Brittany zag door een traumatische ervaring als een berg op tegen haar tweede bevalling. Ze schakelde de hulp in van een doula: een begeleidster die achteraf haar grootste steun bleek.
Op mother.ly schrijft de blogger waarom.
Brittany’s eerste bevalling verliep verre van hoe ze het zich had voorgesteld: ze was bang, raakte de controle over haar lichaam kwijt en dacht dat ze doodging. De tweede keer moest en zou anders gaan. En dus schakelde Brittany een doula in. ‘Je kwam halverwege mijn zwangerschap bij ons thuis voor onze eerste ontmoeting’, schrijft de blogger. ‘Ik vertelde je dat ik geen gedetailleerd zwangerschapsplan had, maar dat ik me vooral niet meer zo machteloos wilde voelen. Natuurlijk wist ik dat je dat niet kon garanderen, maar ik zag wel dat je er alles aan zou doen.’
Lees ook
9x bevallingsfoto’s waar je stil van wordt >
Toch leek Brittany’s bevalling opvallend veel op haar eerste. Ze werd opnieuw ingeleid en ook de pijn en de paniek herkende ze weer uit duizenden. ‘De persfase – het moment waar ik het bangst voor was – was langer en inspannender dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Na twee uur was ik uitgeput en toen de verpleegster een zuurstofmasker op mijn gezicht plaatste, zag je de paniek in mijn ogen.’ Maar terwijl Brittany bijna de controle verloor, luisterde ze naar haar doula die in haar oor fluisterde: ‘Ik weer dat je het liever anders had gewild. Ik weet dat je je kindje er zachtjes uit wil persen. Maar hij vertelt ons wat hij nodig heeft. Hij zit vast en wil dat je heel hard duwt.’ Ze vervolgde: ‘Ik weet dat je bang en moe bent. Ik weet dat je wil dat dit stopt. Maar je doet het heel goed.’
Bij elk woord voelde Brittany zichzelf krachtiger. En niet veel later lag haar baby gezond en wel op haar borst. ‘Al die tijd dacht ik dat ik een ‘perfecte’ bevalling nodig had om van mijn trauma af te komen, maar in plaats daarvan maakte ik precies hetzelfde mee. Op één belangrijk verschil na: jij. Dankzij jou werd de geboorte van mijn zoon niet overschaduwd door angst, maar door zelfvertrouwen. Dankzij jou voelde ik me verbonden met mijn lichaam.’
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
