De vorige keren is het me ook gelukt zonder blogs.”

De hele portrettenserie staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

spaarde stiekem nieuw interieur
Beeld: Unsplash

Isabel (36) spaarde de nieuwe huisinrichting die haar man Huib (38) niet wilde, stiekem bij elkaar van het boodschappenbudget. "Als we elke dag goeie wijn konden drinken, dan kon dat ook wel aan een ongeschonden tafel."

“We woonden al tien jaar op dezelfde meubels. De bank die we kochten toen we gingen samenwonen, was doorgezakt door het gespring van onze zonen van vijf en acht, en van onze eettafel kon ik me het oorspronkelijke uiterlijk niet eens meer herinneren, dankzij vingerverf, tomatensausvlekken, en butsen door peuterdriftbuien. Geen gezicht, vond ik. Armoedig en ongezellig, terwijl ik onze jongens wilde opvoeden in een warm en knus huis.

Onzin, vond Huib, toen ik nieuw meubilair voorstelde voor onze eengezinswoning. Wist ik dan wel wat dat kostte? En met al dat testosteron in huis, was de helft van die zuurverdiende meubels binnen een mum van tijd toch weer gesloopt, dacht hij.

Ik kon me geen ander gezin voor de geest halen dat – ondanks kinderen van dezelfde leeftijd – in een afbraakpand leefde als het onze; met dat slopen zou het dus wel meevallen. Bovendien: oude meubels nodigen niet bepaald uit tot voorzichtig doen met je bessensiroop, of de mayo voorzichtig op je bord spuiten, in plaats van met een slecht gerichte kwak op tafel. Dus hoe breng je je kinderen dan netter gedrag bij?

 

Exorbitant bronwater

Huib was niet te vermurwen. We kwamen ruim rond met het inkomen dat we hadden, maar een compleet nieuw interieur was wel wat overdreven qua luxe, stelde hij. Hij vindt die dingen gewoon niet belangrijk. Ik vond eerder onze wekelijkse uitgaven aan boodschappen wat exorbitant, want waarom wil iemand per se het meest exclusieve bronwater uit flessen drinken, en alleen wijn van de plaatselijke, peperdure slijter?

Op de vijfhonderd euro aan boodschappen – exclusief die wijn - per maand, wist ik stiekem en met een beetje creativiteit als snel zo’n honderdvijftig tot tweehonderd te besparen, die ik apart zette op mijn eigen rekening. Onze flessen wijn van gemiddeld meer dan een tientje, verruilde ik voor exemplaren van maximaal vier euro. In plaats van biologische vleeswaren, gaf ik de kinderen vaker pindakaas op brood. En dacht je dat Huib het merkte, toen ik de pasta van zijn favoriete trattoria, verving door het betere merk van de plaatselijke prijzenknaller? De flessen exclusief bronwater die hij daarbij dronk, vulde ik gewoon bij uit de kraan.

 

‘Je hebt ons toch niet aangemeld bij een woonprogramma?’

Dat tikt aan, kan ik je vertellen. Mijn gedroomde eettafel, had ik op deze manier in zes maanden bij elkaar gespaard. Het bedrag voor de reusachtige loungebank waar ik al jaren op aasde, volgde negen maanden later. Omdat Huib toch nooit inspraak wilde in ons interieur, bestelde ik ze in één keer, en liet ze bezorgen toen hij op zakenreis was.

Huib kreeg bijna een hartverzakking toen hij bij thuiskomst de voordeur opende. ‘Wat is dit?’, riep hij verschrikt. ‘Je hebt ons toch niet opgegeven voor zo’n vreselijk woonprogramma? Of ons in de schulden gestoken?’

‘Relax’, zei ik, ‘ik had je ook kunnen opgeven voor Mijn man is klusser, maar de oude badkamer zit er nog steeds in. Ik heb gewoon ons eetpatroon wat aangepast.’

 

Lees ook:
‘Mijn man komt te snel klaar’ >

 

Hilariteit met vriendinnen

Er was niet zoveel wat hij er tegenin kon brengen. We konden nog steeds op vakantie, we aten nog elke avond onze buiken rond en de kinderen liepen niet in te kleine kleren. Van de wisseling in wijn en water had hij nooit wat geproefd. Dat heb ik hem trouwens tot op de dag van vandaag ook niet verteld, maar het is voer voor hilariteit op avonden met vriendinnen.

Huib was niet zo blij dat ik achter zijn rug om had gehandeld, maar gaf toe dat dat nieuwe interieur er met zijn medeweten nooit gekomen was. En nu het er zo stond, gezellig afgestyled met verse bloemen en wat kaarsen, vond hij het toch wel een vooruitgang.

Toen we weken na mijn eenmansactie en zijn eenmalige boosheid, een avond samen op de bank hingen, zei hij: ‘Nu de rest zo mooi is, moeten we het tv-meubel en de eetkamerstoelen misschien ook maar aanpakken.’ Daar liet ik geen gras over groeien: op mijn favoriete meubelsites liet ik meteen de mooiste spullen zien.

Op de dag dat ze werden bezorgd, hebben Huib en ik er een mooie fles wijn op gedronken. We hoefden nu toch niet meer te sparen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >