Fotografie: Paulien van Beusekom
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
‘We zijn niet van suiker’, riep iemand in ons gezelschap. Dus zo vlogen we de dag maar aan. Als mensen die zich heus niet lieten kisten door een paar druppels regen. Hollandser wordt het niet: doorweekt tot aan je sokken, verkleumd tot op het bot, natte haren plakkend aan je gezicht, maar wel een geforceerde glimlach, want ‘wij zullen het leuk hebben’. Het is eigenlijk een mentaliteit waar ik me totaal niet in kan vinden, ik zwelg liever, maar voor de vorm deed ik toch maar mee.
Wat hielp is dat mijn dochter heel erg van pretparken houdt. Een aantal weken eerder was ze in een ander park triljoentriljard keer in een achtbaan geweest. Ik weet niet waar ze die heldhaftigheid vandaan heeft. In ieder geval niet van haar vader. Bij iedere attractie die harder gaat dan een gemiddelde draaimolen zegt hij dat hij ‘er geen levensvreugde uithaalt’. Dat laat zich vrij vertalen naar ‘ik ben een miet’. Zelf durf ik ietsjes meer dan hij. En met ietsjes meer bedoel ik: in principe laat ik me overal wel in groepsdrukken, maar ik moet daarna wel drie uur bijkomen.
Onze dochter kan het allemaal een stuk beter aan. Ze had haar zinnen dan ook wederom gezet op een achtbaan. In de Efteling is er eigenlijk maar één achtbaan voor kinderen: Max & Moritz. Een dingetje: daar moet je één meter lang voor zijn. Na verschillende moeizaam verlopende opmeetpogingen thuis wisten we: dat gaat erom spannen. Eenmaal bij de attractie schudde de meetmeneer al snel zijn hoofd. 99 centimeter. Eén centimeter te kort.
Gelukkig waren we zo slim geweest onze dochter niet te vertellen waarom ze werd opgemeten. De tragische gebeurtenis ging dus een beetje langs haar heen. De meneer gaf haar een armbandje. Dat was niet het bandje dat we voor ogen hadden, het bandje waar op stond dat ze 1 meter is, maar het bandje voor een rang lager: 90 centimeter. Mijn dochter was dolgelukkig. ‘Ik heb een armband gekregen!’
Een stel hysterische ritten in Carnaval Festival en Droomvlucht waren gelukkig genoeg om haar achtbaanwens onder te sneeuwen. We gingen ook naar Fabula, een of andere 3D-film, waarbij het net lijkt alsof allerlei haaien en leeuwen op je af komen en waarbij apen kokosnoten naar je hoofd gooien. Mijn dochter schrok zich elke keer een ongeluk, maar verliet de zaal desondanks met de woorden: ‘Dat was leuk!’
Zes dagen na ons bezoek aan de Efteling kreeg ik een artikel doorgestuurd: de minimumlengte van Max & Moritz was per direct verlaagd. Kinderen vanaf 90 centimeter mogen er nu in. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter. Letterlijk.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (3). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Grenzen stellen aan je kind is niet altijd gezellig. Zeker niet als je na een lange dag geen zin hebt in een discussie over nóg een filmpje, een snoepje voor het eten of die kamer die echt opgeruimd moet worden. Toch kan consequent zijn belangrijker zijn dan je denkt.
Mijn ouders passen sinds de geboorte van Bodi en Daaf elke week op. En nee, dat is niet normaal. De crèche wordt volgend jaar 10 procent duurder. Maar ga je als werkende ouders ook 10% meer verdienen? Waarschijnlijk niet. En dus denken we steeds vaker aan onze familie: opa en oma kunnen toch prima een […]