Fotografie: Paulien van Beusekom
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
‘We zijn niet van suiker’, riep iemand in ons gezelschap. Dus zo vlogen we de dag maar aan. Als mensen die zich heus niet lieten kisten door een paar druppels regen. Hollandser wordt het niet: doorweekt tot aan je sokken, verkleumd tot op het bot, natte haren plakkend aan je gezicht, maar wel een geforceerde glimlach, want ‘wij zullen het leuk hebben’. Het is eigenlijk een mentaliteit waar ik me totaal niet in kan vinden, ik zwelg liever, maar voor de vorm deed ik toch maar mee.
Wat hielp is dat mijn dochter heel erg van pretparken houdt. Een aantal weken eerder was ze in een ander park triljoentriljard keer in een achtbaan geweest. Ik weet niet waar ze die heldhaftigheid vandaan heeft. In ieder geval niet van haar vader. Bij iedere attractie die harder gaat dan een gemiddelde draaimolen zegt hij dat hij ‘er geen levensvreugde uithaalt’. Dat laat zich vrij vertalen naar ‘ik ben een miet’. Zelf durf ik ietsjes meer dan hij. En met ietsjes meer bedoel ik: in principe laat ik me overal wel in groepsdrukken, maar ik moet daarna wel drie uur bijkomen.
Onze dochter kan het allemaal een stuk beter aan. Ze had haar zinnen dan ook wederom gezet op een achtbaan. In de Efteling is er eigenlijk maar één achtbaan voor kinderen: Max & Moritz. Een dingetje: daar moet je één meter lang voor zijn. Na verschillende moeizaam verlopende opmeetpogingen thuis wisten we: dat gaat erom spannen. Eenmaal bij de attractie schudde de meetmeneer al snel zijn hoofd. 99 centimeter. Eén centimeter te kort.
Gelukkig waren we zo slim geweest onze dochter niet te vertellen waarom ze werd opgemeten. De tragische gebeurtenis ging dus een beetje langs haar heen. De meneer gaf haar een armbandje. Dat was niet het bandje dat we voor ogen hadden, het bandje waar op stond dat ze 1 meter is, maar het bandje voor een rang lager: 90 centimeter. Mijn dochter was dolgelukkig. ‘Ik heb een armband gekregen!’
Een stel hysterische ritten in Carnaval Festival en Droomvlucht waren gelukkig genoeg om haar achtbaanwens onder te sneeuwen. We gingen ook naar Fabula, een of andere 3D-film, waarbij het net lijkt alsof allerlei haaien en leeuwen op je af komen en waarbij apen kokosnoten naar je hoofd gooien. Mijn dochter schrok zich elke keer een ongeluk, maar verliet de zaal desondanks met de woorden: ‘Dat was leuk!’
Zes dagen na ons bezoek aan de Efteling kreeg ik een artikel doorgestuurd: de minimumlengte van Max & Moritz was per direct verlaagd. Kinderen vanaf 90 centimeter mogen er nu in. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter. Letterlijk.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.