Beeld: Getty Images
Naomi was klaar om na haar zwangerschapsverlof weer aan de slag te gaan. Ze had de opvang al geregeld en soepele werktijden afgesproken. Tot ze niet meer kon stoppen met doemdenken.
Naomi (30): “Na mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof zou ik weer parttime aan de slag gaan bij het reclamebureau waar ik werkte. Voor onze kleine man hadden we voor vier dagen opvang geregeld, op een natuurvriendelijke crèche, waar ook zijn neefje heen ging. Met mijn werkgever had ik soepele werktijden afgesproken, waarbij ik pas om tien uur hoefde te beginnen en al voor de file kon stoppen. Op papier ideaal.
Alleen, een paar dagen voordat ik weer aan de slag moest begon ik te janken en hyperventileren. Wat als hij getroost moest worden of zijn mama miste? Of als ze hem zouden shaken? Ik kon niet meer ophouden met doemdenken. Waarschijnlijk nog kraamhormonen, maar dat kon ik toen niet plaatsen. Mijn man wist ook niet wat hij met me aan moest.
Uiteindelijk heb ik, volledig in de emotie, mijn baan per direct opgezegd. De eerste weken was ik dolblij. Maar toen Milo een jaar werd, kwamen de muren op me af. Ik miste collega’s. Ik wilde het liefst kruipend terug het arbeidsproces in. Helaas. Mijn functie is inmiddels ingenomen door een ambitieuze nieuweling. Tot nu toe lukt het me niet weer een andere, net zo toffe baan te vinden.”
Ben jij een Type C-moeder? Vooral werkende moeders herkennen zich hierin, aldus een expert. Je leest hier wat dat inhoudt.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
