Fotografie: Paulien van Beusekom
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
‘We zijn niet van suiker’, riep iemand in ons gezelschap. Dus zo vlogen we de dag maar aan. Als mensen die zich heus niet lieten kisten door een paar druppels regen. Hollandser wordt het niet: doorweekt tot aan je sokken, verkleumd tot op het bot, natte haren plakkend aan je gezicht, maar wel een geforceerde glimlach, want ‘wij zullen het leuk hebben’. Het is eigenlijk een mentaliteit waar ik me totaal niet in kan vinden, ik zwelg liever, maar voor de vorm deed ik toch maar mee.
Wat hielp is dat mijn dochter heel erg van pretparken houdt. Een aantal weken eerder was ze in een ander park triljoentriljard keer in een achtbaan geweest. Ik weet niet waar ze die heldhaftigheid vandaan heeft. In ieder geval niet van haar vader. Bij iedere attractie die harder gaat dan een gemiddelde draaimolen zegt hij dat hij ‘er geen levensvreugde uithaalt’. Dat laat zich vrij vertalen naar ‘ik ben een miet’. Zelf durf ik ietsjes meer dan hij. En met ietsjes meer bedoel ik: in principe laat ik me overal wel in groepsdrukken, maar ik moet daarna wel drie uur bijkomen.
Onze dochter kan het allemaal een stuk beter aan. Ze had haar zinnen dan ook wederom gezet op een achtbaan. In de Efteling is er eigenlijk maar één achtbaan voor kinderen: Max & Moritz. Een dingetje: daar moet je één meter lang voor zijn. Na verschillende moeizaam verlopende opmeetpogingen thuis wisten we: dat gaat erom spannen. Eenmaal bij de attractie schudde de meetmeneer al snel zijn hoofd. 99 centimeter. Eén centimeter te kort.
Gelukkig waren we zo slim geweest onze dochter niet te vertellen waarom ze werd opgemeten. De tragische gebeurtenis ging dus een beetje langs haar heen. De meneer gaf haar een armbandje. Dat was niet het bandje dat we voor ogen hadden, het bandje waar op stond dat ze 1 meter is, maar het bandje voor een rang lager: 90 centimeter. Mijn dochter was dolgelukkig. ‘Ik heb een armband gekregen!’
Een stel hysterische ritten in Carnaval Festival en Droomvlucht waren gelukkig genoeg om haar achtbaanwens onder te sneeuwen. We gingen ook naar Fabula, een of andere 3D-film, waarbij het net lijkt alsof allerlei haaien en leeuwen op je af komen en waarbij apen kokosnoten naar je hoofd gooien. Mijn dochter schrok zich elke keer een ongeluk, maar verliet de zaal desondanks met de woorden: ‘Dat was leuk!’
Zes dagen na ons bezoek aan de Efteling kreeg ik een artikel doorgestuurd: de minimumlengte van Max & Moritz was per direct verlaagd. Kinderen vanaf 90 centimeter mogen er nu in. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter. Letterlijk.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]