Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Jamie (29) woont samen met Nico (32). Samen hebben ze een zoon, Jason (3).
“Zoals veel Nederlanders kregen Nico en ik onlangs de gevreesde mail van de energiemaatschappij: onze variabele stroomtarieven stijgen – ook met beloofde hulp van de regering – door het dak. Met een torenhoge huur voor onze woning hadden we het al niet ruim, maar nu wordt het echt knokken om rond te komen. Kleding en speelgoed kocht ik al vaak tweedehands, uit eten gaan we nooit. Maar op één ding bezuinigde ik tot nu toe niet: biologische voeding voor onze zoon. Materie kunnen we missen, onze gezondheid niet.
Lees ook – Geld besparen? Dat doe je met deze 7 superhandige apps >
Bij de budgetsuper en op de markt waren biologische varianten tot voor kort nog prima te betalen, maar ook daar lopen de prijzen nu flink op. Natuurlijk weet ik dat Jason heus niets tekort komt wanneer zijn brood, yoghurt en appels geen bio-kenmerk meer hebben, maar het druist tegen mijn gevoel in om te korten op de gezondheid van mijn kind.
Als alternatief zijn Nico en ik een provisorische moestuin gestart in onze piepkleine achtertuin, en we kweken nieuwe groenten uit de kontjes van oude andijvie, bosui en prei. Staat decoratief in de vensterbank en voor Jason is het leuk en leerzaam, maar zeker met de winter op komst zet dat nauwelijks zoden aan de dijk.
Moet ik mee met de recessie en toch maar overstappen op in mijn ogen minder gezonde voedingsvarianten voor mijn kind, of kan ik op een andere manier bezuinigen?”
Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
