Beeld: Kek Mama
Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Femke (35), moeder van Leonieke (11) en Lennart (9): “De school van mijn kinderen vangt een aantal kinderen van vluchtelingen op. In de klas van Lennart zit een jongen, Amir, die alles heeft moeten achterlaten vanwege de oorlog. Lennarts meester had kort iets over Amirs achtergrond verteld en het verhaal had onze zoon erg aangegrepen.
Vooral in het begin kwam hij dagelijks thuis met vragen: wat zouden we doen met onze kat als wij moesten vluchten? Kon hij zijn Lego dan meenemen? Maar ook over Amir: hij droeg vaak oude en kapotte kleding, hadden zijn ouders nu geen centjes meer?
Mijn man en ik legden het zo goed mogelijk uit op zijn eigen niveau. Ik stelde voor samen met Lennart te kijken of we wat mooie kledingstukken konden vinden die hem te klein waren, om die dan aan Amir te geven. Ze zitten in een schakelklas, Amir is een jaar jonger en een stuk fragieler dan mijn zoon, het scheelt een hele maat. Uiteraard wilde ik Amirs ouders niet voor het hoofd stoten, maar die waren alleen maar dankbaar voor deze geste. Tot zover prima.
Totdat Lennart vorige week jubelend thuis kwam van de bso: ‘Amir was heel blij met mijn jas, mama!’ Ik moest hard nadenken. Jas? We hadden de dag ervoor weer twee bigshoppers aan Amir geschonken met wat leuke sportsetjes, truien en spijkerbroeken. Ik kon me geen jas herinneren.
‘Welke, schat?’ informeerde ik. ‘Nou, die blauwe.’ Wat bleek? Lennart had zijn gloednieuwe winterjas weggegeven. Hij had die in zijn kast zien hangen, bedacht dat Amir het vast lekker warm wilde hebben en de jas ongezien in een van de tassen weten te stoppen. Dit was me iets te gortig: de prijskaartjes zaten er nog aan.
Er zat niks anders op dan diezelfde avond met Lennart naar Amir en zijn ouders te gaan. Ik kon wel door de grond zakken toen ik, weliswaar met een andere winterjas van Lennart als ruilmateriaal, zijn jas terug kwam vragen. Gelukkig reageerde Amirs moeder heel begripvol. Ze voelde zich al opgelaten en ook deze andere jas was meer dan welkom.”
Irene en haar man waren op vakantie. Met hun twee dochters, al waren ze die eventjes vergeten op een parkeerplaats. Oeps. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
