Vroeger, toen ik zelf nog op de basisschool zat, was er een hoogtepunt in mijn schooljaar: de Avond4daagse.
We liepen hem elk jaar. Zingend, gillend in tunneltjes, rennend door de Edese bossen. Ik vond het geweldig. Zelfs toen de school een aantal jaar besloot om niet mee te doen, gingen wij met een clubje diehards zelfstandig meelopen. Ik vond het de leukste week van het jaar. Bij het defilé stonden er altijd mensen langs de kant om ons in te halen, met bloemen en snoep, natuurlijk. Maar het ging uiteindelijk om de medaille. Wij kregen echt nog een prachtige speldmedaille. Je kreeg er één bij 1, 5 en 10 keer lopen en de tussenliggende jaren kreeg je een metalen schuifje om erop te klemmen.
Nu, fast forward 25 jaar later, loop ik zelf alweer tien jaar met mijn eigen kids de Avond4daagse. Niet meer door de mooie bossen rondom Ede, maar in de stadsparken van Zoetermeer. Minder sprookjesachtig misschien, maar nog steeds verrassend leuk.
En het mooiste? Sommige dingen veranderen dus gewoon niet. Zodra er ook maar een tunneltje in zicht is, verandert de hele groep weer in een stel losgeslagen kinderen. Gillen, gillen en nog meer gillen, het zit er blijkbaar ingebakken.
De medailles zijn wél veranderd. Geen mooie klassieke speldmedailles met schuifjes meer, maar van die sportieve varianten die ook niet zouden misstaan bij een halve marathon. Iets minder nostalgisch misschien, maar als ik zie hoe trots mijn kinderen hem omhangen, maakt het geen verschil. Het gevoel is precies hetzelfde. En daar gaat het uiteindelijk om.
Wat ik vroeger totaal niet doorhad, is hoe sociaal deze week is. Onderweg raak je aan de praat met andere ouders. Eerst wat voorzichtig “in welke klas zit jouw kind?” en voor je het weet loop je vier avonden samen.
Ondertussen ben je je eigen kind trouwens regelmatig kwijt. Niet echt kwijt, maar toch ook weer wel. Ze lopen ineens voor je, dan weer achter je, dan weer met een vriendje mee dat een totaal ander tempo heeft. Je ontwikkelt een soort zesde zintuig waarbij je continu scant: heb ik iedereen nog?
Meestal wel. Meestal.
Juist dat losse, dat ongeorganiseerde, maakt het zo leuk. Het is geen strak gepland uitje. Het is een beetje zoeken, een beetje meelopen, een beetje loslaten. Kinderen die zelfstandig stukjes lopen, ouders die elkaar halverwege weer tegenkomen. En ondertussen wordt er gekletst, gelachen en ja, ook nog gewoon gewandeld.
Wat ik ook mooi vind, is dat dit soort evenementen nog steeds volop worden gestimuleerd. Zo is a.s.r. hoofdsponsor van de Avond4daagse (en zelfs de Peuter4daagse): vier dagen samen wandelen, plezier maken en lekker in beweging zijn. Want wandelen is niet alleen leuk en makkelijk, maar ook nog eens gezond.
En ondertussen wordt er ook echt met ouders zoals ik meegedacht. Van een handige checklist tot het Avond4daagse-nummer van Sarita Lorena dat hier inmiddels standaard op repeat staat: hulp die deze week nét even leuker en makkelijker maakt. Wel zo fijn, want daardoor kun je er zelf ook nét iets meer van genieten.
En dan die laatste avond. Het defilé. Nog steeds hét moment waarom het draait. De slechte dweilorkesten en mensen langs de kant met bloemen en lachende gezichten! En natuurlijk trotse kinderen die hun laatste meters maken.
Ik sta daar, kijk naar mijn kinderen, haren alle kanten op en voel precies wat ik vroeger voelde.
Trots. Blij. En een klein beetje weemoedig. Want hoewel de omgeving anders is, de medailles moderner en ik zelf een compleet andere rol heb, is de kern hetzelfde gebleven.
De Avond4daagse is nog steeds die ene week in het jaar waarin alles even draait om samen lopen, samen lachen en samen iets afmaken. En ja, ik weet het, het is óók een chaotische week, waarin je racet tegen de klok om op tijd op het verzamelpunt te zijn, maar geloof me, dat is het allemaal waard als je die glunderende gezichtjes ziet.
Voor wie nog meer tips en ideeën zoekt om van de Avond4daagse een nog leuker wandelfeestje te maken: op asr.nl/aandewandel vind je volop inspiratie. Zo vind je daar een handige checklist om extra goed voorbereid aan de start van de Avond4daagse te verschijnen.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met a.s.r.
Achter de bravoure en de muziek schuilt ook een vader die zijn zoon mist. In de nieuwste aflevering van de documentaire Lil Kleine: Terug spreekt Lil Kleine openhartig over de moeilijke band met zijn zoontje Lío.
Intens verdrietig nieuws. Petra Quist, bekend van het influencerkoppel Date & Discover is, enkele uren nadat zij was bevallen van haar dochter Jessie, overleden. Dat maakt haar partner Ruben bekend via Instagram.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Jaimie Vaes richt haar aandacht volledig op zoon Lío, die volgens haar momenteel een prachtige fase doormaakt. Toch blijft er één onderwerp spelen waar regelmatig vragen over komen: het contact tussen Lío en zijn vader, rapper Lil Kleine.
Of je nu een zwak hebt voor croissants of gewoon van Franse namen houdt: deze 25 Franse babynamen zijn perfect voor je petit bébé – inclusief betekenis natuurlijk.
Soms kan één liedje je in een fractie van een seconde terugbrengen naar een moment dat je nooit zult vergeten. Dat overkwam Caroline Mol.
