Elsemieke: ”Jij bent eigenlijk helemaal niet geschikt voor dit werk’, zei mijn collega, terwijl ik mijn tranen wegslikte’

Elsemieke Tijmstra

7 mei, 2026 - 21:00

Leestijd: 3 minuten

Interviewen, het is een vak apart. Dat wist ik al toen ik als redacteur startte en na elk interview dat ik mag doen, voel ik dat sterker. Het is gek om een band te voelen met iemand die heel oprecht, maar tegelijkertijd ook zo tijdelijk is. Je spreekt elkaar een uurtje, vaak over heel intieme onderwerpen, en daarna sluit de ander het af en stopt het voor hen.

Tranen weg knipperen

Voor mij werkt dat niet zo. Ik neem je verhaal mee, waarschijnlijk tot op m’n sterfbed – om het maar even heel dramatisch te maken. Het maakt impact op mij, al die verhalen worden onderdeel van mij. Een relatief klein onderdeel, maar toch. Deel van mij, van wie ik ben. Ik voel me altijd heel betrokken bij de persoon die ik spreek. Het is niet maar één keer voorgekomen dat ik tranen moest weg knipperen om het verhaal wat ze vertellen. Soms van ontroering (bevallingsverhalen, lookin’ at you), soms van hoe schrijnend en oneerlijk het leven kan zijn.

Lees ook

Columns

Elsemieke: ‘De tropenjaren: de meest ongezonde jaren van mijn leven, en tegelijkertijd de gelukkigste’

Toen ik daadwerkelijk met verstikte stem, de tranen wegslikkend vertelde over het verhaal wat een lieve, dappere vrouw me zojuist had toevertrouwd, zei een van mijn collega’s goedbedoeld: ‘Aw, jij bent eigenlijk helemaal niet geschikt voor dit werk. Je trekt het je allemaal zo aan.’ Op het moment zelf kon ik dat alleen maar beamen, want ik kan me de rest van de dag (of week) rot voelen na zo’n heftig gesprek.

Zacht blijven in een harde wereld

Maar achteraf voelt het toch anders. Ben ik niet júíst geschikt voor dit werk, als ik me zo kan inleven in de persoon die zo dapper is om haar verhaal te delen? Is het niet juist handig, zo veel empathie en inlevingsvermogen? Komen daar niet juist de mooiste verhalen uit? Oké, die hoogsensitiviteit zit me heus weleens in de weg, maar eigenlijk ben ik er over het algemeen juist blij mee. Zacht blijven in een harde wereld brengt me ook veel.

Het zijn niet de minste verhalen die we te horen krijgen. Vaak is het heftig, schrijnend, zwaar. Juist daarom moet het gedeeld worden. Juist dat maakt dit werk ook mooi. Dat ik me daar dan even naar door voel, ach. Ik kan het daarna een plekje geven. De vrouwen die ik spreek, zitten er midden in. Komen er soms nooit meer uit. Dan is hun verhaal opschrijven wel het minste wat ik kan doen. En de lieve, dankbare reacties, van de vrouwen die zich gesteund voelen, die zich voor het eerst gehoord voelen, die maken alles goed. Daar doe ik het voor. En eigenlijk doe ik ook niets liever dan dit werk.

Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.

Abonneer met cadeau of korting

Ga voor me-time met Kek Mama

Ga voor me-time