Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Maandenlang leefden we ernaartoe en vorige week was het zover. Samen met mijn beste vriendinnetje stapte ik vorige week in de trein naar Antwerpen, naar een show van de enige echte K3 Originals. En ik kan je vertellen: ik ben nóg aan het bijkomen van dit spektakel.
Mijn vriendin en ik kennen elkaar al sinds de kleuterklas. Inmiddels zijn we allebei moeder, wisselen we tips uit over heftige slaapregressies en sturen we elkaar filmpjes van superschattige peutergesprekken. Maar we luisteren ook naar elkaars onzekerheden, voelen feilloos aan wat de ander nodig heeft op momenten dat het moederschap even te veel wordt en zijn we oprecht trots op elkaar als we kiezen voor een moment me-time.
Om ons eraan te herinneren dat we niet alleen moeder zijn, maar ook nog jonge vrouwen die midden in het leven staan, plannen we regelmatig leuke uitjes om naar uit te kijken. Een avond naar Moulin Rouge! The Musical, een voorstelling van Fred van Leer, een bioscoopbezoek of – zoals afgelopen weekend – het veelbesproken K3 Originals-concert in – jawel – Antwerpen. Het zou een bijzonder weekend worden. Niet alleen omdat we uitkeken naar hét moment om onze jeugdheldinnen weer op het podium te zien schitteren, maar vooral omdat het ons eerste nachtje weg zou worden sinds we moeder zijn. Zonder onze mannen erbij. Even geen bedtijdritueel, geen babyfoon naast het bed en op zondagochtend niet direct ‘aan’ hoeven staan voor een hyperactieve peuter. Ja, het voelde dubbel om ons kroost gedag te zeggen (hallo mom guilt), maar we hadden er ook onwijs veel zin in.
Het eerste wat we in onze koffers stopten? De outfits die al maanden klaar lagen. Blijkbaar gebeurt er iets geks als je op je (bijna) dertigste een K3-concert bezoekt: je koopt zonder enige schaamte merchandise voor een show van een meidengroep – die alle drie inmiddels richting de vijftig gaan – waar je als kind giga-groot fan van was. Eenmaal in Antwerpen bleek dat volkomen normaal te zijn. Overal zagen we groepen vrouwen (en ja, ook mannen) met roze cowboyhoeden, glitters op hun wangen en roze boa’s om hun nek. Sommigen hadden complete outfits uit oude videoclips nagemaakt, anderen waren van top tot teen uitgedost in regenboogkleuren. Het voelde alsof heel Vlaanderen en Nederland voor één avond hun volwassen leventje thuis lieten en weer even kind konden zijn.
Nog voordat het concert begon, verschenen er oude videoclips op grote schermen. Daar ging het al mis. Huilbui nummer één was een feit. Van ontroering uiteraard, maar deze tranen kwamen nogal onverwachts. Toen mijn vriendin mijn waterige ogen opmerkte, moesten we allebei keihard lachen. ‘Het concert is nog niet eens begonnen! Wat gebeurt er toch met ons?’, dacht ik. Toch kon ik het wel verklaren. Ik keek naar de videoclip van Yeke Yeke en ineens was ik weer dat kleine zesjarige meisje dat voor haar verjaardag een videoband van K3 kreeg. Ik zag mijn oude slaapkamer weer voor me, wist precies welke posters er boven mijn bed hingen en beleefde weer de vrijheid die ik voelde als ik theatraal danste op Toveren, het liedje wat mijn vader voor mij brandde op een cd-rom. De jeugd van nu heeft ongetwijfeld geen flauw benul wat ‘een gebrande cd’ betekent, maar ik beleefde het allemaal weer alsof het gisteren was.
Toen Karen, Kristel en Kathleen op het podium verschenen, ontplofte de zaal. Vanaf de eerste noten veranderde de AFAS Dome in de wereld van ‘onze’ K3. Bij Oya Lélé zong iedereen uit volle borst mee en bij Alle Kleuren gingen alle handen de lucht in. De danspasjes bleken nog verrassend goed in ons collectieve geheugen te zitten en dat het snikheet was in de AFAS Dome, leek niemand iets te deren.
Halverwege de avond was mijn stem volledig schor gezongen en had ik mijn waaier – in een poging mijzelf een beetje af te koelen – letterlijk kapot gewapperd. Stelletjes, vriendinnen, zelfs oma’s en gezinnen gingen volledig op in het moment. Ik voelde kippenvel van mijn kruin tot mijn kleine teen, want duizenden volwassenen reisden op hetzelfde moment terug naar precies dezelfde periode uit hun jeugd. Mijn jeugd, onze jeugd.
Tekst gaat verder onder de video
Toen Oma’s aan de Top werd ingestart, voelde ik de tranen achter mijn ogen branden. Huilbui nummer twee was in aantocht. Ik keek om me heen en zag mensen elkaar vasthouden, naar boven wijzen en zichtbaar emotioneel worden. Sommigen facetimeden zelfs hun oma, zodat ook zij konden meegenieten van dit bijzondere moment. Ik dacht aan mijn eigen oma, mijn ster aan de hemel die ik sinds 2009 al moet missen. Het was haar favoriete liedje. Natuurlijk. Als kind zong ik het altijd mee, zonder erbij na te denken, maar nu beleefde ik de tekst anders.
Ik dacht ook aan mijn moeder, die inmiddels zelf oma is geworden. Vroeger was mijn oma voor mij onverwoestbaar. Als kind denk je niet na over afscheid; oma’s zijn er gewoon, altijd. Nu zie ik mijn dochter naar mijn moeder kijken met precies diezelfde bewondering. Voor haar is oma óók onsterfelijk. Alleen weet ik inmiddels beter. Generaties schuiven ongemerkt door. Dat besef kwam harder binnen dan verwacht. Een traan rolde over mijn wang en nog voor ik die kon wegvegen, kreeg ik de volgende nostalgische golf over mij heen. Superhero knalde door het voormalige Sportpaleis. Ik voer mee op de nostalgische zee aan herinneringen van het liedje Liefdeskapitein en droomde door Verliefd weer even over mijn knappe buurjongen waar ik als tienjarige stapelgek op was. Ik liet het allemaal maar even gebeuren.
Niet veel later werd ik door een paar muziekakkoorden terug geslingerd naar 2001, het jaar waarin Je hebt een vriend werd uitgebracht. Ik keek naast me, naar mijn vriendin die net zo hard genoot als ik. Naar iemand die ál mijn levensfases heeft meegemaakt: basisschool, puberteit, eerste liefdes, studietijd, zwangerschappen en nu het moederschap. Ruim twintig jaar nadat we samen als kinderen naar K3 luisterden, stonden we daar opnieuw naast elkaar. En daar was ie: huilbui nummer drie. ‘..iemand die je nooit alleen laat. Met jou de toekomst tegemoet gaat. Geloof me maar, je hebt een vriend in mij. De tekst raakte me meer dan ooit, maar vooral omdat ik ineens besefte hoe bijzonder het is dat sommige mensen in je leven blijven, door welke levensfase je ook gaat. Ik legde een hand op de knie van mijn vriendin en bewoog mee op het ritme van de muziek.
Tekst gaat verder onder de podcast
Na een waanzinnige, energieke, twee uur durende tijdreis kwam er een einde aan het spektakel. Heyah Mama werd voor de laatste keer gezongen. Het nummer uit 1998 waar alles ooit mee begon. Terwijl maar liefst 23.000 mensen luidkeels meezongen, voelde het alsof iedereen hetzelfde dacht: vanavond sluiten we een stukje van onze jeugd af. Karen, Kristel en Kathleen verdwenen langzaam van het podium. Er werd gezwaaid, minutenlang geapplaudisseerd en hier en daar traantjes weggepinkt. Ja, ook bij mij. Huilbui nummer vier maakte deze ride compleet.
De lichten gingen aan, de show was voorbij. Duizenden K3-fans maakten zich klaar om de AFAS Dome te verlaten, maar wij bleven nog even zitten. Ik zuchtte, maakte nog een foto van twee K3-fans naast mij en liet het spektakel even tot me doordringen. Die avond besefte ik namelijk dat dit historische concert niet alleen ging over de K3 Originals, maar ook over vriendschappen die met je meegroeien, over oma’s die we missen, meisjes die moeders worden en herinneringen die opborrelen waarvan je dacht dat je ze vergeten was. Die ene avond in Antwerpen vond ik het allemaal weer terug. Ik vond háár weer terug. Dat kleine, onbezorgde meisje van vroeger. Ze zat al die jaren nog steeds in me en dankzij de muziek van K3 en alle warme jeugdherinneringen zal ik haar nooit verliezen.
Melanie’s ervaring met een keizersnede, de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Je leest het hier in haar columns.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen?
Jarenlang vormden André Hazes en Monique Westenberg een van de meest besproken koppels van Nederland. Inmiddels kijkt de zanger met andere ogen terug op die relatie.
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Conflicten aangaan en kwetsbaarheid tonen zijn belangrijke vaardigheden in elke relatie. Maar wat gebeurt er als jij jouw deel doet, maar het niet terug krijgt?
Eindelijk was daar hét moment voor Esther Vedder, bekend van het sieradenmerk Vedder & Vedder, en haar verloofde Ismael: de gender reveal! Het stel verwacht binnenkort hun tweede kindje. Worden het dit keer weer roze of toch blauwe muisjes?
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
