zo'n moeder word ik nooit
Beeld: Unsplash

Voor ze de pil weggooide, wist Roos Schlikker dat ze er altijd fantastisch uit zou zien en nooit tegen haar kinderen zou schreeuwen.

Van iedereen die niet per ongeluk plotsklaps en volslagen onverwacht zwanger is geraakt na een lukraak rondje foekiefoekieën met een totaal onbekende mijnheer uit het café, of opeens een kind in een bloemkool heeft aangetroffen, weet ik zeker dat zij ze had: grote ideeën over het ouderschap. Hoe relaxed we ook van nature zijn, over hoeveel laat-maar-waaien- en fladderdefladder-mentaliteit we ook beschikken, op het moment dat we besluiten de anticonceptie weg te mieteren, denken we te weten wat voor ouder wij zullen zijn.
 

Evolutie

We gaan het sowieso anders aanpakken dan onze eigen ouders, want dat hoort. Aangezien de meeste mensen als twintigers hebben besloten dat al hun merkwaardige obsessies, weeffouten in het karakter en onverklaarbare fobieën terug te voeren zijn op hun jeugd, kunnen we niet anders dan concluderen dat wij het beter moeten doen. Zoiets heet evolutie. Het enige probleem is dat we het helemaal niet beter kunnen. En toch dachten wij: wij geven nooit snoep. En wij zullen regels stellen. Bovendien zullen wij ons nimmer naast onze kloeke moederfiets bevinden (zo’n ding dat naar alle mannen schreeuwt: “Flirten hoeft niet! Deze vrouw is enooooorm bezet”) met een kind in overstrekte houding dat weigert zich in het stoeltje te laten vouwen.

Nooit worden wij zo’n vrouw met een koter die plotsklaps krijshuilend bij de bakker besluit een dweil met oogjes te imiteren omdat ie geen pepernoten krijgt. In juli. Om acht uur ’s morgens. Die moeder worden wij niet. En zo’n Truus met vermoeid hanghaar die rond hetzelfde tijdstip heel stiekem in de speeltuin na de zoveelste wipkipsessie naar een gin-tonic verlangt, die zullen wij al helemáál niet zijn. Yeah right. Of herken je je totaal niet in het bovenstaande? Gefeliciteerd. Dan ben je bij deze gekroond tot überouder, opperwezen, queen bee van het moederschap. En wil ik, doodgewone eeuwig falende onderdaan, jou nimmer ontmoeten omdat ik dan gegarandeerd je kop eraf bijt.
 

Echte ouderpijn

Ik ben zelf namelijk, sinds ik stopte met de pil, vrijwel dagelijks totaal verrast, overdonderd, overweldigd en overspoeld door het ouderschap. Echt, ik had heel veel stellige meningen voor ik moeder werd en enorm heldere voornemens over de invulling van mijn taak. Maar nu ik acht jaar moeder ben, kan ik alleen maar denken: ik was voor ik zwanger raakte zo naïef als Alice die Wonderland betreedt. En misschien was dat maar goed ook. Want stel dat ik had geweten dat François en ik ons eerste kindje niet in een wiegje zouden leggen maar in een graf? Onze dochter Liv bleek een chromosoomafwijking te hebben die dokters betitelden als “niet verenigbaar met het leven”. Dat betekende dat we het leven dat we op talloze echo’s hadden zien trappelen in mijn buik, moesten beëindigen.

Als we hadden geweten hoeveel pijn verlies doet, hoe het voelt om samen in een hoekje van de badkamervloer te liggen, de armen om elkaar heen, de kelen rauw van het huilen, elkáár wiegend in plaats van ons kind, zouden we er dan ooit aan begonnen zijn? Misschien niet, en wat zou dat zonde zijn geweest. Want voor Liv wisten we niet wat echte ouderpijn was. Maar tijdens die grauwe treurmaanden hadden we ook geen notie dat er weer knoppen aan de bomen zouden komen. Dat we in de jaren daarna maar liefst twee gezonde zoons zouden krijgen.

Die roze wangen hadden, oogleden zo helder en licht dat je er haast doorheen kon kijken. Die ontstellend veel lawaai produceerden en dat nog steeds doen. En die ons voortdurend met de neus op de feiten drukken: papa en mama, jullie doen maar wat. Ach, wat hadden we vóór de kinderen weinig besef van ouderworstelingen en wat wisten we het allemaal goed. Natuurlijk zou ik nooit schreeuwen tegen mijn kroost, daar was ik van overtuigd, ik hield helemaal niet van stemverhe... SCHIET NOU TOCH EINDELIJK EENS OP, STELLETJE LAMPENKAPPEN! Het ontglipt me vrijwel dagelijks.
 

Lees ook
'Ik heb vandaag gefaald als moeder en het was heerlijk' >

 

Paniek

Voor ik de jongens had wist ik zeker dat ik mijn kinderen zou opvoeden tot beschaafde, politiek correcte wezens die zich nimmer rare zinnen zouden laten ontvallen als: “MAMA! HEB IK EEN PIEMEL IN MIJN MOND!” (“Sorry?” verslikte ik me geschrokken. “Ik bedoel dat dingetje achter in m’n keel.”) Ik had ook geen benul dat de eerste strafregels van datzelfde jong zouden luiden: “Ik houd mijn piemel in mijn broek.” Probeer dan maar eens je ego een beetje opgepoetst te houden als je naast de juf naar je schoenen staat te staren terwijl ze je dat briefje overhandigt.

Net zo min wist ik dat François bij me zou weglopen. Hij, Mister Empatico die al van medeleven begint te sniffen als hij een eenzame gymp in een regenplasje ziet, keek me aan zonder expressie. “Ik heb iemand anders ontmoet. Ze is jong, ze heeft steil zwart haar en is in alles anders dan jij. Niet ongeduldig, niet ambitieus, niet narrig na een lange dag. En dus ga ik naar haar.” Paniek schroefde mijn strot dicht. “En de kinderen dan?” Hij haalde zijn schouders op. “En ik?” De deur dreunde. Zweet en tranen maakten mijn gezicht vlekkerig. Dit had ik nooit voorzien. Laat staan dat ik wist dat me dit elke twee maanden zou gebeuren. Had niemand me kunnen vertellen dat ik na het baren zulke heftige dromen zou krijgen?

En och och, wat ben ik overoptimistisch geweest over mijn lichaam. Ik ging ervan uit dat het een trampoline was. Natuurlijk zou ik gebutst en gedeukt zijn door zwangerschap en bevalling. Maar hé, ik was een supervrouw. Ik veerde heus weer terug. Dat deed ik ook. Maar wel de verkeerde kant op. Heus, ik heb geen klagen. Dankzij sportschoolbezoek en groene groenten heb ik een brave BMI, maar mijn sixpack houdt zich eigenwijs schuil onder een verend vlees-kussentje en bij mijn achterwerk denk ik iets te vaak: dat is geen reetje, maar een hertenkamp. En met mijn hertenkamp waggel ik door de straten terwijl mijn jongens keihard het grote piemellied zingen (denk aan de melodie van de vogeltjesdans en dan met de ijzersterke diep-gaande tekst: piemel piemel piemel piem, piemel piemel piemel piem, piemel piemel piemel piem piem piem piem piem.).
 

'Laat maar lullen'

Mijn haar is een toepasselijk vogelnestje, mijn kleren een merkwaardige bonte mix van wat schoon en droog was. Ik zie mezelf in een etalageruit en groet. Hé Alice. Welkom in de tovertuin. Met je konijnenkinderen en je konijnenman, met de juf als Harten-vrouw, met opa die de Haas speelt, oma als Slaapmuis. Met de herinnering aan jezelf voor je kinderen kreeg als de eeuwige Mad Hatter: stijf en stiekem zo gek als een deur. Laat maar kletsen, die schim uit het verleden. En laat maar lullen, al die kinderlozen met hun vaste ideeën.

Luister niet naar ze, de queen bees van het moederschap die alles zo onder controle hebben. Wees jij maar zoals de meeste moeders. Verrast, overdonderd, overweldigd en overspoeld. Geef eerlijk toe: je weet beslist niet wat je doet. En dat geeft ook niets. We rommelen wat aan, maar we doen dat met alle liefde en toewijding die we in ons hebben. Want dit is ons Wonderland. Het land dat we nooit meer willen verlaten.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 13-2016.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

schoonmaken weekend
Beeld: Pexels

Het huis opruimen en soppen: wie geen schoonmaakster heeft, moet zelf aan de slag. Blogger Mandy Roussel stelde het zo lang mogelijk uit, tot ze de troep niet langer kon aanzien.
 

‘Maar toen ik alles had schoongemaakt, voelde ik me verschrikkelijk’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Verdwaalde druif

Een vieze douche, stof in alle hoeken en gaten en een verdwaalde druif onder de stoel: Mandy negeerde alle tekenen dat haar huis toe was aan een flinke schoonmaak. Ze vertelt: ‘Hoewel ik er de tijd voor had – we hadden eindelijk eens een weekend zonder verplichtingen – betekende dit nog niet dat ik het ook moest doen. Toch?’
 

Lees ook:
Dit is dé tip voor moeders die rommel in huis zat zijn >

 

Vernietiging

Op vrijdag en zaterdag lukt het haar prima om door de troep heen te kijken. Ze hangt op de bank, neemt haar kinderen mee naar het park en gaat ’s avonds een potje bingewatchen. Ze verheugt zich op een regenachtige zondag voor een Harry Potter-marathon met het hele gezin, maar het loopt anders. ‘Opeens scheen de zon’, zegt Mandy, ‘en zag ik de vernietiging: overal lag speelgoed, borden van het ontbijt en de lunch nog in de woonkamer en door alle kruimels leek het alsof de druif onder de stoel zorgvuldig geplaatst was in het interieur. Ik wist: dit hou ik niet veel langer uit.’

 

‘Waarom doe ik dit?’

Mandy verzamelt moed en begint aan de schoonmaak. ‘Na drie kwartier was ik klaar en voelde ik me verschrikkelijk. Waarom deed ik dit? Waarom kon ik niet gewoon ontspannen?’ Volgens haar zijn er twee redenen: ‘Wij moeders hebben het zo druk, dat we ergens de controle over moeten houden om niet gek te worden. Of misschien is ons leven zo chaotisch dat we orde in huis moeten scheppen om wat rust te vinden. Als ik als moeder een superkracht zou kunnen kiezen, weet ik het wel: het negeren van een vies huis. Maar helaas is die superkracht alleen beschikbaar voor vaders – en ik kan me niet voorstellen dat zij het willen ruilen voor borstvoeden.’

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

foto's social media kinderen
Beeld: Pexels

Van het eerste stapje tot de eerste schooldag: we zijn apetrots op ons kind en posten bijna elke mijlpaal op social media. Blogger Lorna Rose deed dat ook, maar toen haar tweede kind werd geboren ging ze nadenken over de gevolgen.  

‘Wie geeft mij toestemming om informatie over mijn kinderen, laat staan hun privacy, online te zetten?’, schrijft ze op Scary Mommy.

 
Alles vastleggen

Toen Lorna voor het eerst moeder werd, plaatste ze allerlei foto’s van haar zoon op Facebook. ‘Zijn eerste badje, een foto dat hij sliep, de trap op kroop en voor het eerst spaghetti at: ik wilde elk moment vastleggen en het vervolgens delen op Facebook’, vertelt Lorna. ‘Ik wilde mijn moederschap naar de wereld schreeuwen.’

 

Lees ook:
'Kap eens met dat 'mooie' social media-plaatje: geen kind is perfect' >

 

Lelijke pony

Tweeënhalf jaar later werd haar dochter geboren. Na een tijdje merkte Lorna dat ze minder over haar dochter op social media postte. ‘Ik ging erover nadenken: was het omdat dit de tweede ronde van het moederschap was en ik niet de behoefte voelde om het van de daken te schreeuwen? Was het omdat zij een meisje was?’ Lorna realiseerde zich dat ze zelf als kind ook niet op internet stond. ‘Mijn lelijke pony van toen ik 12 jaar oud was en de dikke onderlip die ik als tiener had stonden niet op Facebook, want dat bestond toen niet. En daar ben ik nu opgelucht om. Dus waarom doe ik dat mijn kinderen nu wel aan?’

 

'Denk eerst na'

Lorna kwam tot de conclusie dat het posten van een kwetsbaar moment van haar kinderen, hoe eng of gedenkwaardig ook, niet langer alleen hun gezinsmoment is. ‘Het wordt onderdeel van de Facebook-machine’, zegt ze. ‘Ik heb niet langer controle over wie het ziet, wie het gebruikt en met welk doel.’ Ze wil nog steeds foto’s en video’s delen om verre vrienden en familieleden op de hoogte te houden en steun te ontvangen als het niet goed gaat met haar kinderen. Maar ze denkt nu goed na vóórdat ze iets post: ‘Ik vraag mezelf steeds af: zou dit mijn kind op een dag in verlegenheid kunnen brengen? Of is er een andere manier dan Facebook om steun van mijn omgeving te ontvangen?’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >