Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Liesbeth (47) geeft les aan Adine in groep 4, die haar spreekbeurt niet durft te houden.
Donderdag, het eind van de schooldag. Mijn kinderen maken zich klaar om naar huis te gaan. Op Adine na, een verlegen meisje. Die drentelt voor mijn lessenaar. Ze heeft rode konen. En een trillipje. Ik vraag zacht: “Is er iets, Adine?” Adine: “Juf, ik durf mijn spreekbeurt niet te houden.” Die spreekbeurt heeft ze volgende week.
“Waar wil je het over hebben?” vraag ik. Het lijkt me in ieder geval belangrijk dat ze interesse heeft in wat ze vertelt. “Ik weet niets”, zegt ze. Ik denk na. Laatst gingen we met de klas naar de kinderboerderij, dat vond Adine leuk. “Wat vond je de interessantste dieren?” probeer ik. “De biggetjes”, zegt ze. “Als je nou eens naar de bieb gaat met je mama of papa”, zeg ik. “Daar heb je kinderboeken over biggetjes. De klas vindt het vast heel leuk om daarover te horen.” Ze kijkt iets vrolijker. “Goed, juf”, zegt ze. “En als je het eng vindt, kom je eerst bij mij, dan gaan we samen kijken hoe je minder bang kunt zijn”, antwoord ik.
Ze loopt ietsje rechterop de klas uit. De volgende dagen vraag ik haar geregeld hoe haar spreekbeurt vordert. “Goed, juf”, zegt ze tot mijn plezier. “En ik heb een verrassing. Samen met mama bedacht.”
Op woensdag is het zover. Ik heb Adines spreekbeurt naar het eerste lesuur verplaatst, zodat ze er zo snel mogelijk vanaf is. Adine heeft een tas bij zich die ze voorzichtig draagt. Ze doet de zak open. Er zitten tientallen eierdopjes in met gaatjes waarin een elastiekje is bevestigd. Op elk dopje zijn twee rode puntjes getekend. Adine deelt ze uit. “Die moeten jullie opdoen”, zegt ze tegen de kinderen. “Het zijn biggensnuitjes.” Het omknopen van de eierdopjes leidt tot hilariteit.
Dan gaat Adine – zelf ook voorzien van een snuitje – voor de klas staan met een biebboek dat heet: Lang zal ik leven! Het gaat over een biggetje, gespeeld door Adine, dat zo verlegen is dat ze zichzelf niet in de spiegel durft te bekijken. Op haar verjaardag durft ze niemand uit te nodigen. Ze kruipt verdrietig in bed, voor de gelegenheid gevormd door twee stoelen naast elkaar. Tot haar medebiggetjes uit haar klas haar komen wekken om een feestje met haar te bouwen. Ze zingen: “Lang zal ze leven!” Adine nodigt haar klasgenootjes uit dat ook te zingen. Ze gaat helemaal op in haar rol. Af en toe geeft ze zelfs een knorretje.
Ik moet denken aan een interview met Tom Hanks, die zei dat hij verlegen is tot hij weer een rol kan spelen. Dan is hij opeens zelfverzekerd. Dat schijnt voor meer acteurs te gelden. En nu dus ook voor Adine, wier verlegenheid op dit moment ver te zoeken is. Ook al speelt ze een verlegen biggetje.
Ze weet uit ervaring heel goed hoe dat moet: niemand aankijken, een trillipje produceren. Alleen het blozen lukt deze keer niet. Wat een dijk van een spreekbeurt, denk ik. Als de klas is uitgezongen begin ik te klappen, en alle leerlingen klappen mee. Adine straalt van trots. En ik geef haar een tien.
Nora’s moeder is zó overstuur dat ze probeert Juf Mirjam een klap te geven. Wat er aan de hand was, lees je hier.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
