Niet alle kinderen in Nederland hebben een onbezorgde jeugd. Fahima zat nog op de basisschool toen ze in een vrouwenopvang terecht kwam. Daar werd ze jarenlang aan haar lot overgelaten. Gelukkig kreeg ze steun van lotgenoten van stichting Het Vergeten Kind.
Fahima heeft vijf jaar moeten knokken om haar nare ervaringen achter zich te laten. “Het was vreselijk in de opvang. Ik miste mijn oude omgeving, mijn kamer, mijn vriendinnetjes. Hoe goed bedoeld het allemaal was, een thuis was het niet. De unit die we kregen voor mijn moeder, zus, broertje en mijzelf was klein. Alle aandacht, hulp en therapie ging naar mijn moeder. Ik voelde me er letterlijk vergeten. Uiteindelijk woonden we er anderhalf jaar, omdat het lang duurde om een huis voor ons te vinden. Dat lijkt een mensenleven als je elf bent.”
“Als jong meisje werd mijn moeder uitgehuwelijkt aan mijn vader. Samen vluchtten ze vanuit Afghanistan naar Nederland. Het was een slecht huwelijk, waarin ze zich niet veilig voelde. Ze had geen familie in de buurt, sprak nauwelijks Nederlands en kon geen kant op. Omdat ze ook bang was voor onze veiligheid, zocht ze uiteindelijk toch hulp. Ze vluchtte met ons, haar kinderen, naar de vrouwenopvang.”
‘Er moet meer aandacht en begeleiding komen voor kwetsbare kinderen’
“Die periode in het opvanghuis heeft diepe littekens bij me achtergelaten. Een aantal maanden geleden heb ik voor mezelf hulp gezocht en gevonden. Daardoor maak ik nu grote stappen vooruit. Ook heb ik veel steun gehad aan Het Vergeten Kind. De stichting gaf mijn leven weer een doel. Ik zit als ambassadeur in de jongerenraad. Na een trainingsdag of weekend met de anderen kan ik er weer tegenaan. We hebben met z’n allen echt een hechte band. Ik deel meer dingen met hen dan met andere vrienden.
Nu het weer beter met me gaat, grijp ik elke mogelijkheid aan om me hard te maken voor alle Vergeten Kinderen. Daarom vertel ik overal hoe koud en eenzaam het voor kinderen is in de opvang. Zo hoop ik ook de politiek wakker te schudden. Er moet echt meer aandacht en begeleiding komen voor de kinderen in de opvang. Zij zijn zo kwetsbaar. Als dat lukt, heeft mijn moeilijke jeugd toch nog iets positiefs opgeleverd!”
Fahima is één van de The Unforgettables, ambassadeurs uit de jongerenraad van de stichting Het Vergeten Kind. Zij zijn de stem van tienduizenden kinderen en jongeren in Nederland die noodgedwongen in sobere opvanglocaties leven of een moeilijke kindertijd doormaken omdat het thuis niet altijd stabiel en veilig is.
De VriendenLoterij PrijzenMarathon staat dit jaar in het teken van Het Vergeten Kind. Door nu mee te spelen steun je de bouw van één grote, liefdevolle plek voor tienduizenden kwetsbare kinderen in Nederland: Het Huis van Het Vergeten Kind. Alle kinderen met een instabiele of onveilige thuissituatie kunnen hier hun zorgen en ellende opzijzetten. Door het geven van aandacht en positieve ervaringen wordt hun kans op ernstige gedragsproblemen en schooluitval ook nog eens een stuk kleiner. In dit grootste ‘Huis’ van Nederland kunnen deze kinderen gewoon weer kínd zijn en zich ontwikkelen. Dat verdient elk kind in Nederland. De actie loopt van 18 augustus tot en met 30 september. Kijk voor meer informatie op vriendenloterij.nl/aandacht.
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Video
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
In het gezin Jelies wordt aan tafel niet alleen gegeten, maar ook regelmatig gesproken over opvoeding en school.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
