Bron: Getty Images
Onderzoek naar de snorharen van zeehonden kan de levens redden van couveusebaby’s. Wetenschappers hebben op basis van dit onderzoek gevoelige sensoren ontwikkeld. Daarmee kunnen artsen zien wanneer een baby geen medicijnen meer binnenkrijgt via het infuus. Dit maakt de toediening van medicijnen via een infuus veel nauwkeuriger en veiliger.
Het onderzoek wordt geleid door professor Ajay Kottapalli, wetenschapper aan de Rijksuniversiteit Groningen. Waar katten en honden cilindervormige snorharen hebben, zijn de haren van zeehonden golvend. Die vorm maakt het voor zeehonden mogelijk om waterstromingen te voelen en zo vissen te lokaliseren tot wel 150 meter afstand.
In samenwerking met het Zeehondencentrum Pieterburen bestudeerde Kottapalli vijf jaar lang deze unieke snorharen. Met deze kennis maakten de wetenschappers gevoelige sensoren die waterstromen met ongekende precisie kunnen meten. De sensoren zijn geschikt voor toepassing in de infrastructuur, voor onderwaterrobots en voor couveusebaby’s.
Binnenkort start er een pilotproject in het Erasmus MC in Rotterdam. “We behalen veelbelovende resultaten in het lab, en binnenkort starten we met een pilotproject in het Erasmus MC in Rotterdam. De grote bedrijven in de infuus-industrie hebben al belangstelling getoond, wat wel aangeeft dat hier echt veel potentieel ligt”, zegt Kottapalli in Broerstraat 5, het magazine van de Rijksuniversiteit Groningen.
Wil je weten welke vier dingen kinderen met een sterk immuunsysteem allemaal gemeen hebben volgens een kinderarts? Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
