Beeld: Getty Images
Naomi was klaar om na haar zwangerschapsverlof weer aan de slag te gaan. Ze had de opvang al geregeld en soepele werktijden afgesproken. Tot ze niet meer kon stoppen met doemdenken.
Naomi (30): “Na mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof zou ik weer parttime aan de slag gaan bij het reclamebureau waar ik werkte. Voor onze kleine man hadden we voor vier dagen opvang geregeld, op een natuurvriendelijke crèche, waar ook zijn neefje heen ging. Met mijn werkgever had ik soepele werktijden afgesproken, waarbij ik pas om tien uur hoefde te beginnen en al voor de file kon stoppen. Op papier ideaal.
Alleen, een paar dagen voordat ik weer aan de slag moest begon ik te janken en hyperventileren. Wat als hij getroost moest worden of zijn mama miste? Of als ze hem zouden shaken? Ik kon niet meer ophouden met doemdenken. Waarschijnlijk nog kraamhormonen, maar dat kon ik toen niet plaatsen. Mijn man wist ook niet wat hij met me aan moest.
Uiteindelijk heb ik, volledig in de emotie, mijn baan per direct opgezegd. De eerste weken was ik dolblij. Maar toen Milo een jaar werd, kwamen de muren op me af. Ik miste collega’s. Ik wilde het liefst kruipend terug het arbeidsproces in. Helaas. Mijn functie is inmiddels ingenomen door een ambitieuze nieuweling. Tot nu toe lukt het me niet weer een andere, net zo toffe baan te vinden.”
Ben jij een Type C-moeder? Vooral werkende moeders herkennen zich hierin, aldus een expert. Je leest hier wat dat inhoudt.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
