Moederinstinct is een superkracht. Voor het zoontje van Mirthe (31) was het heel anders afgelopen als zij niet naar haar gevoel had geluisterd.
Mirthe: “Twee keer heeft mijn moederinstinct het leven van mijn zoontje gered. De eerste keer was hij nog geen 3 weken oud. Hij was ziek, vooral verkoudheidsklachten, maar ik had gelijk door dat het niet zomaar een verkoudheidje was. Als moeder weet je wanneer je kind niet zichzelf is, ook al is hij nog zo klein. We brachten tot twee keer toe een bezoek aan de huisarts, maar werden beide keren weg gestuurd met de boodschap dat baby’s nou eenmaal vaak verkouden zijn. Op dat moment durfde ik nog niet op mijn strepen te staan en aan te geven dat het écht niet goed voelde.
Dat weekend kreeg ik de schrik van mijn leven: ons zoontje stopte een langere tijd met ademen. Met gierende banden reden we naar de huisartsenpost. De kinderarts die we daar troffen, nam ons wederom niet serieus. Na lang aandringen besloot hij hem toch maar een nachtje op te nemen. ‘Zodat we hem kunnen observeren, omdat hij volgens jullie stopte met ademen’, zei hij. Het klonk alsof hij het allemaal maar onwaarschijnlijk vond.
Al een uur na de opname ging het zo slecht met mijn zoontje dat hij naar een ander ziekenhuis moest en daar in kunstmatige coma werd gebracht. Zijn waardes waren totaal ingestort en hij was in levensgevaar. Het RS-virus was de oorzaak, bleek achteraf. Daar was hij al dagen tegen aan het vechten. Uiteindelijk hebben we een week lang met hem in het ziekenhuis gezeten. Wonder boven wonder was hij aan het einde van die week voldoende opgeknapt om weer mee naar huis te mogen. Ik nam mezelf op dat moment voor om altijd naar mijn moederinstinct te luisteren.
Afgelopen Pasen heb ik die belofte aan mezelf waargemaakt. Mijn zoontje, inmiddels 7 maanden, had weer verkoudheidsklachten en dit keer vertrouwde ik het opnieuw niet helemaal. Niet veel later ging het snel bergafwaarts. ‘Dit gaat helemaal fout’, riep ik tegen mijn man. ‘Ik wil naar de huisartsenpost.’ Mijn man vond het allemaal wel meevallen en wilde eerst rustig avondeten. Op vrij dwingende toon heb ik hem laten weten dat we écht eerst naar de huisartsenpost zouden gaan. Nog geen kwartier later is ons zoontje met loeiende sirenes afgevoerd naar het ziekenhuis. Zijn saturatiewaarde (zuurstof in het bloed) was 70%. Dat is ontzettend laag. Wat de oorzaak hiervan was, weten we niet. Het was geen RS-virus, COVID of influenza. Meer dan dat hebben ze niet onderzocht. Gelukkig is alles wederom goed gekomen en dat wijt ik aan mijn moederinstinct. Ik wil niet weten wat er was gebeurd als we eerst nog even hadden gegeten, zoals mijn man wilde. Of nog erger: als we het een nachtje hadden aangekeken. Daarom wil ik iedere moeder meegeven: vertrouw te allen tijde op je gevoel.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
