Beeld : Canva
De nachtmerrie van elke moeder: je raakt je kind kwijt. Het ene moment is ‘ie er nog, je knippert, en poef. Weg. Het overkwam ook Janna. Zij dacht dat haar dochter was ontvoerd.
Janna (41), samen met Nick (40), moeder van vier kinderen: “Onze laatste, de dochter na drie jongens, wat een zegen. Ik ben even dol op mijn jongens, hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar ik wilde zo graag ook een dochter. Drie jaar geleden was ze daar eindelijk: Luna.
Wat ik totaal niet zag aankomen, was dat ik van een relaxte, onbezorgde moeder ineens volledig omsloeg naar een overbezorgde helicopter mom. Bij mijn zoons heb ik dat nooit gehad, ook niet toen ze baby’s waren. Ze waren stoer en ik had er vertrouwen in dat zij het wel gingen redden, linksom of rechtsom. Bij een dochter werkt dat schijnbaar anders. De wereld zit ineens vol met gevaren, die ik bij de jongens niet zag. Ze is zo klein en mooi en poppig. Hoe gaat ze zich staande houden in deze grote boze wereld, met haar grote bruine ogen en blonde haartjes? Ik maak me zoveel zorgen om haar, eigenlijk constant.
En op een dag kwam een van mijn grootste angsten uit: ik was haar kwijt. Als een havik houd ik haar in de gaten, non stop, altijd en overal. En toch ontglipte ze me ineens. Het ene moment was ze nog gewoon in de speeltuin, het volgende moment zag ik haar niet meer. We waren een weekendje weg, in een stad met heel. veel. water. Mijn man en de oudste waren boodschappen doen, ik was in de speeltuin met de andere drie.
Heel even kon ik mezelf kalm houden, ik zocht overal, achter, onder, tussen. Toen ze echt niet meer in de speeltuin bleek te zijn, was die kalmte direct weg en was ik volledig in paniek. Meteen begon ik als een bezetene rond te rennen, schreeuwde haar naam en begon ook meteen hysterisch te huilen. Ik vergat bijna mijn twee andere kinderen mee te nemen uit de speeltuin, zo erg was het.
Ze was verdronken. Of iemand had haar meegenomen. Het kon niet anders. Ze liep nooit weg! Iemand had haar ontvoerd, ik wist het zeker. Ik liet voorbijgangers een foto van haar zien, hadden zij haar gezien? Niemand wist het, maar gelukkig wilden een paar mensen me helpen met zoeken. Ik bleef haar naam maar schreeuwen. Ik belde mijn man in paniek op dat hij meteen terug moest komen, omdat Luna was ontvoerd. Die schrok zich natuurlijk kapot en was achteraf best boos dat ik dit zo had gezegd, in plaats van dat ik haar kwijt was. Daar zit nogal een verschil in. Hij dacht dat ik haar letterlijk door mannen een auto ingesleurd had zien worden of zoiets. Oeps.
Opeens zagen we haar, aan de hand van een mevrouw. Doodkalm, vrolijk, niks aan de hand, wandelden ze naar ons toe. Luna. Ongedeerd. Niet eens in tranen. Ik daarentegen wél. Ze was achter mensen met een hondje meegelopen. Deze mensen hadden na een tijdje wel door dat het niet helemaal klopte dat zo’n jong kind alleen door de stad liep, en hadden haar gevraagd waar haar ouders waren. ‘In de speeltuin.’ Daar had de vrouw natuurlijk niet zoveel aan, maar ‘gelukkig’ hoorde ze mij al van verre weg hysterisch schreeuwen, zo wist ze me te vinden. Het hele voorval had nog geen tien minuten geduurd, maar ik ga er wel tien jaar eerder door dood.”
Wat als je kind je kwijtraakt in een winkel, maar ze je voornaam niet weet en de winkelmedewerker niet gelooft dat jij haar moeder bent? Het overkwam Paulien, je leest het hier.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
