Beeld: Getty Images
Sinds Charlotte’s dochter Luna (7) The Lord of the Rings heeft gezien, is haar leven compleet veranderd. Ze wil geen prinses, popster of YouTuber worden, maar een elf. Het liefst eentje die verdacht veel op Legolas lijkt. Inclusief puntoren, cape en boog. Eh ja, die outfit moet dus ook gewoon aan naar school.
Charlotte (34): “Laat ik beginnen met degene aan te wijzen die verantwoordelijk is voor deze situatie: mijn man Max (36). Hij vond het op een regenachtige zondagmiddag namelijk een uitstekend idee om onze dochter kennis te laten maken met The Lord of the Rings.
Aanvankelijk vond ik het allemaal prima. Iedereen zat stil, niemand vroeg om een snack en ik kon zowaar een kop koffie opdrinken voordat die koud was. Achteraf gezien had ik beter moeten weten. Want toen Legolas in beeld verscheen, was het gebeurd.
Luna was op slag verliefd. Niet op Legolas, althans, voor zover een zevenjarige verliefd kan zijn, maar op het hele concept elf. De haren, de kleding, de puntoren, het boogschieten en vooral het mysterieuze door bossen rennen zonder ooit met je voet in een hondendrol te stappen. Sindsdien wil ze maar één ding: ook zo zijn.
Haar kledingkast, waar tot voor kort prima jurkjes, broeken, leggings en truien in lagen, voldoet ineens niet meer. Een spijkerbroek is te menselijk. Sneakers zijn te menselijk. Zelfs haar favoriete roze sweater met glitters is gedegradeerd tot iets waar een elf zich blijkbaar niet dood in wil laten vinden. Wat een elf dan wél draagt, weet Luna heel precies. Groen. Bruin. Tuniekachtig. Liefst met een cape. Laarzen die eruitzien alsof je ieder moment te paard naar Mordor kunt vertrekken.
Het gevolg is dat ik regelmatig om kwart over zeven ’s ochtends siliconen elfenoren op het hoofd van mijn dochter sta te bevestigen, terwijl ik zelf nog in mijn pyjamabroek loop en me afvraag waar het precies misging. Luna vindt daar niets vreemds aan. Die oren horen bij haar. Punt. Dus gaan ze mee naar school.
De eerste keer dat ze volledig in elfenoutfit het schoolplein opliep, voelde ik vooral plaatsvervangende spanning. Kinderen zijn immers fantastische wezens, maar ze kunnen elkaar ook binnen drie seconden emotioneel fileren vanwege een verkeerde broodtrommel. Luna had daar zelf totaal geen last van. Daar liep ze. Groene cape om, puntoren tussen haar haren en een blik alsof groep 4 niet achter die glazen deuren wachtte, maar een duister woud vol orks.
Een paar kinderen moesten lachen. Een meisje wilde haar oren aanraken. Twee jongens vroegen waarom ze verkleed was terwijl het geen carnaval was. Luna haalde haar schouders op. Zij was niet verkleed. Zij was gewoon een elf. Ik wilde dat ik op mijn vierendertigste half zoveel zelfvertrouwen had als mijn dochter. Ondertussen stond ik tussen de andere ouders mijn best te doen alsof dit bij ons thuis volkomen normaal was. Wat inmiddels eigenlijk ook zo is.
Luna heeft inmiddels ook een elfennaam: Lunawyn. Die nieuwe identiteit neemt ze bloedserieus. Ze oefent met geruisloos lopen, verzamelt stokken die geschikt zouden zijn als boog en een normaal rondje door het bos is veranderd in een trainingsmissie.
Ook boodschappen doen we tegenwoordig met een elf. Laatst liep ze in cape, puntoren en laarzen door de Albert Heijn. Haar zelfgemaakte boog moest van mij thuisblijven. Er zijn grenzen aan mijn ruimdenkendheid en met een bewapende zevenjarige door het zuivelschap lopen, hoort daarbij. Mensen keken natuurlijk. Ach ja.
Soms vraag ik me af hoelang deze fase gaat duren. Misschien liggen de puntoren over drie maanden onder in een speelgoedbak en wil ze ineens profvoetballer worden. Of gothic. Geen idee wat kinderen tegenwoordig na elf worden. Maar ergens hoop ik dat het nog even duurt. Luna vraagt zich totaal niet af of anderen haar raar vinden. Ze wil een elf zijn, dus kleedt ze zich als een elf. Klaar.
Over een paar jaar vindt ze die puntoren waarschijnlijk gênant. Net als haar vader, en mij al helemaal. Dus zolang ze nog met wapperende cape naast me over straat wil, laat ik haar lekker gaan. Sterker nog: laatst betrapte ik mezelf erop dat ik online naar een iets mooiere elfenmantel zat te kijken. Voor haar natuurlijk. Al zou donkergroen mij volgens mij ook best goed staan.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
