Beeld: Kek Mama
Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Femke (35), moeder van Leonieke (11) en Lennart (9): “De school van mijn kinderen vangt een aantal kinderen van vluchtelingen op. In de klas van Lennart zit een jongen, Amir, die alles heeft moeten achterlaten vanwege de oorlog. Lennarts meester had kort iets over Amirs achtergrond verteld en het verhaal had onze zoon erg aangegrepen.
Vooral in het begin kwam hij dagelijks thuis met vragen: wat zouden we doen met onze kat als wij moesten vluchten? Kon hij zijn Lego dan meenemen? Maar ook over Amir: hij droeg vaak oude en kapotte kleding, hadden zijn ouders nu geen centjes meer?
Mijn man en ik legden het zo goed mogelijk uit op zijn eigen niveau. Ik stelde voor samen met Lennart te kijken of we wat mooie kledingstukken konden vinden die hem te klein waren, om die dan aan Amir te geven. Ze zitten in een schakelklas, Amir is een jaar jonger en een stuk fragieler dan mijn zoon, het scheelt een hele maat. Uiteraard wilde ik Amirs ouders niet voor het hoofd stoten, maar die waren alleen maar dankbaar voor deze geste. Tot zover prima.
Totdat Lennart vorige week jubelend thuis kwam van de bso: ‘Amir was heel blij met mijn jas, mama!’ Ik moest hard nadenken. Jas? We hadden de dag ervoor weer twee bigshoppers aan Amir geschonken met wat leuke sportsetjes, truien en spijkerbroeken. Ik kon me geen jas herinneren.
‘Welke, schat?’ informeerde ik. ‘Nou, die blauwe.’ Wat bleek? Lennart had zijn gloednieuwe winterjas weggegeven. Hij had die in zijn kast zien hangen, bedacht dat Amir het vast lekker warm wilde hebben en de jas ongezien in een van de tassen weten te stoppen. Dit was me iets te gortig: de prijskaartjes zaten er nog aan.
Er zat niks anders op dan diezelfde avond met Lennart naar Amir en zijn ouders te gaan. Ik kon wel door de grond zakken toen ik, weliswaar met een andere winterjas van Lennart als ruilmateriaal, zijn jas terug kwam vragen. Gelukkig reageerde Amirs moeder heel begripvol. Ze voelde zich al opgelaten en ook deze andere jas was meer dan welkom.”
Irene en haar man waren op vakantie. Met hun twee dochters, al waren ze die eventjes vergeten op een parkeerplaats. Oeps. Je leest het hier.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
