Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is getrouwd met Maurits en is onlangs bevallen van haar tweede kindje. Als moeder van ’twee onder de twee’ leeft ze in een georganiseerde chaos van luiers en peuterdrama.
“Oh, maar dan maken ze toch maar een klein sneetje?” Of: “Fijn, dan heb je niks hoeven doen.” Ik hoor het regelmatig. Goedbedoeld hoor, daar ga ik maar vanuit, daarom geef ik altijd maar een beleefde glimlach. Maar het laat wel zien hoe ontzettend onwetend men is en hoe erg een keizersnede onderschat wordt.
Julian, mijn baby van ondertussen ruim vier maanden, lag in een stuit. Het moet rond de 35ste week van mijn zwangerschap zijn geweest toen we het tijdens een echo ontdekten. Ook bleek hij geen kleine baby, maar een stevige jongen. Dat was al langer duidelijk. Toch wilde ik het proberen, een vaginale stuitbevalling. De ‘natuurlijke’ manier. Ik wist dat het kon. Mijn dochter was immers ook in stuitligging geboren. Weliswaar veel te vroeg, maar toch, het kon. Ik voerde gesprekken met gynaecologen, deed oefeningen en zelfs draaipogingen (versies) om Julian in een gunstigere positie te krijgen. Tevergeefs. Ik deed er alles aan om mijn lijf voor te bereiden en had mij goed ingelezen op een natuurlijke stuitbevalling, maar ook een keizersnede – voor het geval dat. Maar in mijn hoofd zou ik gewoon bevallen zoals ik dat in gedachten had.
Die gedachte hield ik vast, zelfs toen midden in de nacht de weeën begonnen. Maurits en ik reden als een malle naar een Fries ziekenhuis waar ze meer ervaring hebben met stuitbevallingen. Zo’n bevalling moet vlot verlopen en alles moet volgens het boekje gaan, maar dat deed het helaas niet. Ondanks dat er, drie uur nadat mijn vliezen waren gebroken, al zeven centimeter ontsluiting werd gemeten, zat Julian nog te hoog in mijn bekken. Het medische team trapte daarom op de rem. Al snel merkte ik dat zij hier geen vertrouwen meer in hadden en het niet aandurfden. Dit was niet hoe ik mijn tweede bevalling voor mij zag. Maar ja, mijn kind was geen lichtgewicht, lag ongunstig en veiligheid gaat voor alles. En dus werd ik met gierende banden én persweeën naar de OK gereden.
Wat veel mensen niet weten – of misschien vergeten – is dat je bij een keizersnede niet ‘even’ een baby uit je buik haalt. Het is een grote buikoperatie waar veel aan vooraf gaat. Op de OK werd ik compleet overgeleverd aan het medische team. Door de persweeën was ik amper aanspreekbaar, maar die ruggenprik moest nog wel gezet worden. Er was haast bij! Ik werd streng toegesproken en deed wat er van mij gevraagd werd, maar ik was absoluut niet meer op deze wereld.
De ruggenprik verdooft je lijf, vanaf je borst tot aan je grote teen. Daarna word je op de operatietafel gelegd, worden je armen gespreid en er wordt er een blauw doek tussen jou en het team geplaatst. Je voelt alles. Geen pijn, maar wél dat je lijf iets groots ondergaat. Ze snijden door maar liefst zeven lagen. Door huid, vet, spieren, je buikvlies én je baarmoeder. En dan begint het trekken, het duwen en het wrikken.
In mijn geval zat Julian al flink vast in mijn bekken, dus hij liet zich niet zomaar uit mijn buik halen. En dan.. hét moment waar je negen maanden naar uit kijkt: het eerste huiltje. Godzijdank! Mijn armen waren gevoelloos en lagen gespreid, dus Julian vasthouden was onmogelijk. Daarom werd hij bij mijn hoofd gehouden, zodat ik een kleine blik op hem kon werpen. Mentaal was ik compleet uitgeschakeld en door het immense geduw en getrek voelde ik mij nog nooit zo misselijk, maar ik was ook opgelucht. Hij was er! Huilend, gezond, perfect.
Daarna begint het hechten, laag voor laag. Dit gedeelte van de keizersnede duurt het langst. Bij mij duurde deze fase ongeveer drie kwartier. Daarna wordt je terug naar je kamer gebracht.
Al snel daarna voelde ik dat de verdoving langzaam uitwerkte. Het geweld van de keizersnede begon ik toen pas écht te voelen, holy shit. Zes uur na de operatie probeerde ik – met behulp van een hele lieve, geduldige verpleegkundige – het ziekenhuisbed uit te komen. Dat ging absoluut niet! Exact twaalf uur na de operatie probeerden we het nog een keer. Uit ligstand naar een zithouding met mijn benen over het bedrand. Het duurde zeker twintig minuten voordat ik dát voor elkaar kreeg. Stukje voor stukje, centimeter voor centimeter. Al schuifelend kon ik het toilet bereiken. Toen kon ook eindelijk de katheter eruit. Voor de verpleegkundige was dit het teken dat ik naar huis kon, maar van het idee raakte ik volledig in paniek. Hoe dan?! Hoe kom ik ooit thuis? Ga ik überhaupt ooit nog kunnen lopen met dit litteken en deze wond in mijn lijf? De vragen schoten door mijn hoofd. Hoe zit het met pijnstilling? Het antwoord: paracetamol en ibuprofen. That’s it? That’s it.
De eerste dagen na een bevalling leef je vrijwel altijd in een roes, dus ook als je net een keizersnede hebt gehad. Je lijf moet herstellen van een buikoperatie, terwijl je baby zorg nodig heeft en in mijn geval ook nog een vrolijk, rondkruipende dreumes. Ondertussen deal je met de gigantische naweeën (want ja, die heb je gewoon na een keizersnede), mag je minstens zes weken lang niet tillen, niet zwaar belasten en niet te veel traplopen. Maar je bént moeder, je moét zorgen. Althans, zo voelde ik dat. Dus je doet het. Rustiger, voorzichtiger, maar je doet het. Herstellen van een keizersnede is intens en al helemaal niet iets wat je ‘even’ doet. Helemaal niet als je ook nog een dreumes thuis hebt die kruipt, klimt, mama roept en getild wil worden.
Dat maakt het soms des te wranger als mensen opmerkingen maken als: “Maar dan heb jij niks hoeven doen tijdens je bevalling.” Bevallen is meer dan persen alleen. En of het nu via de natuurlijke weg of via de OK gaat: je zet een mens op de wereld, met alles wat je hebt. Ik heb geen moment spijt gehad van hoe het gegaan is. Het was nodig, het was goed en het was veilig. Maar ik snap niet waarom een keizersnede nog steeds wordt gezien als ‘makkelijk’. Het litteken? Die is niet klein. Niet alleen qua formaat, maar ook qua betekenis. Daaruit kwam Julian ter wereld. Het bewijs – naast het prachtige ventje – dat ik het voor een tweede keer heb gerockt.
Dus de volgende keer dat iemand zegt dat een keizersnede de makkelijke weg is, glimlach ik nog steeds. Maar dit keer met trots, want ik weet hoe het is. En elke moeder die het heeft meegemaakt, weet dat ook. Elke bevalling is en blijft wonderbaarlijk bijzonder en daar verdient elke moeder respect voor.
Benieuwd naar de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Check hier alle columns van Melanie.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Marlijn Weerdenburg heeft een periode achter de rug waarin veel op haar afkwam. De presentatrice kreeg te maken met persoonlijke veranderingen, zorgen binnen haar gezin en een groot verlies.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.
