Beeld: Canva
In Veldhoven heeft een arts tweehonderd kinderen en twintig volwassenen een experimentele behandeling met navelstrengbloed toegediend, zonder de vereiste vergunning. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) ontdekte dit en verplichtte hem te stoppen.
Het gaat om arts Fischer, die navelstrengbloed inzette zonder de daarvoor benodigde toestemming. De methode is ook niet wetenschappelijk bewezen en maakt geen deel uit van de reguliere zorg in Nederland. De meeste kinderen werden behandeld vanwege autisme, en een deel vanwege hersenverlamming.
De IGJ stelt dat de arts moet stoppen totdat hij kan aantonen dat hij wel over een vergunning beschikt. Hoewel Fischer overtuigd was van de werking, benadrukt de IGJ in haar rapport: “De zorgaanbieder gaf aan dat het behandelresultaat wordt bepaald op basis van hetgeen de patiënt of ouder van de patiënt op basis van hun ervaringen na de behandeling vertellen.”
Volgens Fischer voerde hij de behandelingen al zo’n anderhalf tot twee jaar uit. Daarbij verwees de IGJ naar een voorbeeld: een ouder vertelde dat een kind na de behandeling ineens kon rekenen, terwijl dat voorheen niet lukte. “Bij deze patiënt werd de behandeling drie keer herhaald.”
De meeste patiënten kwamen uit het buitenland. Slechts vijf waren Nederlands en verbleven enkele dagen in een hotel in of rond Veldhoven.
Fischer verklaarde dat niet elke aanvraag werd gehonoreerd. Kinderen die geïntubeerd of beademd werden, kwamen bijvoorbeeld niet in aanmerking. Toch is er een keer een behandeling uitgevoerd bij een kind van wie de diagnose niet of nauwelijks was vastgesteld. “Achteraf heeft de zorgaanbieder en in overleg met CBC Health bepaald dat niet meer te zullen doen.”
Met de 22 wekenprik is een baby meteen na de geboorte beschermd tegen kinkhoest. Maar wat houdt deze prik nou eigenlijk in? Je leest het hier.
Bron: AD
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
