Beeld: Pixabay
Moet de linker veter over de rechter? En welke lus trek je dan in vredesnaam aan? Toegegeven: veters strikken blijft voor kinderen een pittige klus.
Een paar handige tips op een rij.
Neem twee veters in verschillende kleuren, snijd ze door midden en naai de einden aan elkaar. Met twee verschillende kleuren in een schoen is het veel makkelijker uit te leggen hoe je kind de veters leert strikken.
Met die kleine vingers ook nog miniveters proberen te strikken is een priegelwerk. Geef je kind daarom eerst jouw schoen of die van je vent. Zo maak je ’t toch net iets makkelijker. Lukt het met grote veters? Stap dan over op de eigen schoentjes.
Maak er een feestje van. Dus knutsel een kartonnen schoen in elkaar, laat je kind ‘m versieren en geloof ons: het oefenen wordt ineens een stuk gezelliger. Hier alvast wat inspiratie.
Ga niet tegenover, maar achter je kind zitten. Als je in spiegelbeeld zit, is het voor je kleuter heel lastig om jou na te doen. Klinkt logisch, maar is toch nog een veelgemaakte fout.
Dus niet het resultaat. Dat je kind het geprobeerd heeft, is al ontzettend knap. En als jij enthousiast bent over elke poging, dan komt het uiteindelijk wel goed met dat veters strikken.
Een versje kan het leren leuker én makkelijker maken. Geinig voorbeeld:
Eerst de knoop:
Maak een kruis, net een tent
Daar doorheen het losse end
En trek aan!
En dan de strik:
Maak een rondje, net een hoofdje
Geef dat hoofd een warme das
Stop de das in de jas
Duw er nog een hoofdje bij
En trek aan!
En om het helemaal af te maken: maak je eigen veterstrikdiploma. Op internet zijn genoeg leuke voorbeelden te vinden die je kunt uitprinten.
Meer Kek Mama? Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg elke week de beste artikelen in je mailbox >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
