Jennifer Hoffman: ‘Zou ik met het beëindigen van de relatie ook een kinderwens weggooien?’
Het leven loopt soms anders dan je had gepland. Ook voor Jennifer Hoffman.
Beeld: Canva
Je kinderen vertrouw je natuurlijk niet aan de eerste de beste toe. Het uitzoeken van een geschikte oppas is een precisie werkje. Maar zelfs dan kan het misgaan.
Maxim (42): “We hadden haar nota bene geboekt via een officiële oppascentrale. Een pittig ding van een jaar of twintig dat al jaren op haar broertjes en zusjes paste. Klonk goed. Mijn collega trouwde en we zouden van vijf uur ’s middags tot één uur ’s nachts wegblijven. Geen probleem, zei ze. Met onze Benjamin van drie op haar arm zwaaide ze ons vrolijk uit.
Die avond werd mijn vrouw ziek. Verkeerde mossel gegeten of zo. Veel vroeger dan verwacht kwamen we thuis. Daar troffen we de oppas, een ander meisje en twee wildvreemde jongens aan. Halfnaakt. Condooms op de bank en de grond. Ze schrokken zich rot. De jongens renden met hun schoenen in de hand de deur uit. Ook de oppas maakte dat ze wegkwam. Je begrijpt, we hebben de hele kamer gesopt. Met heel veel bleekwater. En nooit meer gebruikgemaakt van een oppascentrale.”
Renate (41): “‘Maar Christiaan wilde zelf alleen thuisblijven.’ Ik hoor het de oppas nog doodleuk zeggen. Ik dacht dat ik gek werd. ‘Hij is drie’, zei ik. ‘Hoezo laat je een driejarige alleen achter?!’ Uiteindelijk bleek ze ruim drie kwartier weg te zijn geweest. Ik heb haar naar de keuken geroepen, betaald en gezegd dat ze nooit meer terug hoefde te komen. Ik krijg er nog koude rillingen van.”
Elsa had ook een nare ervaring met een oppas. Via de babyfoon bespiedde ze haar oppas en ze schrok zich rot van wat ze zag. Je leest het hier.