Promotie
Fahima (11) zat jaren eenzaam in een opvanghuis

Niet alle kinderen in Nederland hebben een onbezorgde jeugd. Fahima zat nog op de basisschool toen ze in een vrouwenopvang terecht kwam. Daar werd ze jarenlang aan haar lot overgelaten. Gelukkig kreeg ze steun van lotgenoten van stichting Het Vergeten Kind.

Fahima heeft vijf jaar moeten knokken om haar nare ervaringen achter zich te laten. “Het was vreselijk in de opvang. Ik miste mijn oude omgeving, mijn kamer, mijn vriendinnetjes. Hoe goed bedoeld het allemaal was, een thuis was het niet. De unit die we kregen voor mijn moeder, zus, broertje en mijzelf was klein. Alle aandacht, hulp en therapie ging naar mijn moeder. Ik voelde me er letterlijk vergeten. Uiteindelijk woonden we er anderhalf jaar, omdat het lang duurde om een huis voor ons te vinden. Dat lijkt een mensenleven als je elf bent.”

Uitgehuwelijkt

“Als jong meisje werd mijn moeder uitgehuwelijkt aan mijn vader. Samen vluchtten ze vanuit Afghanistan naar Nederland. Het was een slecht huwelijk, waarin ze zich niet veilig voelde. Ze had geen familie in de buurt, sprak nauwelijks Nederlands en kon geen kant op. Omdat ze ook bang was voor onze veiligheid, zocht ze uiteindelijk toch hulp. Ze vluchtte met ons, haar kinderen, naar de vrouwenopvang.”

‘Er moet meer aandacht en begeleiding komen voor kwetsbare kinderen’

Weer een doel

“Die periode in het opvanghuis heeft diepe littekens bij me achtergelaten. Een aantal maanden geleden heb ik voor mezelf hulp gezocht en gevonden. Daardoor maak ik nu grote stappen vooruit. Ook heb ik veel steun gehad aan Het Vergeten Kind. De stichting gaf mijn leven weer een doel. Ik zit als ambassadeur in de jongerenraad. Na een trainingsdag of weekend met de anderen kan ik er weer tegenaan. We hebben met z’n allen echt een hechte band. Ik deel meer dingen met hen dan met andere vrienden.

Nu het weer beter met me gaat, grijp ik elke mogelijkheid aan om me hard te maken voor alle Vergeten Kinderen. Daarom vertel ik overal hoe koud en eenzaam het voor kinderen is in de opvang. Zo hoop ik ook de politiek wakker te schudden. Er moet echt meer aandacht en begeleiding komen voor de kinderen in de opvang. Zij zijn zo kwetsbaar. Als dat lukt, heeft mijn moeilijke jeugd toch nog iets positiefs opgeleverd!”

Eén liefdevolle plek

Fahima is één van de The Unforgettables, ambassadeurs uit de jongerenraad van de stichting Het Vergeten Kind. Zij zijn de stem van tienduizenden kinderen en jongeren in Nederland die noodgedwongen in sobere opvanglocaties leven of een moeilijke kindertijd doormaken omdat het thuis niet altijd stabiel en veilig is.

De VriendenLoterij PrijzenMarathon staat dit jaar in het teken van Het Vergeten Kind. Door nu mee te spelen steun je de bouw van één grote, liefdevolle plek voor tienduizenden kwetsbare kinderen in Nederland: Het Huis van Het Vergeten Kind. Alle kinderen met een instabiele of onveilige thuissituatie kunnen hier hun zorgen en ellende opzijzetten. Door het geven van aandacht en positieve ervaringen wordt hun kans op ernstige gedragsproblemen en schooluitval ook nog eens een stuk kleiner. In dit grootste ‘Huis’ van Nederland kunnen deze kinderen gewoon weer kínd zijn en zich ontwikkelen. Dat verdient elk kind in Nederland. De actie loopt van 18 augustus tot en met 30 september. Kijk voor meer informatie op vriendenloterij.nl/aandacht.

 

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Sara van Gorp

Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama en VIVA Mama.

Wat ben ik blij met de mede-schoolpleinmoeder die Ko onverwacht meeneemt op de voetbalschoenenstrooptocht voor haar zoon. Zodat ik nog tientallen verhuisdozen kan inpakken. En ik ben bijna net zo blij dat ik haar zoon een middag bij mij kan laten spelen tussen diezelfde verhuisdozen, als ik haar groen en geel van griep bij de klasdeur zie staan.
 

Zwembad

Of als ik een vriendje van Ko een hele dag mee kan nemen naar het zwembad, zodat zijn ouders een dagje alleen met hun jongste hebben. Extra fijn voor hen: ze zijn net als ik zwembadhaters pur sang en hoeven dus voorlopig even niet. (Ko zegt altijd: ‘Mam, jij bent echt een katje, die houden ook niet van het water.’) Dat ik me uiteindelijk rot heb genoten van eindeloos ronddarren met Toon in een draaikolkbadje, is dan nog onvermoede winst.
 

Om de maandag

Nu Ko en Toon er nog aan moeten wennen dat ze om en om bij mij en bij hun vader zijn, wil ik graag één op één tijd met allebei. Om wat te kletsen, te dollen. En gewoon: te zijn zonder dat ze samen vechten om de Donald Duck / Lego-hond / piraat waar de ander net mee wil spelen. Elke maandagmiddag Ko ophalen lukt qua rollercoaster op het werk niet, maar om de maandag wel. Waar de BSO niet aan doet.
 

Lucky me

Dus wat een geluk dat mijn moeder om de week drie uur wil treinen (ja, DRIE uur, ik overweeg heiligverklaring) om Ko van school te halen zodat ze lekker met hem kan aanklooien. En dan zet ze en passant ook nog ’s avonds het eten klaar en vraagt ze ‘welke klusjes ze kan doen’, lucky me. Echt: (mede-)moeders zijn da bom.

 

In Kek Mama 05-2018 lees je het verhaal van Janna en haar vriendinnen die te maken hebben met schaamteloze oppas-verzoeken van mede-ouders. En die verzuchten: ja hallo, ik ben de BSO niet. Het nummer koop je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >