Beeld: Canva
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
Eileen, getrouwd, moeder van een zoon en dochter: “Ik ben een behulpzaam type, het zit in mijn aard. Ik neem pakketjes aan voor buren, haal gerust een extra kind uit school en heb altijd rozijntjes en pleisters in mijn tas voor noodgevallen die niet eens mijn noodgevallen zijn. Ik help mensen graag.
Maar ergens tussen “tuurlijk, ik neem hem gezellig mee” en “hij eet vanavond zeker weer bij jullie?” veranderde ik blijkbaar in een gratis bso. En dat gaat mij toch net even een tikje te ver.
Het begon heel onschuldig. Mijn vriendin Sanne appte op een donderdagavond of haar zoon Finn vrijdagmiddag na school met mijn zoon mee mocht. Ze had een deadline en haar zoon gaat niet naar een opvang, want dat kan ze niet betalen als alleenstaande moeder. Meestal is ze klaar met werk voor die tijd, maar dat lukte dit keer niet. Geen probleem, dacht ik. Sterker nog: gezellig. De jongens speelden toch zo leuk samen.
Vrijdagmiddag haalde ik drie kinderen op in plaats van twee. Ze bouwden een hut, aten een weet ik veel hoeveel boterhammen en ruzieden precies drie keer over wie de blauwe Nerf mocht. Om half zes haalde Sanne hem op, zichtbaar opgelucht.
‘Je bent mijn reddende engel’, zei ze. Nou, dat hoor je als moeder natuurlijk graag. We leven allemaal op koffie, schuldgevoel en incidentele waardering. Ik zei dat het geen enkel probleem was en als ze nog een keer omhoog zat, ze het gewoon moest vragen.
ik had niet verwacht dat ze dit zo letterlijk zou nemen, want de week erna vroeg ze het weer. En de week daarna. En daarna kwam de vraag eigenlijk niet eens meer echt als vraag. ‘Finn kan vrijdag weer met jullie mee, hè?’ Ik las het appje drie keer. Niet omdat ik het niet begreep, maar omdat mijn wenkbrauwen inmiddels ergens halverwege mijn haargrens zaten.
Toch zei ik ja. Want de jongens vonden het leuk. Omdat ik geen zin had in gedoe. Omdat moeders onder elkaar elkaar helpen, toch? Alleen werkte Sanne dus iedere vrijdag. En ik eigenlijk ook, want ik voelde nu zo’n beetje als een onofficiële opvang.
Na een paar weken begon het me te irriteren. Niet eens Finn zelf, want dat is een schat van een kind. Hij is beleefd, zegt netjes dankjewel, trekt zijn schoenen uit zonder dat je het acht keer hoeft te vragen en vindt alles “lekker”, zelfs mijn net te droge bananenbrood.
Het ging om het vanzelfsprekende. Sanne vroeg niet meer of het uitkwam. Ze checkte niet of ik plannen had. Ze stuurde geen ‘Zal ik wat lekkers meegeven?’ of ‘Neem jij de jongens, dan haal ik ze volgende week?’ Nope. Ik ving haar kind op, gaf drinken, snacks, avondeten als ze uitliep, en kreeg soms een appje om 17.42 uur: ‘Sorry, ben iets later, hoop dat dat oké is!” Alsof ik nog een keus had.
Ik probeerde het eerst netjes. Volwassen. Communicatief verantwoord. Alles wat je in een podcast over grenzen stellen hoort. ‘Vrijdagen zijn bij mij ook best druk de laatste tijd’, zei ik een keer. ‘Ja, vreselijk hè’, antwoordde Sanne. ‘Werk is hier ook echt niet te doen.’ Oké. Een andere keer zei ik: ‘Ik merk dat het wel veel wordt, elke vrijdag.’ Ze keek me aan, knikte begripvol en zei: ‘Ja, kinderen zijn ook zo intens.’
Ook niet helemaal wat ik bedoelde. Daarna probeerde ik het via de logistiek. ‘Misschien moet je toch iets structureels regelen voor Finn?’ Waarop zij zei: ‘Ja, lastig hè. Bso is zó duur, ik kan dat niet betalen.’
Dat was het moment waarop er iets in mij knapte. Heel klein, hoor. Niet dramatisch met servies tegen de muur. Meer zo’n intern elastiekje dat al weken strak stond en ineens zei: doei. Want ja. Bso is duur. Dat weet ik. Ik betaal het namelijk zelf ook. Voor mijn eigen kinderen. Op de dagen dat ík werk.
Die avond zat ik aan de keukentafel met mijn telefoon in mijn hand. Ik had net mijn eigen bso-factuur betaald en dacht ineens: eigenlijk is dit absurd. Niet omdat ik een vriendin niet wil helpen. Maar omdat helpen iets anders is dan structureel worden ingepland zonder overleg.
Dus ik rekende uit wat een maand vrijdagmiddagen ongeveer zou kosten op de bso. Niet eens overdreven. Gewoon netjes. Vier middagen opvang, inclusief het feit dat ik inmiddels ook snacks, limonade en mijn mentale stabiliteit leverde. En toen stuurde ik Sanne een Tikkie. Omschrijving: “Opvang Finn vrijdagen deze maand.”
Ik drukte op verzenden en gooide mijn telefoon daarna op de bank alsof hij kon ontploffen. Vijf minuten niks. Tien minuten niks. Toen verschenen de drie puntjes. Verdwenen weer. Kwamen terug. Mijn hartslag zat inmiddels op cardio-niveau zonder dat ik een sportschool had gezien.
Uiteindelijk appte ze: ‘Meen je dit?’ Ik typte terug: ‘Ja. Ik vind Finn heel lief en de jongens spelen leuk samen, maar het is inmiddels structurele opvang geworden. Ik betaal zelf ook bso op mijn werkdagen. Ik wil best af en toe helpen, maar elke vrijdag voelt voor mij niet meer als een speeldatesituatie, ik fungeer nu als je gratis opvang.’
Daarna legde ik mijn telefoon weg en at ik een hand oude pepernoten. In mei. Het leven is soms gewoon overleven. Een uur later belde ze. Ik had verwacht dat ze boos zou zijn. Of gekwetst. Of zou zeggen dat ik raar deed. Maar ze klonk timide. ‘Sorry’, zei ze. ‘Ik heb het echt niet zo gezien.’
En ik geloofde haar. Ze zei dat ze zich dood schaamde. Dat ze dacht dat ik het gezellig vond. Dat ze had moeten vragen of het nog uitkwam. En dat ze het Tikkie ging betalen, al voelde dat voor mij ineens ook weer ongemakkelijk. Ik zei dus maar snel dat dat niet hoefde, maar dat het fijn was dat ze inzag dat dit niet oké was.
Sindsdien komt Finn nog steeds weleens spelen. Maar niet meer standaard. Niet meer zonder overleg. En als Sanne vastloopt, vraagt ze het nu echt. “Zou het je uitkomen?” Magische woorden, mensen. Het Tikkie werd uiteindelijk niet betaald, maar Sanne trakteerde me op een lunch en zei ze nog een keer sorry. We kunnen er nu om lachen.”
Fulltime thuisblijfmoeder zijn klinkt als een droom, tot je huis langzaam verandert in een gratis kinderopvang. Dat overkwam ook Zeynep. Je leest haar verhaal hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
