Beeld: KRO-NCRV
Op de verjaardag van haar overleden zus deelt Lisa Bal (35) een openhartige boodschap op Instagram.
De bekende deelneemster uit Een huis vol reflecteert op het leven dat ze momenteel leidt, het gemis van haar zus en de voortdurende strijd om alle ballen hoog te houden.
“De verjaardag van m’n zus. Op dagen zoals vandaag voelt het leven wat zwaarder. Het besef dat ik een leven leid waar ik zelf niet voor gekozen heb, komt dan extra hard binnen. En toch… zou ik er, als het weer zo op mijn pad kwam, zo weer voor kiezen.” Lisa schrijft dat ze meestal positief probeert te blijven. “Maar soms overvalt me dat non-stop schuldgevoel.”
Dat schuldgevoel richt zich op verschillende mensen in haar leven. Ten eerste op de kinderen van haar zus, die zij onder haar hoede heeft genomen: “Naar de kleintjes, omdat ik niet altijd de moeder kan zijn die ze verdienen. Omdat ik m’n aandacht moet verdelen en zij daarin mee moeten gaan. Soms worden ze vergeten naast de groten, omdat zij hun ouders nog wel hebben. Dan slik ik tranen weg als ze overgeslagen worden bij aandacht of cadeaus, en zie ik hoe ze dat goed oppakken, terwijl ze dat nog helemaal niet zouden moeten begrijpen.”
Ook voelt Lisa zich schuldig naar de oudere kinderen, die zij een stukje van het gemis van hun moeder probeert te compenseren: “Omdat ik ze allemaal probeer te zien, maar dat niet altijd lukt. En omdat ze me soms triggeren in het gemis van mijn zus. Niet omdat zij lastig zijn, maar omdat ze dan eigenlijk de vinger op de zere plek van het gemis leggen.”
Tekst gaat verder onder de post
Daarnaast is er het schuldgevoel richting haar partner: “Omdat we rennen en hollen en er veel aan doen om elkaar te blijven zien, maar dit niet altijd lukt met een druk gezin.”
En natuurlijk richting haarzelf, want naast haar rol als pleegmoeder en partner wil Lisa ook gewoon vrouw zijn. Op dagen dat ze zich emotioneel uitgeput voelt probeert ze de dagelijkse routine vast te houden: “Dan moet ik mezelf forceren om mezelf aan te kleden om de kinderen naar school te brengen en huil ik m’n tranen weg als ik alleen ben. Dan mis ik mijn moeder of zus extra hard. Iemand die me beetpakt, zorgen uit handen neemt en zegt: ‘Het komt goed.’” Toch weet Lisa dat dit gevoel tijdelijk is: “Want niemand is altijd alleen maar sterk of rustig.”
Wel of niet een kindje erbij? Familie Bal vertelt openhartig over kinderwens. Je leest het hier.
Bron: Instagram @familiebaljansen
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
