Voordat ze moeder werd dacht blogger Sarah Tuttle-Singer in geen miljoen jaar dat ze ooit haar baby zou vergeten in de auto. Toch gebeurde het, bijna. Op Scary Mommy legt ze uit hoe het kwam én waarom iedere ouder dit zou kunnen gebeuren.
‘Misschien kun je het nog herinneren, maar als je net moeder bent geworden, zijn de dagen en nachten omgedraaid’, schrijft ze. ‘Mijn pasgeboren zoon weigerde te slapen, tenzij hij in mijn armen lag.’
Met ook nog een dochter van anderhalf om te verzorgen, was Sarah doodop: ze leefde op hormonen en espresso. ‘En toen gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht: samen met mijn twee kinderen in de auto kwam ik thuis. Ik moest plassen, mijn dochter mopperde over het feit dat ze een muffin wilde en mijn telefoon ging af. De radio stond nog aan en toen ik uitstapte, vergat ik mijn zoon.’
Lees ook
Britta vergat dochter (2) in auto: ‘Ik voelde me een verschrikkelijke moeder’ >
Gelukkig kwam Sarah er snel genoeg achter, maar toch denkt ze dat iedere moeder dit zou kunnen overkomen. ‘Het enige wat hiervoor nodig is? Een slapeloze nacht, een rinkelende telefoon, verplichte vergadering of een last-minute ophaalactie. Hoe vaak ben je niet van punt A naar B gereden op de automatische piloot, om je vervolgens af te vragen hoe je daar in godsnaam bent gekomen?’
Om te voorkomen dat je door vermoeidheid vergeet dat je (slapende) baby nog in de auto zit, heeft Sara een paar tips:
Sarah: ‘Doe er alsjeblieft alles aan om je kind niet te vergeten. We denken allemaal dat we niet ‘die moeder’ zijn, we denken allemaal dat het ons niet overkomt, maar ik dacht precies hetzelfde…’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
