Beeld: Getty
De Amerikaanse Leslie Kendall Dye is gezegend met een actieve dochter die het liefst de hele dag in het klimrek hangt, op randjes balanceert en sprongen van zes stappen tegelijk maakt. Best vermoeiend, vindt ze af en toe. “Soms zou ik willen dat mijn dochter wat minder actief was, maar aan de andere kant: het is wel goed voor haar geestelijke en lichamelijke ontwikkeling.”
Toch merkt Leslie dat niet iedere ouder daar hetzelfde over denkt. “Ik kan mijn dochter wel aan, het zijn vooral de reacties van vreemden die me raken. Zo beklom mijn dochter onlangs een groot hek. Een vriendinnetje wilde haar achterna. Ze had haar voet nog niet opgetild of haar vader schreeuwde dat ‘zij niet op hekken klimmen’. En dan zo hard dat ik het wel moest horen.” Leslie hield haar gezicht strak, maar van binnen was ze woest.
>> Lees ook de column van Anke: “Jij verdient het niet om moeder te zijn” <<
Dat is trouwens niet alles. Regelmatig krijgt Leslie te maken met opmerkingen van vreemden. Toen haar dochter laatst op een richeltje – van nog geen meter hoog – balanceerde, zei een wildvreemde vrouw tegen haar dochter dat ze er meteen vanaf moest komen, want ‘gevaarlijk’. En Leslie? Die stond er gewoon naast. Een andere voorbijganger had eens kritiek op de sandalen die Leslies dochter droeg, omdat ze te glad zouden zijn. “Mijn dochter heeft zelden een kapotte knie, laat staan dat ze ooit iets heeft gebroken. Maar zelfs als dat wel zo was, zou ik haar niet tegenhouden. Zo is ze gewoon: actief en eigenwijs. Als baby kroop ze al extreem vroeg en als peuter nam ik haar vóór zonsopgang weleens mee naar het park zodat ze haar energie kwijt kon.”
>> Lees ook: Prachtige reacties op #mompeace-campagne <<
Leslie probeert zich er niks van aan te trekken, maar de kritiek raakt haar wel. “Hoe vaak ik al niet gehoord heb dat kinderen grenzen nodig hebben. Het ergst vind ik de kritiek dat ik te tolerant zou zijn en mijn kind nooit straf. Alsof het beklimmen van hekken strafbaar is.”
>> Lees ook de column van Anke: Een ode aan eigenwijze meisjes <<
Leslie twijfelt of ze ook opmerkingen zou krijgen als ze een zoon zou hebben. “Leven we nog steeds in een wereld die meisjes verplicht zich te gedragen, door hun vertrouwen in wat hun eigen lichaam kan te ondermijnen? Wat mij betreft niet.” Gelukkig zijn er ook uitzonderingen, besluit Leslie haar pleidooi. “Laatst kwam een oudere dame op ons af in het park. Ze vertelde me dat mijn dochter eigenzinnig en vastberaden is en hoopte dat – vooral – meisjes in de toekomst net zo vrij rond mochten lopen. Ik barstte bijna in tranen uit. Het is gek dat je geluk soms afhangt van de vriendelijkheid van vreemden, maar het is enorm fijn om het af en toe mee te maken.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
