Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is getrouwd en moeder van peuter Saar en baby Julian. Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en peuterdrama.
“Loopt ze al?” Als ik voor elke keer dat iemand die vraag stelde een euro had gekregen, dan had ik inmiddels een gigantische collectie loopfietsen voor Saar kunnen aanschaffen.
In het begin haalde ik mijn schouders er nog voor op. Ik kende mijn kind. Saar doet alles op haar eigen manier, al sinds haar geboorte. Ik had er alle vertrouwen in dat ze zou gaan lopen. Wanneer? Geen idee. Maar ‘als ze 18 jaar is loopt ze vast’, antwoorde ik altijd wat fel op de zoveelste vraag.
Natuurlijk stimuleerden we het, maar met geen mogelijkheid kregen we Saar aan het lopen. Zodra we haar voorzichtig op haar voetjes probeerden te zetten, werd ze boos. Echt furieus. Tegenover elkaar zitten en haar uitnodigen om dat ene stapje te zetten? Dat was al helemaal geen succes. Ze liet zich zakken, draaide zich om of ging uit protest zitten. Ze had er gewoon écht geen zin in. Kruipen daarentegen en vooruit schuiven op haar knietjes, daar was ze inmiddels een kei in.
Alleen: hoe langer het duurde, hoe vaker de vragen en opmerkingen kwamen en hoe minder makkelijk ik het kon wegwuiven. “Waarom loopt ze nog niet?” “Mijn kind liep al met tien maanden.” “Heb je het consultatiebureau al om advies gevraagd?” En dan die ene opmerking die zogenaamd goedbedoeld was, maar bij mij als een dreun binnenkwam: “Kijk maar goed naar dat kindje, zó hoort het.” Waarom doen we dat eigenlijk? Waarom vergelijken we kinderen zo makkelijk met elkaar? Misschien omdat lijstjes en gemiddelden houvast geven. Een soort controle. Alles wat buiten de norm valt is eng en onzeker.
Ik werd letterlijk misselijk van die opmerking. Wat me op dat moment vooral raakte, was de ondertoon. Alsof mijn dochter iets fout deed. Alsof er iets mis was met haar ontwikkeling. En tuurlijk, ik begreep de bezorgdheid van sommigen echt wel. Saar haar ontwikkeling werd tenslotte goed in de gaten gehouden vanwege haar vroeggeboorte.
Toch kon ik de vragen en opmerkingen steeds lastiger verdragen, want Saar deed niets verkeerd. Saar liep met twee jaar dan nog niet – en was dus echt een laatbloeier – maar ze had met veertien maanden al wel het pennetje van haar magnetische tekenbord vast, zoals een basisschoolleerling dat zou doen. Ik merkte dat ik me rond haar tweede verjaardag zelfs begon te verantwoorden en betrapte mijzelf erop dat ik zinnen mompelde als: “Ja, ze loopt nog niet, maar haar fijne motoriek is ontzettend goed.” Alsof ik haar moest verdedigen.
Wat me hielp, was een bericht van Laura Ponticorvo. Zij deelde in mei 2025 een openhartige Instagrampost dat haar zoontje ook op zijn eigen tempo leerde lopen. Ik stuurde haar een berichtje om te zeggen hoeveel steun ik haalde uit haar woorden en dat ik mij zo in haar visie herkende. “Nergens voor nodig om onzeker te zijn, ze doet het super”, antwoordde ze. En toen ik later liet weten dat Saar met 25 maanden écht zelfstandig liep, reageerde ze met zoveel oprechte blijdschap dat ik er weer emotioneel van kan worden. Twee moeders waren voor even verbonden door dat ene grote, kleine moment: de eerste stapjes van hun zieltjes.
En het grappige was: Saar haar eerste echte stappen werden niet gezet tijdens een familiebezoek of op een verjaardag waar iedereen paraat stond met telefoons om het moment suprême vast te leggen. Nee, Saar zette haar eerste stappen op een doodgewone dinsdagavond, vlak na het eten. Ze was er klaar voor en dát moment voelde goed voor haar. Ze had genoeg vertrouwen in zichzelf om letterlijk haar eerste stap te zetten. Ik knalde uit elkaar van trots en liet een paar tranen van geluk, opluchting en ontlading. Het was haar gelukt!!
Nu zie ik haar rennen door de woonkamer, dansen op de earworm TikTok Tobias van K3 en met een bloedgang achter haar vader aan sprinten. Soms denk ik terug aan de onzekerheid van toen en de boosheid die ik voelde bij iedere vergelijking. Het is allemaal goed gekomen en als Saar me iets heeft geleerd, dan is het dat je je niet gek moet laten maken door verwachtingen, dat elk kind op zijn of haar eigen tempo ontwikkelt en dat het belangrijk is om dát tempo te volgen. Dat opvoeden één grote oefening van loslaten is. Loslaten van van gemiddelden en loslaten van controles. En vooral: vertrouwen hebben. In jezelf en je moedergevoel, maar vooral in je kind.
Haar ervaring met een keizersnede, de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Je leest het hier in de columns van Melanie.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na het einde van haar veelbesproken polyamoreuze relatie met Koen Bollen en Jacqueline van Pelt heeft influencer Michelle Bollen haar hart opnieuw open gezet.
Soms denk je dat je het puberleven onder controle hebt… tot je ineens een woedende ouder in je inbox vindt. Met woorden als schade, tapijt en camerabeelden. En voor je het weet zit je met een Tikkie van 390 euro en een zoon die zich van geen kwaad bewust is.
