Vader Shane Jackson vond het verschrikkelijk om zijn dochter, die autisme heeft, voor de zoveelste keer verdrietig te zien thuiskomen met een rapport vol onvoldoendes. Daarom besloot hij een ‘nieuw’ rapport voor haar te maken.
Lees verder onder de advertentie
En hierop staan niet de reguliere vakken als ‘rekenen’ of ’taal’, maar ‘humor’, ‘liefde voor honden’ en ‘robots tekenen’. Stuk voor stuk met een dikke ‘A’ erachter.
‘We zien dat ze zo haar best doet op school’, vertelt Shane aan Huffington Post. ‘Toen ze haar slechte rapport mee naar huis nam, was ze bang dat ze iedereen had teleurgesteld. Maar wij vinden inzet veel belangrijker dan de uiteindelijke cijfers. Dat bracht mij op het idee om een rapport te maken met alle mooie eigenschappen van Sophie. Eigenschappen die haar uniek maken.’ Met succes, want het meisje was dolblij met het rapport van haar vader. ‘En dat was mijn doel.’
Lees verder onder de advertentie
My daughter who has ASD received straights Ds on her report today. She cried and said “I’ve let everyone down” this is my report card for her. pic.twitter.com/godh2iiQ88
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]