Beeld: Nine IJff
Evelien Evers (39) is single moeder van Sarah (12), Gigi (9), Philou (bijna 8) en Thibeau (6). Ze is stafadviseur bij de Koninklijke Marechaussee.
“Sinds drie jaar werk ik bij de marechaussee. Of beter: ‘mamachaussee’, zoals mijn kinderen zeggen. Zij denken dat ik boeven vang en doen dat met hun politieverkleedpak en speelgoedhandboeien enthousiast na. In werkelijkheid vorm ik de brug tussen de operationele eenheid en de partij die de IT levert. Samen met mijn collega’s zorg ik ervoor dat de marechaussees op straat en op de grens over de juiste informatievoorziening beschikken om hun werk goed te kunnen uitvoeren. Zo onderzoek ik of een selfservicekiosk – een zuil waarmee reizigers zichzelf kunnen registreren – grenswachters in de toekomst kan ondersteunen. Maar ook of een robothond nuttig zou kunnen zijn in het veld.
Ik heb jaren in de mode en de financiële wereld gezeten. Leuk werk, maar ik voelde steeds sterker de behoefte om de wereld veiliger te maken, een verschil te maken. Dat ik voor Defensie koos is niet vreemd. Mijn oma wilde ook militair worden en mijn oom heeft bij het korps commandotroepen van de landmacht gezeten. Toch hadden sommige familieleden moeite met mijn keuze, want ik zorg in mijn eentje voor mijn kinderen. In drukke periodes ondersteun ik ook nog mijn collega’s op Schiphol bij de paspoortcontrole. Zelf heb ik nooit getwijfeld. Tuurlijk is het pittig – ik werk fulltime, de kinderen gaan naar de opvang of gastouder en ’s avonds volg ik ook nog een studie. Maar ik hou van mijn werk en heb mijn hart gevolgd: precies wat ik mijn kinderen wil meegeven. Sarah wil ook iets gaan betekenen voor de wereld. Maar dan wel bij de milieupolitie, ‘want bij Defensie moet je zoveel sporten’.
Lees ook – ‘Mensen zijn verrast dat ik boswachter ben, logisch: zonder make-up ga ik niet op pad’ >
Om fit te blijven doe ik elke ochtend voordat de kinderen wakker zijn krachttraining en ’s middags loop ik hard. Ook train ik vrijwillig voor een militaire vijfkamp, waarbij ik een hindernisbaan moet afleggen en in militair tenue moet zwemmen. Ik daag mezelf fysiek graag uit, maar het maakt me mentaal ook sterker. Als ik op een hindernisbaan over een muur van twee meter moet klimmen, geloof ik dat ik het kan – en lukt het ook.
“Als een van mijn kinderen ziek is, denk ik niet meer: wat nu, maar weet ik dat ik een oplossing zal vinden”
Defensie heeft me laten inzien dat ik meer in mijn mars heb dan ik dacht. Ook als moeder ben ik daardoor gegroeid. Als een van mijn kinderen ziek is, denk ik niet meer: wat nu, maar weet ik dat ik links- of rechtsom een oplossing zal vinden.” Dit portret staat in Kek Mama 06-2022. Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
