Eigen beeld
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Een onderwerp dat de laatste tijd flink de gemoederen bezighoudt op sociale media: scholen en kinderopvangcentra die stoppen met het maken van moeder- en vaderdagcadeautjes. De reacties zijn vaak teleurgesteld en dat begrijp ik heel goed. Want natuurlijk is het fantastisch om een door je kind zelfgemaakt knutselwerkje te krijgen. Ook onze school doet er sinds twee jaar niet meer aan mee. En hoewel ik mixed feelings heb — ik vond die trotse koppies bij het eindresultaat ook altijd aandoenlijk — leg ik graag uit waarom ik als kleuterleerkracht heb ingestemd met het afschaffen van deze traditie.
Eigenlijk is het best gek dat deze traditie jaren geleden naar de basisschool is verschoven. Waarom is het de verantwoordelijkheid van de leerkracht, die er is om les te geven, dat er een cadeau verzonnen, gemaakt en verpakt wordt? Want laten we eerlijk zijn: een moederdag- of vaderdagcadeau is tegenwoordig niet zomaar een “knutseltje”. Het internet wordt afgespeurd naar originele ideeën, want je kunt niet elk jaar met hetzelfde aankomen. Zeker niet in een kleuterklas waar sommige kinderen drie jaar blijven plakken.
Met een hele klas tegelijk gaan knutselen; dat doe je je ergste vijand nog niet aan!
In de periode rond moeder- en vaderdag telt mijn klas zo’n 26 kinderen. Om de kwaliteit te bewaken, werk je in kleine groepjes van vier. Je kunt je de chaos voorstellen als je met een hele klas tegelijk gaat knutselen; dat doe je je ergste vijand nog niet aan! Ik ben dan ook al snel twee keer twee weken lang fulltime bezig met het knutselen van de cadeautjes en het maken van leuk inpakpapier.
Die twee weken dat ik aan de knutseltafel zat, kon ik geen kleine kringen geven. Ik kon de kinderen niet observeren, geen extra begeleiding bieden of juist die nodige uitdaging geven. Het voelde als fabriekswerk. Natuurlijk werden de motorische vaardigheden goed geoefend, maar de rest van het onderwijs stond stil. Ik vind dat zonde van de kostbare onderwijstijd. Ik snap de teleurstelling bij ouders op het internet echt wel, tradities die veranderen is wennen, maar ik hoop dat mijn ervaring als juf laat zien waarom we deze keuze maken: voor de ontwikkeling van het kind.
Meer lezen van Juf Ilva? Je vindt haar andere columns hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Voor de Belgische international Jérémy Doku stond deze week niet het voetbal, maar zijn privéleven centraal.
Zwanger van je eerste kindje, de enthousiaste reacties vliegen je om de oren. Mirella geniet er enorm van. Tot ze het op haar werk vertelt.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
