Als zelfbenoemde ‘drievoudig keizersneemoeder’, ziet Caila Smith de meelevende blikken wanneer ze vertelt dat ze nooit een natuurlijke bevalling heeft gehad. En dat moet anders, vindt ze.
Lees verder onder de advertentie
Hoewel er moeders zijn die zelf om een keizersnee vragen, doet het Caila soms pijn dat ze nooit weeën heeft gevoeld. Nooit gebroken vliezen en persdrang heeft ervaren, of zelfs maar meer dan een centimeter ontsluiting heeft gehad. ‘Mijn keizersneden waren nodig voor de gezondheid van mij en mijn kinderen, maar voor de buitenwereld geldt het vaak nog als de ‘mindere variant’ van een kind op de wereld zetten, schrijft ze in een blog.
Lees verder onder de advertentie
Krachtig
Ze ziet de meelevende blikken wanneer ze vertelt dat geen van haar kinderen via de natuurlijke weg zijn geboren. ‘Maar wat als we een keizersnee nu eens gaan zien als iets om trots op te zijn?’, aldus Caila. ‘Want natuurlijk mogen wij ‘keizersneevrouwen’ rouwen om de natuurlijke bevalling die we niet doormaakten, maar we mogen dankbaar zijn dat we in een deel van de wereld leven waar levensreddende alternatieven mogelijk zijn. En al konden we niet allemaal onze baby meteen in onze armen houden; ook wij voelden tranen van geluk, toonden kracht waarvan we niet wisten dat we hem in ons hadden (inclusief de operatieangst met ruggenprik in je eentje), en zouden het zó weer overdoen.’
‘Uiteindelijk zijn we allemaal moeder geworden, en elk bevallingsverhaal is uniek’, vervolgt Caila. ‘Wat jouw versie ook is; je zou er nooit schaamte voor moeten voelen. Ons lichaam heeft ons niet in de steek gelaten en we hebben onze kinderen niet tekort gedaan. Net zo min is een keizersnee minderwaardig, maar een even krachtige vorm van bevallen als de natuurlijke weg.’
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Officieel krijg je bij Albert Heijn bij iedere 15 euro aan boodschappen een Diskey. Onofficieel heeft deze moeder van twee inmiddels haar eigen spaarsysteem ontwikkeld. En ja, daar krijgt ze iedere keer weer klamme handjes van.