Sara van Gorp is moeder van zoons Ko (8) en Toon (3) en hoofdredacteur van Kek Mama.
‘Mama, ik heb een probleempje!’ Toon heeft over z’n potje gepiest en zit er met z’n sokken in. Hij gruwelt, ik maak doodgemoedereerd alles schoon. Is hij eens een keer verkouden, roept hij om de haverklap ‘Snotalarm!’ En na een boterham met appelstroop klinkt het dringend ‘Mamaaaaa, alles plakt!’
Poep, pies, snot of plakhandjes, mij maakt het niet uit. Het enige waar ik echt panisch voor ben, zijn luizen. Als ze op school zijn gesignaleerd, trek ik mijn wapenarsenaal tevoorschijn van vier verschillende kammen (er is altijd weer wat nieuws wat écht beter schijnt te werken). En als ik er één ontwaar kam ik me twee weken lang een nekkramp en lopen we uit voorzorg met een vet hoofd vol lotion.
Luis of geen luis, Ko geeft geen krimp. Maar die heeft weer jarenlang bacterievrees gehad na een lesje op school over ziek worden van zieke mensen die zelf niet weten dat ze ziek zijn. Moest-ie zelf vaak om grinniken. Dronk ik wat uit z’n pakje Fristi/Dubbelfriss/Wicki om overstromingsgevaar te voorkomen (wie die pakjes heeft bedacht, mag bij mij hoogstpersoonlijk elke keer dat m’n auto onderzit, de boel komen poetsen), raakte hij het rietje verder niet meer aan. Proefde ik met zijn lepel of het eten al genoeg was afgekoeld, hoefde hij het al niet meer.
Tot hij op een dag zei: ‘Volgens mij ben ik niet meer bang van bacteriën.’ En terwijl Toon van de vette kussen is, krijg ik van Ko ondanks zijn plotselinge genezing nog steeds steevast zijn kruin aangeboden als ik ’m een kus wil geven. Doe ik het ook voor. Als er geen luizen in zitten.
In Kek Mama 02-2018 lees je het hilarische verhaal van Joan die wel nogal smetvrezerig is. (Eén ding herkende ik wel: sinds ik ooit las hoeveel ellende er in een vaatdoekje zit, gaat-ie na een dag in de was. En sinds ik een microbioloog interviewde, eet ik nooit meer filet americain. Amai.). Het nummer koop je hier.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Actrice Anouk Maas kruipt dit jaar in de huid van Maria Magdalena in The Passion 2026. Voor Maas voelt deze rol extra speciaal. Het komt in een periode waarin haar leven flink is veranderd.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Noëlle en haar vriend Ferri verwachten in september hun eerste baby. Dat klinkt in eerste instantie niet als wereldnieuws, alleen Noëlle is zelf niet zwanger, maar haar moeder Angela wel.
