Beeld: Canva
Als haar dochter model wil worden, denkt Malou een buitenkansje te hebben als een bekende van de tennisclub aanbiedt om voor een prikkie foto’s te maken. Maar wat aantreft in de ‘studio’ van ‘de fotograaf’ tart elke verwachting…
Malou: “Ik kende Mark al jaren via de tennisclub. Een aardige, rustige vent die altijd wel in was voor een praatje. Niet iemand waar ik meteen allerlei vragen bij had. We klikten goed. Gewoon vriendschappelijk, hoor.
Op een dag, na de les, vertelde ik hem dat mijn dochter van elf het helemaal zag zitten om model te worden. ‘Ze wil zich inschrijven bij een modellenbureau’, vertelde ik. ‘Dan moet je wel goede foto’s hebben’, reageerde hij meteen enthousiast. ‘Ik ben fotograaf. Ik heb een studio aan huis. Ik kan wel wat foto’s voor je maken, voor een vriendenprijsje.’
Klonk handig. Geen ingewikkelde fotoshoot op een onpersoonlijke plek, maar gewoon iemand die ik kende. En voor twintig euro kon ik er weinig op verliezen, toch?
Dus op een woensdagmiddag na school stapten mijn dochter en ik in de auto, op weg naar zijn studio. De navigatie leidde ons naar een oud flatgebouw aan de rand van de stad. Niet de locatie die je je voorstelt bij een professionele fotostudio, maar hé – wie weet was het vanbinnen wel top.
Dat was het dus niet. Toen hij opendeed, kwam er meteen een muffe geur naar buiten. Het flatje was klein, rommelig en… gewoon oud. ‘De studio is hier’, zei hij opgewekt, terwijl hij ons een klein kamertje in wees. Ik liep achter hem aan, en toen ik binnenstapte, viel ik nog net niet steil achterover van schrik.
Er hingen lakens aan de muur – als achtergrond – maar niet de neutrale doeken die je bij een studio zou verwachten. Nee, ruitjes. Paisley. Zelfs eentje met een soort jaren-70 bloemenprint. Mijn dochter keek me met grote ogen aan.
Ik had moeten zeggen: ‘Sorry, dit wordt ‘em niet.’ Maar ik voelde me bezwaard. Hij bedoelde het goed. En eerlijk is eerlijk: ik voelde me niet onveilig. Alleen een tikkeltje ongemakkelijk. Dus we gaven het een kans. In een kamer waar je met moeite kon draaien zonder iets om te stoten. Het werd een kwartiertje knutselen met belichting, rare hoeken, en close-ups waarbij alleen haar hoofd op de foto paste omdat de beste man in de mini kamer niet verder van haar kon staan.
Na een kwartier shooten vond ik het welletjes. En vond ik het mijn plicht als moeder om mijn dochter er niet mee door te laten gaan. ‘We moeten door’, loog ik. ‘Ik moet m’n andere kind van school halen.’ Dat kind bestaat helemaal niet, maar ik wilde gewoon weg.
Eenmaal buiten begonnen we te lachen. Tranen over onze wangen. ‘Wat wás dit?’ riep mijn dochter. En ik kon haar alleen maar gelijk geven.
We hebben de foto’s nooit gezien. En ik heb er ook nooit meer naar gevraagd. Ik vermoed dat hij zelf ook wel wist dat ze niet bruikbaar waren. Niet lang daarna ben ik gestopt met tennis. Niet alleen vanwege hem, maar het hielp ook niet. Tot op de dag van vandaag denk ik nog altijd: wat was dat nou?
Was het onschuldig? Volgens mij wel. Ik denk dat Mark oprecht dacht dat hij een fotograaf kon worden en dit als kans zag om ervaring op te doen. Waarschijnlijk was dit zijn eerste poging. En ach, wie ben ik om iemands droom de kop in te drukken? Ik heb nooit het idee gehad dat hij slechte bedoelingen had, daar ben ik vrij zeker van. Wel ben ik er zeker van dat hij nooit fotograaf is geworden.”
Kim Feenstra fotografeerde onlangs de zwangere verloofde van haar ex. Je leest hier waarom.
Droom jij stiekem al van zon, zee en quality time met je gezin, maar voelt het plannen van een familievakantie vooral als veel geregel en keuzestress? Voor Marlot (36) was dat lange tijd herkenbaar, tot ze Eliza was here ontdekte en met haar gezin vakantie vierde op het Griekse Zakynthos. Wij spraken Marlot over haar […]
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Roze wolk incoming! Bij de familie Lopez is het zover: baby nummer zeven laat eindelijk van zich horen in Een huis vol.
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
