Niet alle kinderen in Nederland hebben een onbezorgde jeugd. Fahima zat nog op de basisschool toen ze in een vrouwenopvang terecht kwam. Daar werd ze jarenlang aan haar lot overgelaten. Gelukkig kreeg ze steun van lotgenoten van stichting Het Vergeten Kind.
Fahima heeft vijf jaar moeten knokken om haar nare ervaringen achter zich te laten. “Het was vreselijk in de opvang. Ik miste mijn oude omgeving, mijn kamer, mijn vriendinnetjes. Hoe goed bedoeld het allemaal was, een thuis was het niet. De unit die we kregen voor mijn moeder, zus, broertje en mijzelf was klein. Alle aandacht, hulp en therapie ging naar mijn moeder. Ik voelde me er letterlijk vergeten. Uiteindelijk woonden we er anderhalf jaar, omdat het lang duurde om een huis voor ons te vinden. Dat lijkt een mensenleven als je elf bent.”
“Als jong meisje werd mijn moeder uitgehuwelijkt aan mijn vader. Samen vluchtten ze vanuit Afghanistan naar Nederland. Het was een slecht huwelijk, waarin ze zich niet veilig voelde. Ze had geen familie in de buurt, sprak nauwelijks Nederlands en kon geen kant op. Omdat ze ook bang was voor onze veiligheid, zocht ze uiteindelijk toch hulp. Ze vluchtte met ons, haar kinderen, naar de vrouwenopvang.”
‘Er moet meer aandacht en begeleiding komen voor kwetsbare kinderen’
“Die periode in het opvanghuis heeft diepe littekens bij me achtergelaten. Een aantal maanden geleden heb ik voor mezelf hulp gezocht en gevonden. Daardoor maak ik nu grote stappen vooruit. Ook heb ik veel steun gehad aan Het Vergeten Kind. De stichting gaf mijn leven weer een doel. Ik zit als ambassadeur in de jongerenraad. Na een trainingsdag of weekend met de anderen kan ik er weer tegenaan. We hebben met z’n allen echt een hechte band. Ik deel meer dingen met hen dan met andere vrienden.
Nu het weer beter met me gaat, grijp ik elke mogelijkheid aan om me hard te maken voor alle Vergeten Kinderen. Daarom vertel ik overal hoe koud en eenzaam het voor kinderen is in de opvang. Zo hoop ik ook de politiek wakker te schudden. Er moet echt meer aandacht en begeleiding komen voor de kinderen in de opvang. Zij zijn zo kwetsbaar. Als dat lukt, heeft mijn moeilijke jeugd toch nog iets positiefs opgeleverd!”
Fahima is één van de The Unforgettables, ambassadeurs uit de jongerenraad van de stichting Het Vergeten Kind. Zij zijn de stem van tienduizenden kinderen en jongeren in Nederland die noodgedwongen in sobere opvanglocaties leven of een moeilijke kindertijd doormaken omdat het thuis niet altijd stabiel en veilig is.
De VriendenLoterij PrijzenMarathon staat dit jaar in het teken van Het Vergeten Kind. Door nu mee te spelen steun je de bouw van één grote, liefdevolle plek voor tienduizenden kwetsbare kinderen in Nederland: Het Huis van Het Vergeten Kind. Alle kinderen met een instabiele of onveilige thuissituatie kunnen hier hun zorgen en ellende opzijzetten. Door het geven van aandacht en positieve ervaringen wordt hun kans op ernstige gedragsproblemen en schooluitval ook nog eens een stuk kleiner. In dit grootste ‘Huis’ van Nederland kunnen deze kinderen gewoon weer kínd zijn en zich ontwikkelen. Dat verdient elk kind in Nederland. De actie loopt van 18 augustus tot en met 30 september. Kijk voor meer informatie op vriendenloterij.nl/aandacht.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
